Φορώντας το κοραλλένιο κολιέ
χορεύουν το χορό της βροχής
ξυπόλητες νεράιδες
μόνο στη φαντασία,
ήχοι ρυθμικοί στο μαγεμένο σπήλαιο
γέλια μακρινά της παιδικής αθωότητας.
Αστραπές χαρακώνουν πάλι
Στ’ ανοιχτά το πέλαγος
πανσέδες του φθινοπώρου
ντύνεται ο ορίζοντας
κι όλα εκείνα που δε γίνανε χαρές,
βαριές ψιχάλες σε λίγο δάκρυα.
Τα βήματα των ξεχασμένων
είναι αυτά που ακούς
στοιχειώνει λένε ο θάνατος
τις έρημες αυλές
και τα κλειστά παραθυρόφυλλα.
Κυκλωμένη η ψυχή
διπλωμένες φτερούγες
δρόμοι καινούριοι
ανοίγονται στη μοναξιά
οι άγγελοι κοιμούνται
τόσο ειρηνικά κι’ ανυποψίαστα
αλήθεια τι θα αξίζει μετά από όλα αυτά.
Αύριο… χορεύοντας
στις απαλές αιώνιες διαδρομές
ξενιτεμένη θα ξανάρθει, η σκέψη
και στα αψηλάφητα σκοτάδια
η χίμαιρα βασίλισσα του πόνου
θα χλευάζει για τη φάρσα
αυτή, που πιστέψαμε ζωή.
Είδα να συντρίβεται η οργή
βουβά και απορημένα μάτια
νικημένες οι επιθυμίες
αβεβαιότητες και συνειρμοί αμφιβολίας
την τελευταία στιγμή
ευχές… λόγια… πονήματα μάταια
κι η μνήμη πρόσφορο να μοιράζεται
στο μέγα τούτο μυστήριο
της αθέατης σύναξης.
Έχει πολλά περάσματα ο Αχέροντας
γλυκοφιλώντας το χαμό
με ρημαγμένη εκείνη
τη χαρούμενη αισιόδοξη διάθεση
και μια αμήχανη σιωπή
ανέλπιδα παρατηρείς
του φεγγαριού τη χάση.
_
γράφει η Ζωή Δικταίου
[…] αλήθεια τι θα αξίζει μετά από όλα αυτά. […]
Η ρημαγμένη χαρούμενη διάθεση θα αντισταθμιστεί; Θα την εξουδετερώσουν τα χρόνια χαράς και ευτυχίας; Θα έρθουν εκείνες οι στιγμές που θα πολεμήσουν τη βασίλισσα του πόνου; Ποιο πέρασμα του Αχέρωντα μυστικό πρέπει να περάσουμε για να σπάσει η σιωπή και να δούμε με ελπίδα ένα νέο φεγγάρι;
την καλημέρα μου…
Καλημέρα Μάχη. Ξύπνησα πολλές φορές τον πέτρινο θεό και το στοιχειό του χρόνου για να μου δείξουν τις σπίθες της ψυχής. Έτσι έμαθα πως η ελπίδα μπορεί να κοιμάται, όμως μένει παντοτινά αθάνατη γιατί την έχουν κοινωνήσει πνεύματα και νερά αιώνων. Κατάργησα τους φραγμούς και τα σύνορα στην ψυχή. Όλος ο κόσμος, όλη η πλάση ξημερώνει στα μάτια μου παράδεισος κι όλοι, όλοι οι άνθρωποι έχουν μεγάλες φτερούγες και μπορούν να πετάξουν… Αύριο. Έχω την αίσθηση πως και ο Αχέροντας… μέσα μας είναι…
Η γραφή σας πάντα ιδιαίτερη.Γεμάτο εικόνες και συναισθήματα. Είναι δύσκολο να μην πω ότι όλα σας τα ποιήματα αγγίζουν τον αναγνώστη. Τα ποιήματα σας είναι πάντα ευαίσθητα και λυρικά.
Στη γλώσσα της καρδιάς, αυτές οι τόσο όμορφα κεντημένες με καλοσύνη σκέψεις που με σεμνότητα μου αφιερώνετε, αποτελούν φυλακτό και έτσι με αγάπη και τιμή θα το κρατήσω.
Πολλές εικόνες, με λυρικό τρόπο δοσμένες, όπως πάντα. Κι όπως όλα τα ποιήματά σας, έτσι κι αυτό μου αρέσει πολύ.
Υπέροχο το ποίημα σας Ζωή. Μαγεύομαι κάθε φορά που διαβάζω κάτι δικό σας…
μπράβο σας…
Ας έχετε όλα τα αγαθά δώρα να πορεύεστε στο φως και στην Αγάπη και να συμπληρώνετε με ευαισθησία το σημειωματάριο του κόσμου.
Το συνηθίζω πια στην καθημερινότητα μου, Χριστίνα, να πορεύομαι επικυρώνοντας τον κύκλιο χορό της μνήμης και της νοσταλγίας με αναζητήσεις γνήσιες, στη φύση για την αυθεντικότητα και την αντοχή, στη θύμηση γιατί από τους ταμιευτήρες της αντλώ σπίθες κι έχω αποθέματα στη μάχη με το σύγχρονο σκοτάδι και ταξιδεύω με αγάπη στα μάτια και στα έργα των ανθρώπων, εκείνων που τους περισσεύει η ανιδιοτέλεια, η καλοσύνη, η τιμή, όσων ανοίγουν τα φύλλα της καρδιάς τους όπως τ’ αλφαβητάρι και μου μαθαίνουν ανάγνωση στην αλήθεια της Ζωής…