Ψυχές που κλειδωθήκανε για τέσσερις Αιώνες

γέμιζε αίμα Τής Ελλάδας Ο Ουρανός …

έσταζαν δάκρυα καλοκαίρια και χειμώνες

σ’ ένα μπαούλο τής σκλαβιά ο σπαραγμός …

Μέρες και Νύχτες κρύβονταν,

σερνόμασταν στον πόνο

και του ανέμελου, θαμμένες οι στιγμές…

σαν φυλακή έμοιαζαν οι ώρες μες στον χρόνο

χανόντουσαν οι ορίζοντες στις κόλασης τις φωτιές…

Δύσεις που δεν αφήνανε Ήλιο να ζεσταθούμε,

γνώσεις και φώς γυρεύαμε μες στο κρυφό σχολειό…

Ανατολές δεν πρόφταιναν να ξαναγεννηθούμε

κόσμος και κόσμος τσάκιζε στον δύσκολο καιρό…

Πέρασαν κρύα κι άναβε μια Ελπίδα στην σιωπή

μες στις καρδιές μας μίλαγε με τόλμη η Πατρίδα,

ξέσπασε η προσμονή μας με Πόλεμου ΙΑΧΗ,

μια επανάσταση έγραψε στην Ιστορία σελίδα…

Σηκώθηκαν τα Λάβαρα ύψωσαν θάρρους τείχη

μίλησαν Τα Άγια χώματα μέσα από Προσεχή,

Χιλιάδες ξεχύθηκαν σαν θύελλα τα πλήθη

πύρινη Η Γαλανόλευκη και όπλο μια Ευχή…

Ειρήνη καθώς χάραζε, χώρα μου είδες Ανάσταση

στις πέτρες έγραψαν θάνατοι: ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΓΕΝΙΑ…

Ουράνιο τόξο άπλωσε παντού μια νέα διάσταση

σύννεφα φέραν μήνυμα, πως ήρθε ΞΑΣΤΕΡΙΑ!

_

γράφει η Μαρία Νάντη