Ερωτεύτηκε το είδωλο της κοπέλας στο τζάμι του βαγονιού. Η ίδια, του ήταν εντελώς αδιάφορη. Το κινούμενο γυαλί κρατά την ουσία του ανθρώπινου σώματος. Άγχος και ιδρώτας βαραίνουν αποκλειστικά τον κάτοχό του. Τα είδωλα απαλλάσσονται από κάθε μορφή ιδιοκτησίας....

Σκληρά αγκάθια καρφώθηκαν στις πατούσες της ψυχής, σε μικρά κομματάκια διαλύθηκαν. Οι ραγισμένες μέρες μ' αποκαρδιώνουν, δεν τολμώ να τα ξανακολλήσω.  Έτσι κι αλλιώς κι οι αναμνήσεις σκόρπισαν, η ζωή σέρνεται ξοφλημένη. Ο καιρός πληγώθηκε, σ' άδεια θάλασσα...

Ποτέ δεν είχε γίνει βάρος κανενός. Μόνο πρόσφερε, δίχως ανταλλάγματα. Όταν αρρώστησε δεν το έμαθε κανείς. Απομονώθηκε σε μια ερημική τοποθεσία, έχοντας για καταφύγιο το σπίτι της. Κρυμμένο μες στο πράσινο, ίσα που ξεχώριζε. Τα έλατα σα στρατιωτάκια, στοιχισμένα το...

Το δεύτερο βιβλίο του Αντώνη Καπίδη, «φωτιά και θάλασσα, οι Κρήτες του Μίνωα» (ιβίσκος, 2017), εντάσσεται λογοτεχνικά στο μεγάλο ρεύμα του ιστορικού μυθιστορήματος, στεκόμενο με αξιοπρέπεια τόσο απέναντι στην υποκουλτούρα του βιβλίου όσο και στους πρωτοπόρους...

Οι κρίνοι κρέμονται επικίνδυνα απ’ το βάζο για να σημάνουν την προειδοποίηση του ερχομού Του. Τη στιγμή εκείνη που το νερό απορροφηθεί απ’ τις ρίζες και τα φύλλα μυρίσουν οξυγόνο, κάφτρες τσιγάρων θα σβήσουν απότομα πάνω στη ράχη των ματιών Του. Τ’ αφυδατωμένο τότε...

Καταχωνιασμένο στη μνήμη μου ένα σκαρίφημα της παιδικής μου ηλικίας. Παιδική ηλικία δεν υπάρχει, θα έλεγα. Μονάχα μικροί άνθρωποι μέσα στο χρόνο,  ανυπεράσπιστοι. Γι’ αυτό και το δείγμα σχεδίου σαν τατουάζ στην πλάτη μου δεν με αναπαριστά στ’ αλήθεια ως ανήλικο...

  Εκείνη την αυγή έφτασα πιο κοντά στην αρχή του τέλους. Έφτασα ευτυχώς νωρίς στον σταθμό των λησμονημένων, στην αποβάθρα της νέας ζωής. Πήγα εκεί στην ξενιτιά των λησμονημένων μ' όλους τους φευγάτους. Τι λάθος έκανα αναρωτιόμουν και βρέχει φωτιά στη στράτα...

Αγαπιόντουσαν από παιδιά. Μια αγάπη βαθειά, ειλικρινής, χωρίς αγκάθια, δίχως ν’ αποσκοπεί ο καθένας τους σε κάτι άλλο. Θαύμαζαν και εκτιμούσαν ο ένας τον άλλο· το μυαλό, την ντομπροσύνη, την αγωνιστικότητα, την αλήθεια. Μαζί ανοίξαν τα φτερά τους -μεταφορικά και...

Σηκώθηκα κάποια στιγμή από το κρεβάτι, όχι πρωί βέβαια, ντύθηκα όπως πάντα και αποφάσισα να μην πιω καφέ. Ούτε πλύθηκα, αλλά σαφώς κατούρησα. Είχα τα μαλλιά μου ανάκατα και τις χαρακιές από το μαξιλάρι στο πρόσωπό μου. Έβγαλα το περίστροφο από το συρτάρι – το οποίο...

«Το σπίτι μου είναι το κάστρο μου, λέει ο αστός. Αφού εγώ είμαι χορτάτος, τι με νοιάζει τι κάνει ο διπλανός μου!». Δεν είναι όμως έτσι, γιατί όταν πεινά ο διπλανός σου, όταν βρωμίσουνε τα χνώτα του από την πείνα, αυτή η μπόχα θα βγει στη μέση αργά ή γρήγορα. Θα...

Τι όμορφη αυτή η λέξη... Μου φέρνει στο μυαλό φωτεινές εικόνες, γεννά μέσα μου δροσερά συναισθήματα. Το άνθος του χειμώνα... Πόσο παράξενο αυτό! Ένα λουλούδι να ανθίζει, ενώ γύρω του η φύση απλώνει το παγωμένο πέπλο της, εκείνο που παγιδεύει το όμορφο πρόσωπό της....