Φως απαλό της αυγής
σκορπίζει τις βαριές σκιές,
τινάζοντας στον πρωινό ορίζοντα
τα κρυφά και τ’ ανείπωτα.
Ξημερώνει, ξεκινάμε
πάλι μαζί
μα για άλλο προορισμό καθεμιά.
Βοήθα με ν’ αναστήσω την ελπίδα.
Ορκίστηκες στο φως
αυτό που οδηγεί καράβια και όνειρα.
Βλέπω ή ονειρεύομαι
δεν ξέρω. Καθετί έχει τουλάχιστον

δύο όψεις
ακόμη κι’ ο θάνατος.
Θα επιστρέψω στα πρώτα βήματα
τότε που με κρατούσες απ’ το χέρι σφιχτά
τότε που με ταξίδευες
σε μαγεμένους ήχους άλλης εποχής
για να μην ξεχάσω τι πραγματικά θέλει η ζωή
για να μη φοβάμαι
τη ματαιότητα που καταδεικνύεται,
για να φοβάμαι
την ευτυχία που αναζητείται.
Έβαλες πλώρα για το άγνωστο
διάλεξες ρότα ασημένια τ’ ουρανού
αμάθητη μου φαίνεται πως φεύγεις.
Έχω της αλμύρας τη γεύση ακόμη

στα χείλη
αυτή την πρώτη γεύση της ζωής
και το πελαγίσιο χάδι του ανέμου
στα ματοτσίνορα
έχω ένα λόγο να δακρύσω.
Πως να ξεφεύγω της θλίψης
δε με δίδαξες.
Σκοτεινά τα σύνορα
σκοντάφτει η ψυχή
αντηχούν οι καμπάνες ακόμη

στον ύπνο μου
αφουγκράσου τον ψίθυρο

μέσα μου, στάσου
να νιώσεις, πως τρέμω
και δεν είναι από φόβο
δεν είναι
μέθυσα µε ροδόσταμο
και με συγκινήσεις
με την κανέλλα που ‘χες κρύψει

στο μαξιλάρι μου
φυλακτό για την αγάπη.
Σκέψεις,
αλλάζουνε σαν χειμωνιάτικα κύματα
στη δική σου φωνή αποκρίνομαι
κάνοντας σινιάλα στη μοναξιά
να μείνει τρυφερή κι ανέφελη η αλήθεια
να προσκυνώ το μεγαλείο της
με την προσήλωση ενός παιδιού
κι’ όταν το χιόνι ξαναστρώνεται

στον κάμπο
απείραχτα τα κόκκινα μήλα
θα μένουν
στα γυμνά κλαδιά
και τα νεκρά φύλλα
θα σκεπάζουν τα μυστήρια στα έγκατα.
Αναμνήσεις και θλιμμένες στιγμές
κρεμασμένα άστρα
σ’ εκείνο το παράθυρο του Νότου
το φωτισμένο απόψε με κερί
αυτό που δείχνει το δρόμο.

_

γράφει η Ζωή Δικταίου