Αγχομάχη

Λαχανιασμένη κούραση

Πόση χαρά σου φέρνει η πληγή μου;

  –Τα μάτια αδιάκοπα κοιτάζουν τριγύρω ανήσυχα

   και το θεριό φωνάζουν–        

  «Λίγη χαρά, λίγη ψυχή,

  μου γκρέμισες τα ουράνια.

  Θλίψη της γης, καημός του θρήνου.

  Σέρνεις τη μοίρα μου σε μαύρο κρίνο.»

 –Τα μάτια κλείνουν μα φωνάζουν,

  δύστυχα νεύματα μου κάνουν.

  Ρέει το αίμα της καρδιάς

  και το θεριό σιχαίνεται την κόρη

 την ψηλή, τη λευκοστολισμένη

και με μανία τρέχει σε πυκνοβόλα μέρη,

να τα θερίσει,

με το αίμα της να τα γεμίσει.-

Ήθος που φιλί ζητά, το εξορίζω.

Βλέμμα γλυκό με τάλαντα πλασμένο,

το οδηγώ σε πανικό, ανήσυχα το γδέρνω.

Γλώσσα που χτίζει μεγαλεία,

κρασί της δίνω και σαλεύει.

Είν’ αλήθεια! 

Τέρψη παίρνω σαν τη δένω.

Όχι! Το μυαλό μου δεν ορίζεις.

Σκοπός, είναι η σκέψη.

Ξεφτιλίζω τις δομές σου,

Φέρνω κρύο παγετό.

Κόμπους λύνω –σε μπερδεύω-

Πετώ!

Κάνω αυτό που είμαι εγώ.