Έγκλημα και Τιμωρία στον Λογαριασμό του Ρεύματος

Ένα ασυνήθιστα κρύο απόγευμα του Νοεμβρίου, ένας νεαρός άνδρας βγήκε από το δωμάτιο που νοίκιαζε σε μια παλιά πολυκατοικία στην Πετρούπολη, ή μήπως στην Κυψέλη(;), και κατέβηκε αργά να ανοίξει το γραμματοκιβώτιο. Είχε το βλέμμα ανθρώπου που ξέρει τι τον περιμένει. Ο Ροντιόν Ρωμάνοβιτς Ρασκόλνικοφ δεν ήταν συνηθισμένος φοιτητής. Ήταν μεγάλη διάνοια. Τον βασάνιζε ένα φιλοσοφικό δίλημμα, ανήκει άραγε στα φοβισμένα πλάσματα που πληρώνουν ευλαβικά το πάγιο κάθε μήνα ή μήπως στους επαναστάτες του καναπέ που τολμούν, θεωρώντας πως έχουν το ηθικό δικαίωμα, να αφήσουν τον θερμοσίφωνα αναμμένο σαράντα λεπτά χωρίς να ζητήσουν άδεια από κανέναν;

Στο χέρι του κρατούσε έναν φάκελο που έγραφε το όνομά του με μεγάλα γράμματα. Δεν ήταν γράμμα από τη μητέρα του ούτε κλήση από τον ανακριτή Πορφύρη Πετρόβιτς. Ήταν ο εκκαθαριστικός λογαριασμός του μήνα, ένας λογαριασμός που συνήθως προκαλεί τον ίδιο τρόμο με τις κλήσεις του ανακριτή. Ανέβηκε τα σκαλιά λαχανιασμένος, κλείδωσε την πόρτα και άπλωσε το χαρτί στο τραπέζι, κάτω από μια λάμπα LED 7 Watt. Τις λάμπες πυρακτώσεως τις είχαν καταργήσει προ πολλού, αλλά αυτό τελικά δεν φάνηκε να συγκινεί κανέναν, ούτε καν την εταιρεία παροχής ηλεκτρικού ρεύματος που βλέποντας τις καταναλώσεις να πέφτουν, αύξησε τα τιμολόγια. Η ανθρωπότητα, σκέφτηκε, χωρίζεται σε δύο κατηγορίες. Στους κατώτερους, που υπάρχουν για να καταναλώνουν κιλοβατώρες, και στους ανώτερους, που φτιάχνουν τα χρωματιστά τιμολόγια και επιβάλλουν ρήτρες χωρίς να λογοδοτούν σε κανέναν επίγειο νόμο. Η Αλιόνα Ιβάνοβνα, η γριά τοκογλύφος, ήταν ερασιτέχνης μπροστά στις «ρυθμιζόμενες χρεώσεις». Εκείνη τουλάχιστον ζητούσε ένα ρολόι ή ένα δαχτυλίδι για ενέχυρο. Το σύγχρονο σύστημα ζητάει ΕΤΜΕΑΡ, χρεώσεις δικτύου, δημοτικά τέλη και έναν συντελεστή απωλειών που κανένας θνητός δεν έχει καταφέρει ποτέ να υπολογίσει.

«Δεν σκότωσα άνθρωπο», μονολογούσε ο Ρασκόλνικοφ κοιτάζοντας τη συσκευή που ήταν ακόμα στην πρίζα. «το μόνο που έκανα ήταν να ανάψω το αερόθερμο για τρεις συνεχόμενες νύχτες! Δεν ήταν μόνο το κρύο που με οδήγησε σ’ αυτή την παράλογη ενέργεια, ήθελα και κάτι άλλο. Να δοκιμάσω τα όριά μου, να δω αν τολμώ να υπερβώ την κατανάλωση του προηγούμενου μήνα!». Δεν είχα συνειδητοποιήσει το ύψος του εκκαθαριστικού λογαριασμού… Η τιμωρία δεν άργησε να έρθει και δεν χρειάστηκε ούτε χωροφύλακες ούτε εξορία στη Σιβηρία. Ήρθε στις οχτώμισι το πρωί με ένα αυτοματοποιημένο τηλεφώνημα. «Χαίρετε, σας καλούμε από την εταιρεία παροχής ενέργειας. Σας ενημερώνουμε ότι ο λογαριασμός σας αφενός είναι υπέρογκος κι αφετέρου έχει λήξει προ τριών ημερών».

Ο Πορφύρης αυτή τη φορά δεν είχε ανάγκη από αποδείξεις. Έπαιζε με τον Ρασκόλνικοφ σαν τη γάτα με ποντίκι. «Ξέρω ότι το κάνατε, Ροντιόν Ρωμάνοβιτς. Ανάψατε τον φούρνο για να ψήσετε σκέτες πατάτες την Κυριακή το μεσημέρι, ακριβώς τις ώρες αιχμής, όταν η χονδρεμπορική τιμή είχε φτάσει τα 240 ευρώ τη μεγαβατώρα και τα κλιματιστικά είχαν πάρει φωτιά. Μην ομολογήσετε. Ο έξυπνος μετρητής κατέγραψε τα πάντα». Ο έξυπνος μετρητής, σκέφτηκε ο Ρασκόλνικοφ, ήταν ο μόνος στη ζωή του που τον παρακολουθούσε με τόση αφοσίωση. Έβλεπε φαντάσματα παντού. Πράσινα τιμολόγια που γίνονταν κίτρινα σαν το πρόσωπο του Μαρμελάντοφ. Πορτοκαλί διαγράμματα που κυλούσαν πάνω στο χαλί και χανόντουσαν κάτω από τη χαραμάδα της εξώπορτας. Και τη Σόνια στην πόρτα να κρατάει ,αντί για Ευαγγέλιο, έναν λογαριασμό ηλεκτρικού ρεύματος και φυσικού αερίου και να ψιθυρίζει με δάκρυα: «Πήγαινε στο ταμείο, Ροντιόν. Πέσε στα γόνατα μπροστά στον υπάλληλο, φίλησε το POS και πες μπροστά σε όλο τον κόσμο: Εγώ έβαλα πλυντήριο στους 60 βαθμούς!»

Στο τέλος ο Ρασκόλνικοφ παραδόθηκε στο e-banking και πάτησε «Επιβεβαίωση πληρωμής». Ένιωσε μια παράξενη γαλήνη. Η τιμωρία είχε ήδη αρχίσει! Μέχρι την επόμενη μισθοδοσία θα έτρωγε μόνο φρυγανιές και κάτι παλιές ελιές που είχαν μείνει στα αζήτητα στο κάτω ράφι του ψυγείου. Αλλά βαθιά μέσα του ήξερε ότι εκείνο το βράδυ, για μία ώρα μπροστά στο αερόθερμο, είχε νιώσει κύριος του πεπρωμένου του χωρίς κανείς να μπορεί να το αμφισβητήσει. Ύστερα μάζεψε τα ψίχουλα από τις φρυγανιές που είχαν γεμίσει την πιτζάμα του και πήγε για ύπνο. Όνειρα δεν είδε, δεν μπορούσε να κοιμηθεί…