Άνοιξη είναι –μου ‘λεγες– με τον Απρίλη στο καΐκι
Ο Μάης βάζει τα καλά του για να ‘ρθει
Τα λούλουδα προβάρουν στον καθρέφτη
Να πιάσουνε μια θέση στο μαγιάτικο στεφάνι
Δεν είναι Άνοιξη – ακούς– κανείς δε στέκει στο καΐκι
Κανείς δε βάζει ρούχο γιορτινό κανείς δε τραγουδάει
Μύρισε αίμα και ψυχές μια θάλασσα σπουδαία
Τα λούλουδα μαράθηκαν στου πένθους το στεφάνι
Δεν είναι Άνοιξη –ακούς- χειμώνιασε η καρδιά
Κλαίει όλη η Μεσόγειος μα μάταια σπαράζει
Σε μια Βαβέλ χαθήκαμε κανείς δε θα ακούσει
ψυχές κουφάρια πλέουνε μολύνθηκε η Αγάπη…
_
γράφει η Μάχη Τζουγανάκη
Σε μια Βαβέλ χαθήκαμε κανείς δε θα ακούσει
ψυχές κουφάρια πλέουνε μολύνθηκε η Αγάπη…
Εξαιρετικό Μάχη μου!!!
Μεγάλες αλήθειες αναδύονται
από το ποίημα σου!!!
Να έχεις ένα όμορφο
Σαββατοκύριακο!!!
Θλιβερό οι καιροί που ζούμε. Θλιβερό και το πέρασμα του Απρίλη…
Καλό ξημέρωμα Κυριακής Ελένη, τα φιλιά μου
Κι ένας κούκος
μπορεί να φέρει
την Άνοιξη … αγαπητή Μἀχη!
Μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον·
Κατά Λουκάν 32
Μελαγχολικό αλλά όμορφο!
Όπως πάντα …
Καλή Κυριακή!
Η Βαβέλ γιγαντωνεται. Χαμένοι οι περισσότεροι στη μετάφραση πλέον, κυρίως εκείνης της αγγελικης που αναφέρατε τόσο γλυκά. Πεθαίνουν άνθρωποι και τους αντιμετωπιζουμε σαν παράσιτα…
ας είμεθα αισιόδοξοι μάλλον πως μόνο αυτό απόμεινε ως όπλο…
Καλό βράδυ