Black Friday: Η Θεία Κωμωδία των Εκπτώσεων

Στα μέσα της διαδρομής της ζωής μου βρέθηκα σε ένα σκοτεινό εμπορικό κέντρο, επειδή ο ίσιος δρόμος της λογικής είχε χαθεί κάπου μετά το δεύτερο email με θέμα «Τελευταία ευκαιρία». Ήταν τέλη Νοεμβρίου, την ώρα που οι βιτρίνες ανάβουν με νέον και οι θνητοί εγκαταλείπουν κάθε ελπίδα για μια φριτέζα αέρος με έκπτωση 18%. Πάνω από την είσοδο δεν υπήρχε το λογότυπο της αλυσίδας. Υπήρχε η παλιά επιγραφή, λαξευμένη στο μάρμαρο: «Αφήστε κάθε ελπίδα, εσείς που μπαίνετε». Ο Δάντης τουλάχιστον δεν χρειάστηκε να πάρει αριθμό προτεραιότητας.

Ξεναγός μου δεν ήταν ο Βιργίλιος. Ήταν ένας εξαντλημένος υπάλληλος με καρτελάκι στο πέτο, που κρατούσε αντί για δάδα ένα barcode scanner. «Ακολούθησέ με», ψιθύρισε με φωνή που πάλευε να ξεχωρίσει από τις ανακοινώσεις που μανιωδώς ξεπηδούσαν από τα μεγάφωνα. «Θα διαβείς τους εννέα κύκλους της καταναλωτικής κολάσεως», ψιθύρισε καθώς προχωρούσε μπροστά μου ανάμεσα στους άλλους κολασμένους καταναλωτές.

Ο πρώτος κύκλος είναι το Καθαρτήριο του Newsletter. Εκεί ζουν ψυχές που διαγράφουν αιώνια emails με «πρόωρη πρόσβαση στις VIP προσφορές». Δεν αγόρασαν τίποτα αλλά κάποτε πάτησαν «Αποδοχή όλων των cookies» χωρίς να διαβάσουν τους όρους. Η τιμωρία τους δε θα λήξει ποτέ. Στον δεύτερο κύκλο τιμωρείται η Λαιμαργία των specs. Όποιος αγόρασε τηλεόραση 85 ιντσών για σαλόνι δεκαπέντε τετραγωνικών βλέπει για πάντα μεσημεριανές εκπομπές σε 4K με χρώματα τόσο κορεσμένα που ο παρουσιαστής μοιάζει να καίγεται καθημερινώς από τον ήλιο ακόμα και τον χειμώνα τις μέρες που έχει έντονη συννεφιά. Ο τρίτος κύκλος ανήκει στην Απληστία του Καλαθιού. Σκιές σπρώχνουν καρότσια με στραβούς τροχούς γεμάτα πράγματα που κανείς δεν χρειάστηκε ποτέ. Έναν αυτόματο αποφλοιωτή αβοκάντο, μια έξυπνη οδοντογλυφίδα με Bluetooth, μια έξυπνη λάμπα με 64 εκατομμύρια χρώματα. Στον τέταρτο βασιλεύει ο Θυμός της Ουράς, ένα ποτάμι από νεύρα και ιδρώτα. Δύο κυρίες μονομαχούν για το τελευταίο μπλέντερ και επικαλούνται το φυσικό δίκαιο της προτεραιότητας στον διάδρομο 4. Καμία δεν θυμάται πια αν χρειαζόταν μπλέντερ. Ο πέμπτος είναι η Αίρεση της Αρχικής Τιμής. Καίγονται εκεί όσοι πίστεψαν ότι το σακάκι κόστιζε πράγματι 240 ευρώ την περασμένη Τρίτη πριν πέσει μυστηριωδώς στα 39,99 ευρώ σήμερα το πρωί. Το σακάκι, μάλλον, κόστιζε πάντα 39,99. Η τιμή της Τρίτης ήταν ο μύθος που θέλουμε να πιστέψουμε βγάζοντας τα πολύτιμα χαρτονομίσματα του ευρώ από το πορτοφόλι μας. Στον έκτο, τη Βία των Ταμείων. Το POS αρνείται να αναγνωρίσει την ανέπαφη συναλλαγή. Το «Μη έγκυρη κάρτα» αντηχεί σαν σάλπισμα της Αποκάλυψης και η ουρά πίσω σου έχει αρχίσει να σε κοιτάζει σαν αμαρτωλό που δεν αξίζει καμία συγχώρεση. Ο έβδομος είναι η Απάτη του «Εξαντλήθηκε». Ψυχές περιπλανώνται μπροστά σε άδεια ράφια κρατώντας το διαφημιστικό φυλλάδιο που τυπώθηκε μόλις χθες και εξακολουθεί να υπόσχεται το προϊόν. Ο όγδοος, η Διχόνοια των Reviews, φιλοξενεί όσους έδωσαν ένα αστέρι επειδή «το προϊόν ήταν άριστο αλλά ο κούριερ δεν χαμογελούσε». Η ποινή τους είναι να διαβάζουν αιώνια μονολεκτικές κριτικές γραμμένες με greeklish. Στον ένατο, στον βαθύτερο πυθμένα, εκεί όπου ο πάγος δεν λιώνει ποτέ, κατοικεί το τηλεφωνικό κέντρο. Μια ρομποτική φωνή επαναλαμβάνει για όλη την αιωνιότητα: «Η κλήση σας προωθείται. Βρίσκεστε σε γραμμή προτεραιότητας στη θέση σαράντα δύο». Ο Εωσφόρος, φαντάζομαι, βρίσκεται στη θέση σαράντα τρία.

Έφτασα στην έξοδο κρατώντας ένα σετ επαναφορτιζόμενες μπαταρίες που δεν ταίριαζαν σε καμία συσκευή του σπιτιού. Ο ουρανός πάνω από το κατάστημα ήταν γκρίζος, γεμάτος νέφος και φώτα φρένων. Κι όμως, όπως ο Δάντης στο τέλος του ταξιδιού του, ανέπνευσα βαθιά και ετοιμάστηκα «να ξαναδώ τα άστρα», ή έστω την ένδειξη «Ελεύθερο» στο ταξί της επιστροφής. Στο σπίτι με περίμενε υπομονετικά η 65άρα τηλεόραση που είχα αγοράσει σε τιμή ευκαιρίας πέρυσι τέτοια εποχή…