_

γράφει ο Ηρακλής Μίγδος

–

Έπεσε στα χέρια μου, αρκετά καθυστερημένα, η συλλογή διηγημάτων του Θεόδωρου Γρηγοριάδη με τίτλο «Η νοσταλγία της απώλειας» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη. Αφορμή ήταν η επικείμενη μετάφραση του εν λόγω έργου στα γαλλικά. Το συγκεκριμένο βιβλίο μάλιστα πέρσι απέσπασε στο λογοτεχνικό βραβείο διηγήματος του περιοδικού «Ο Αναγνώστης».

Η συλλογή περιέχει τριάντα μια διηγήσεις – και όχι διηγήματα συμφώνα με τον ίδιο τον συγγραφέα – γραμμένες στο διάστημα 2020 – 2021. Δηλαδή στην πρώτη σκληρή καραντίνα που επικρατούσε μια παντελής άγνοια και ανασφάλεια για το μέλλον. Παρολ’ αυτά δεν σχετίζονται καθόλου με την πανδημία όπως σπεύδει να μας ενημερώσει ο πρόλογος. Οι διηγήσεις αυτές είναι προσωπικές ιστορίες του συγγραφέα ή φιλών του. Πρόκειται δηλαδή για ένα βιβλίο με παρά πολλά αυτοβιογραφικά στοιχειά λογοτεχνικά δοσμένα. Η γλώσσα που επιλέγεται είναι απλή και καθημερινή. Δεν υπάρχει προσπάθεια δημιουργίας συναισθημάτων στον αναγνώστη μέσω της γλώσσας αλλά μόνο μέσα από την πλοκή της κάθε ιστορίας.

Η συλλογή διαιρείται σε τρία μέρη και σε έναν επίλογο. Στο πρώτο μέρος ο συγγραφέας μας μιλάει για τα πρώτα του χρονιά ως καθηγητής αγγλικών σε απομακρυσμένα ή και μειονοτικά χωριά και πως οι μαθητές του τον επηρέασαν συναισθηματικά – και όχι μόνο – στην μετέπειτα συγγραφική του πορεία. Έχει πολύ ενδιαφέρον καθώς φωτίζονται πτυχές που σε κατοίκους αστικών κέντρων είναι παντελώς άγνωστες. Για τον τρόπο ζωής στην επαρχία, για την σχέση καθηγητή-μαθητή σε ένα χωριό και άλλα πολλά.

Στο δεύτερο μέρος οι ιστορίες έχουν να κάνουν με τις εμπειρίες του ως συνεργάτης δημοτικής βιβλιοθήκης αλλά και ως συγγραφέας πλέον. Ομολογώ πως αυτό το δεύτερο μέρος υπήρξε και το αγαπημένο μου.

Στο τρίτο μέρος οι ιστορίες αλλάζουν τελείως τόπο. Από τα χωριά και τις κωμοπόλεις ο συγγραφέας μεταφέρεται στο αστικό περιβάλλον της Αθήνας. Και μας εξιστορεί τις εμπειρίες του σε αστικές γειτονιές της πρωτεύουσας αλλά και στις πιο «παρακμιακές».

Όπως είπα και στην αρχή, άργησε να πέσει στα χέρια μου το συγκεκριμένο βιβλίο. Η επικείμενη μετάφρασή του στα γαλλικά ελπίζω να είναι η αφορμή και για άλλους αναγνώστες να το γνωρίσουν.