22

19.03.2017

Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη.
Όλα τα χρόνια της ζωής μου δε φτάνουν για να σβήσω την ανοησία της παιδικότητας, το ρηχό της εφηβείας μου.
Πέρασε καιρός και έπρεπε να φτάσω στην ηλικία που καταστράφηκες, να δω μέσα απ’ τα μάτια ενός ξένου και την καρδιά ενός καλλιτέχνη το λάθος μου.
Πόσο σε αδίκησα…
Έσπαγες δεσμά για να βρεθείς με καινούρια κι εγώ η αφελής, προσέθετα κάγκελα στην κατατρεγμένη σου ανάγκη να δημιουργήσεις. Τα μάτια μου δεν έβλεπαν αλήθεια, μα ένα εύθραυστο κορμί που δε σήκωσε την ψυχή που κουβαλούσε.
Για μένα ήσουν κάθε παλμός, τόσο απλά και απόλυτα, που δε σκέφτηκα να ρωτήσω παραπάνω.
Στη δική σου ψυχή όμως, κρυβόταν μια δεύτερη ψυχή. Άγνωστη, άγρια, αστείρευτη. Τα κομμένα σου φτερά σε μια φυλακισμένη πεμπτουσία.
Όσο βαθιά κι αν προσπάθησες να το κρύψεις, πάντα θα το βλέπω στο σπασμένο βλέμμα σου. Κι ας λες πως έχω θλιμμένα μάτια. Σκέφτηκες ποτέ πως με τα χρόνια έγινα καθρέφτης;
Η συγγνώμη δεν είναι για να πάρω πίσω όσα δε γυρνάνε. Είναι για το ματωμένο θηρίο που κλείδωσες για χάρη μου.

_

γράφει η Ματίνα Ιατροπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Γιατρός στον τόπο του

Γιατρός στον τόπο του

Τον γιατρό τον γνώρισα σε κάποιο «μακρινό» παρελθόν, τότε που προσποριζόμουν τα προς το ζην ως επαρχιακός δημοσιογράφος. Γιατρός με την απόλυτη Ιπποκράτεια έννοια. Καρδιολόγος στο τοπικό Νοσοκομείο, εξαίρετος ως επιστήμονας και ως άνθρωπος. Κάποιος φίλος νοσηλευτής...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Βανίλια

Βανίλια

Μια πόρτα άνοιξε πίσω της. Ένιωσε τον βαρύ ίσκιο του να απλώνεται στο χώρο. Άκουσε την παλιά ψάθινη καρέκλα να τρίζει. Η αναπνοή της έμεινε να αφουγκράζεται. Ένα σούρσιμο κι ένα απαλό ρυθμικό χτύπημα των δακτύλων του στο τραπέζι. Έκανε να κινηθεί, μα τα πόδια της δεν...

3 σχόλια

3 Σχόλια

    • Ανώνυμος

      Σας ευχαριστώ πολυ!!

      Απάντηση
  1. Ε.Λ

    Πολύ δυνατός έρωτας.Τί απέγινε;Πρέπει να τον αναπτύξεις-αφού τον έζησες από τα μικράτα σου-σε ένα μεγαλύτερο κείμενο,
    για να μην πω μυθιστόρημα.Πρέπει να τον γδάρεις,να του βγάλεις όλο του το δέρμα,να τον φωτίσεις από όλες τις πλευρές(προσωπική,
    διαπροσωπική,κοινωνική,μέσα από τα μάτια των άλλων),πρέπει να τον ξερριζώσεις από μέσα σου γιά να μπορείς να συνεχίσεις.
    Η διαδικασία θα είναι βασανιστική,το αποτέλεσμα λυτρωτικό για σένα την ίδια.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου