Υπνοβάτες

Κάθομαι, κοιμάμαι.

στέκομαι κοιμάμαι 

και ξαπλώνοντας πάλι κοιμάμαι.

Υπνοβατώντας ψάχνω την ελπίδα 

μες στο βαθύ το χάος.

Με ύπνο το ξεπερνάω. 

Στον ύπνο βρίσκω ηρεμία, 

στο ξύπνιο με πιάνει μελαγχολία

κι εκεί που λέω να το παλέψω 

με κυριεύει υπνηλία.

Σμίγω με χιλιάδες υπνοβάτες,

που έχουν τα μάτια ανοιχτά,

το νου τους να κοιμάται 

και αερο-βατώντας,

δίχως κατεύθυνση κι ανακατωμένα,

να τα ’χουν χαμένα.

γράφει η Νατάσα Λουκά