Καθημερινές ψευδαισθήσεις του εαυτού και του εγώ μου
Μάλλον νόμιζα πως ήμουνα μια άλλη
Ήθελα το αυτονόητο και το ιδανικό μου
Με κούρασε του σήμερα η χθεσινή του πάλη.

Άλλαξα τα χρώματα μα η απόχρωση ίδια
και το μυαλό ευνούχισα να μην παραδωθεί
Γέμισα τα γύρω μου περίτεχνα στολίδια
Ονόμασα ανάμνηση ό,τι είχα ονειρευτεί

Μα μια φλόγα ενοχών και εμφανής δειλίας
σαν πυροσβέστης πολεμώ να μην ξαναφουντώσει
Εκεί που λέω έσβησε, τα δάκρυα πικρίας
γίνονται το οινόπνευμα να αναζωπυρώσει

Εγώ ο εμπρηστής, εγώ ο διασώστης
η αδυναμία της ψυχής είναι η σπίθα
Εγώ η μητέρα της οργής, εγώ ο γιος της
ψέμα που κείτεται νεκρό, μισή αλήθεια.

-Δεν πα’ να μεταμφιέζεσαι! Εγώ ξέρω ποια είσαι
Μια κενή συνείδηση που ξεχειλίζει λέξεις
Σε μαύρη τρύπα χάνεσαι μα όρθιος κινείσαι
Πες την πραγματικότητα, δεν θέλεις να διαλέξεις

Γιατί τη λάσπη που έβοσκες, την ήθελες δική σου
και τώρα στο σανίδι σου του ατέλειωτου θεάτρου
πίστεψες το σενάριο πως είναι η ζωή σου
Δεν είσαι καν υπόδημα ασήμαντου κομπάρσου.

Τι κάνεις εσύ με όλους αυτούς, πού βρήκες το κουράγιο
Πώς γίνεται να ανθίσει έν’ άγριο αγκάθι;
Η καραβάνα η παλιά θ’ αράξει στο καρνάγιο
Έτσι κι εσύ θα μείνεις του κόσμου κατακάθι.

Σκέφτεσαι τη χαρά που έπαιρνες από τα σφάλματά σου
Έρχεται κόντρα η λογική κι ανάθεμα αν έχεις
Νεύματα και δάκρυα στα καθρεφτίσματά σου
Ήθελες να μου έμοιαζες, αλλά δεν το αντέχεις.

-Δεν σε αντέχω εαυτέ
κι ας είσαι ό,τι είμαι
Μα όταν σε σκέφτομαι νεκρό
στο πλάι σου εγώ κείμαι
Δεν σε αντέχω εαυτέ
κι ας θέλω να σου μοιάσω
Εγώ είμαι το αφεντικό
Δεν θα το κουβεντιάσω.

–

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου