Νυχτώνει.

Ξένη μεταξύ ξένων προσποιούμαι

από αμηχανία την οικειότητα.

Τα χρώματα

σκουραίνουν στον ορίζοντα αταίριαστα.

Με μολυβί της θλίψης

σου ζωγράφισα ένα σύννεφο.

Παιχνίδια της καρδιάς

και της απόστασης.

Δεν υπάρχει άλλη αλήθεια,

έτυχε να ζούμε…

παραπλανητικά σημάδια παντού

πρόσωπα μάσκες, άδεια βλέμματα.

Μονάχα από τον ουρανό

μια γνώριμη παλιά οικειότητα

μας ελκύει.

Πίσω από τη στέγη με τα κεραμίδια

σκοτεινά παράθυρα

χωρίς τζάμια.

Σαϊτεμένο απ’ τη σκουριά

το σιδερένιο κάγκελο,

στο στενό μπαλκόνι σκονισμένα

περιμένουν ακόμη τα όνειρα.

Τίποτα δε δίνει ένα στοιχείο ζωής,

τίποτα και η σιωπή προκλητική,

απειλή, δίχως αρχή και χωρίς τέλος.

Ίδιες καρδιές άλλοι πόθοι.

Στην ίδια πόλη ηττημένοι νικητές.

Σπίθες στην άβυσσο.

Το τραγούδι της ψυχής

αντανακλά την πληγή.

Κάτω απ’ την τρεμάμενη φλόγα

στου κεριού τον καπνό

ζωντανεύουν οι μνήμες.

Σε θυμάμαι,

σκυμμένο πάνω στ’ αλφαβητάρι της μοναξιάς

“…να ενισχύσεις τις συγκινήσεις της

Ζωής, να φυλακίσεις το ασήμι

μιας χειμωνιάτικης μαρμαρυγής

μιαν άλλη πανσέληνη νύχτα,

Αύριο … να γυρίσεις,

τους ωροδείχτες του Έρωτα

σε χρόνο δικό σου, εντός,

στα έγκατα του πυρωμένου νου

το μυστήριο της Αγάπης

για να κοινωνήσεις την καρδιά

στην έλευση του απροσδόκητου

τα θαύματα…” έλεγες…

θα μου χάριζες για πάντα

το …Αύριο …έτσι πίστευα

μη σωπαίνεις

δε γυρεύω απαντήσεις

πιο πολύ από της νύχτας το χάδι

… εσένα αγαπώ.

_

γράφει η Ζωή Δικταίου