Το φύλλο του Τρελού

Ξέφυγα πάλι με τη σκέψη μου απόψε
σαν το ξυπόλυτο παιδί τρέχω στην άμμο.
-Της μοίρας, μου ’πες, τα χαρτιά πάρε και κόψε.
Μα κάστρα χτίζω που χαλάς και ξανακάνω.

Μανία που ’χει η ψυχή να σ’ ανταμώσει
μετρά αχτίδες και ζητάει να τις δαμάσει.
Είχες το φύλλο του Τρελού πριν ξημερώσει
και εγώ τους άσσους στο μανίκι είχα ξεχάσει.

-Θυμάσαι που είχαμε καθίσει στο ακρογιάλι;
Δίπλα σου θα ’μαι, μου είχες πει, μη μου φοβάσαι.
Κι ύστερα έστειλες φιλιά μ’ ένα μπουκάλι.
-Θα είμαι στα δάκρυα κάθε που με θυμάσαι.

-Κι όσο ο πόνος σου αντέχει μες στον χρόνο,
εγώ την τράπουλα της μοίρας θα μοιράζω.
Κράτησα πάνω μου το πιο καλό σου φύλλο
και την πορεία σου για πάντα θα χαράζω.

–