Θυμάμαι,
σε θυμάμαι αόριστα μελαγχολικό
είχες στα μάτια την κυριακάτικη θλίψη των άστρων
σε θυμάμαι να κλαις, μεσάνυχτα
θαρρείς και ήσουν ήδη λησμονημένος.
Κάτω από τα πέπλα της νύχτας η πόλη άδεια
δίχως εσένα
κι όμως είναι στιγμές που ακόμα πιστεύω
πως για σένα ζω εδώ, στη σιωπή,
εκείνη που πληγώνουν οι πρωινές ηλιοδαχτυλιές
όταν μπαίνουν από τις διάφανες κουρτίνες
εκείνες που ρίχνουν ανελέητα φως στις ρυτίδες
και στα παράπονα που στρίμωξε ο χρόνος κάτω απ’ τα βλέφαρα.
Θυμάμαι,
το σημάδι στο μάγουλο
ώρες δειλινού ευχόσουν να δυσκολέψει ο καιρός το ταξίδι
θυμάμαι το ταξίδι, με την αφή, με την πανσέληνο
με την αλμύρα στα χέρια
με τα σώματα κουρσεμένα λάφυρα του πάθους.
Βιαζόσουν
και το μέλλον, αυτό που έγινε πιο γρήγορα παρόν
το ίδιο βιαστικά μας προσπέρασε
κι ας μου ψιθύριζες πως εμείς δεν είχαμε γεννηθεί
για να πεθάνουμε αδικαίωτοι του Έρωτα.
Θυμάμαι,
το ποτήρι γεμάτο, το χαμόγελο μισό
το παράπονο ολόκληρο.
Αναλφάβητη να περιγράψω ότι αισθάνομαι
νικημένη από ένα χαμόγελο
την αποσύνθεση του ονείρου δεν θέλω να παραδεχτώ
στολίζοντας ακόμη με ιριδισμούς από το δάκρυ σου
την ασπρόμαυρη ερειπωμένη εικόνα της μνήμης.
Θυμάμαι,
την ανάσα σου, μέσα από την ανάσα του πεύκου
και το άγγιγμα σου κάτι από φίλντισι,
θυμάμαι την ανάγκη μου να τρέξω μέχρι
την άκρη της απογοήτευσης και της ψευδαίσθησης
εξαγοράζοντας την ήττα μου
στην εύφορη πολυτέλεια της μοναξιάς.
Αύριο… ποιος θα με πιστέψει Αύριο
αμίλητα θα ανθίσουν οι ανεμώνες
πριν ο άνεμος σταματήσει στις φυλλωσιές
πριν υψώσουμε το βλέμμα στον ουρανό
ικέτες της Αγάπης στο έλεος της αιωνιότητας.
Θυμάμαι,
μου ‘λεγες η Άνοιξη είναι δεδομένη
και δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει
θυμάμαι πως δεν με ξάφνιασε ο Απρίλης
όχι, ο καθρέπτης που ράγισε
με είχε ξαφνιάσει
και η μάσκα που έσπασε.
_
γράφει η Ζωή Δικταίου
Δυνατό όπως όλα σας τα ποιήματα..
Με σκέψεις αγαθές αλλά και ευχές, εκείνες που αποτελούν το έργο της ζωής μας, γιατί είναι τα ωραιότερα και ανθεκτικότερα δομικά υλικά με τα οποία χτίζουμε αυτά που ζούμε, για να κατοικήσει με εμπιστοσύνη το μέλλον. Την αγάπη μου.
Κρατώ τώρα πια μόνο τους ανθρώπους που ζεσταίνουν την καρδιά μου, και έχω απομακρυνθεί συνειδητά από όλους όσους στόχευαν να δηλητηριάζουν με απίστευτη ευκολία, πότε με λόγια και πότε με έργα την ψυχή μου. Γνωρίζω, γιατί μου έχει γίνει μάθημα στην καθημερινότητα, πως αν δεν αγκαλιάσω με ενθουσιασμό την κάθε φιλόδοξη αλλαγή στη ζωή μου, κατανοώντας πως έχω την ευθύνη αφού την προκάλεσα με το νου και τις δράσεις μου, τότε θα βιώνω παθητικά και χωρίς ουσιαστικό νόημα το αποτέλεσμά της. Στρέφοντας το ενδιαφέρον μου σε ότι αξίζει ενισχύεται η πεποίθηση πως κανείς δεν μπορεί να με βλάψει ερήμην μου, κανείς, αν δεν το επιτρέψω δεν θα σημαδέψει και δεν θα καταστρέψει τα όνειρα μου. Και φυσικά πιστεύω στο μόνο αιώνιο, Το Φως και ορκίζομαι πάντα εν’ ονόματι της Αγάπης γιατί αξίζει να συντηρώ τη σπίθα της με τη βεβαιότητα πως το Σύμπαν ακούει και βλέπει και δεν αφήνει κανένα να ξεφύγει των ευθυνών του. Δεν έχω να ζήσω άλλες μέρες και νύχτες άγονες κι εσένα συνοδοιπόρε φίλε, θα σε κρατήσω μια πινελιά φως μέσα στ’ αξόδευτα σκοτάδια του νου. Μα να είσαι εδώ στο δρόμο για το φως, να μιλάμε. Αν σταματήσεις κι αν βαρεθείς, θα γίνω μια ξένη.