Το ταξίδι της ζωής

Μεγάλο το ταξίδι της ζωής, βάσανο
εκεί που το σούρουπο, αφήνει σπασμένα κατάρτια
κι η μοναξιά μπλε σκιές.
Σταγόνες βροχής ξοδεύτηκαν
και η θηλιά ολοένα να σφίγγει, γύρω το λαιμό σου.
Καπνοί στη θύμηση οι φωτιές
στάχτες που σκόρπισαν
σαν σύννεφα, της γης το όνειρο
το γλυκόπικρο όνειρο.
Με τη μοίρα ταξιδεύεις
ανοίγεις πανιά, κάτω απ’ το κόκκινο φως της δύσης
που καίγεται μες τους λυγμούς
και τους χτύπους της καρδιάς.
Σαν εμβατήριο συνοδευόμενο
από ήχους βιολιών και κιθάρας, ρυθμικός χορός.
Δαγκώνεις τα χείλη για τις στάχτες που σκορπίστηκαν
ανάσα ψυχρή, κάνει κύκλους
αφήνοντας μια πάχνη, θολής μοναξιάς
μέσα από μάσκες τα πρόσωπα
συναισθήματα απατηλά.
Δάκρυσε πάλι ο ουρανός
και το φεγγάρι αγκάλιασε τη θάλασσα
με πνιγμένες χρυσαφή ανταύγειες.