Άτιτλο, του Στρατή Παρέλη

Ταξιδεύουν τα μάτια μας αλλά οι καρδιές μένουν ριζωμένες εκεί…
Πατρίδα που σε κουβαλάμε όπως φυλαχτό μέσα απ’ το μπλουζάκι.
Κι η γιαγιά μου
στυλώνει το βλέμμα της στο συρματόπλεγμα που δεν τελειώνει – κι ας
Τελειώνουν οι ώρες της γλυκιάς φωνής που απομακρύνεται –
Του τρένου οι ρόδες στριγκλίζουν όπως οι δήμιοι ανέκφραστοι καρατομούν την Αθωότητα και σπέρνουν αιματοβαμμένο καημό…

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης