Ποίημα που ανήκει στη συλλογή «Οι τρίλλιες που σβήνουν» (1928).

Ο πρώτος στίχος ξεκινά ως εξης:  «Θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική του Απρίλη…» και πράγματι η μεγάλη ποιήτρια, σαν να προφήτευσε το θάνατό της, πέθανε τα ξημερώματα της 29^ης Απριλίου του 1930, σε ηλικία μόλις 28 ετών.

Θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική του Απρίλη,
όταν αντικρύ θανοίγη μέσ’ στη γάστρα μου δειλά
ένα ρόδο – μια ζωούλα. Και θα μου κλειστούν τα χείλη
και θα μου κλειστούν τα μάτια μοναχά τους σιωπηλά.

Θα πεθάνω μιαν αυγούλα θλιβερή σαν την ζωή μου,
που η δροσιά της, κόμποι δάκρι θα κυλάη πονετικό
στο άγιο χώμα που με ρόδα θα στολίζη τη γιορτή μου,
στο άγιο χώμα που θα μου είνε κρεβατάκι νεκρικό.

Όσα αγάπησα στα χρόνια της ζωής μου θα σκορπίσουν
και θαφανιστούν μακριά μου, σύννεφα καλοκαιριού.
Όσα μ’ αγάπησαν μόνο θάρθουν να με χαιρετίσουν
και χλωμά θα με φιλάνε σαν αχτίδες φεγγαριού.

Θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική του Απρίλη.
Η στερνή πνοή μου θάρθη να στο πη και τότε πια,
όση σου απομένει αγάπη, θάναι σα θαμπό καντύλι
– φτωχή θύμηση στου τάφου μου την απολησμονιά.

Για τη βιογραφία της κάντε κλικ εδώ

Επιμέλεια κειμένου: Έλενα Κορδέλλα