Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη.
Όλα τα χρόνια της ζωής μου δε φτάνουν για να σβήσω την ανοησία της παιδικότητας, το ρηχό της εφηβείας μου.
Πέρασε καιρός και έπρεπε να φτάσω στην ηλικία που καταστράφηκες, να δω μέσα απ’ τα μάτια ενός ξένου και την καρδιά ενός καλλιτέχνη το λάθος μου.
Πόσο σε αδίκησα…
Έσπαγες δεσμά για να βρεθείς με καινούρια κι εγώ η αφελής, προσέθετα κάγκελα στην κατατρεγμένη σου ανάγκη να δημιουργήσεις. Τα μάτια μου δεν έβλεπαν αλήθεια, μα ένα εύθραυστο κορμί που δε σήκωσε την ψυχή που κουβαλούσε.
Για μένα ήσουν κάθε παλμός, τόσο απλά και απόλυτα, που δε σκέφτηκα να ρωτήσω παραπάνω.
Στη δική σου ψυχή όμως, κρυβόταν μια δεύτερη ψυχή. Άγνωστη, άγρια, αστείρευτη. Τα κομμένα σου φτερά σε μια φυλακισμένη πεμπτουσία.
Όσο βαθιά κι αν προσπάθησες να το κρύψεις, πάντα θα το βλέπω στο σπασμένο βλέμμα σου. Κι ας λες πως έχω θλιμμένα μάτια. Σκέφτηκες ποτέ πως με τα χρόνια έγινα καθρέφτης;
Η συγγνώμη δεν είναι για να πάρω πίσω όσα δε γυρνάνε. Είναι για το ματωμένο θηρίο που κλείδωσες για χάρη μου.

_

γράφει η Ματίνα Ιατροπούλου