Ο γρίφος

2.12.2016

forest_nature

Τα βήματά μου βαριά και αργόσυρτα. Σκούπισα τον ιδρώτα που κυλούσε στο μέτωπό μου και έκανα το τελευταίο, αποφασιστικό βήμα. Ήμουν πλέον εκεί, στην κορυφή του βράχου, δίχως όπλα, γυμνός απέναντι στο θεριό. Δεν άργησε να εμφανιστεί.

Μέσα από τις πυκνές φυλλωσιές εμφανίστηκε πρώτα το πρόσωπό της. Πώς να περιγράψει ανθρώπινο στόμα την απόκοσμη αυτή ομορφιά; Το σαρδόνιο χαμόγελό της με διαπέρασε. Τα εκφραστικά της μάτια, πόρτα στο άγνωστο. Είχε το χάρισμα εκείνο να ξεκλειδώνει τις αμπαρωμένες ψυχές με ένα μόνο της βλέμμα. Ένιωσα ένα σφίξιμο στο στήθος. Θέλησα να λιποτακτήσω. Αλλά πώς; Με περίμεναν στη Θήβα, χρειάζονταν τη βοήθειά μου. Ποτέ δε θα εγκατέλειπα τα αδέρφια μου.

Με πλησίασε. Πλέον την έβλεπα καθαρά. Τα τρίχωμά της λείο, πυρόξανθο. Κοντοστάθηκε μπροστά μου αγέρωχη. Ο κορμός της στιβαρός, θύμιζε λέαινα στην ακμή της, την ώρα του κυνηγιού. Δυο πλουμιστά φτερά ξεπρόβαλλαν στην πλάτη της, θαρρεί κανείς πως τα είχε κλέψει από κάποιον γιγάντιο αετό. Τα πόδια της μυώδη. Χαρακτηριστικό απαραίτητο για έναν θηρευτή. Τα νύχια μισοφαγωμένα, σκουρόχρωμα, με βαθυκόκκινες κηλίδες. Η ουρά της, πράσινη. Θύμιζε το παγωμένο δέρμα των ερπετών. Εντυπωσιακό το πώς επέλεξε η φύση να προικίσει το πλάσμα τούτο, σκέφτηκα.

Στραβοκατάπια. Ένας κόμπος στον λαιμό δυσχέραινε την αναπνοή μου. Έσφιξα τις γροθιές και με όση ψυχή μου είχε απομείνει, άνοιξα το στεγνό στόμα μου. «Άφησέ με να διαβώ», ψέλλισα, «τα αδέρφια μου με προσμένουν». Με κοίταξε, μα δεν αντέδρασε στα λόγια μου. «Σε ικετεύω!» συμπλήρωσα πιο αποφασισμένος.

Τότε, έκανε ένα ακόμη βήμα. Ένιωσα την καυτή ανάσα της στο πρόσωπό μου. Οσμή αίματος και ωμής σάρκας διαπέρασε τα ρουθούνια μου. Προσέγγισε το αυτί μου. «Ποιο ον το πρωί στέκεται στα τέσσερα, το μεσημέρι στα δύο και το βράδυ στα τρία;» ψιθύρισε.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

6 σχόλια

6 Σχόλια

    • Σάββας Ρουμελιώτης

      Σας ευχαριστώ πολύ!

      Απάντηση
  1. sofia25164

    Συγκλονιστική η γραφή σας! Μπράβο σας!

    Απάντηση
    • Σάββας Ρουμελιώτης

      Ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα λόγια σας!

      Απάντηση
    • Σάββας Ρουμελιώτης

      Ευχαριστώ πολύ Μάχη!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου