Rising above water (Μέρος Α’)
Είχε βαβούρα εκείνο το απόγευμα στα επείγοντα. Άνθρωποι πονεμένοι από κάθε λογής ασθένειες να αγωνιούν, κι εγώ ανάμεσά τους, μια απαθής παρείσακτη που σπαταλούσε τον πολύτιμο χρόνων των γιατρών.…
Κατηγορία
Πεζογραφία στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net.
1,008 άρθρα · σελίδα 22 από 51
Είχε βαβούρα εκείνο το απόγευμα στα επείγοντα. Άνθρωποι πονεμένοι από κάθε λογής ασθένειες να αγωνιούν, κι εγώ ανάμεσά τους, μια απαθής παρείσακτη που σπαταλούσε τον πολύτιμο χρόνων των γιατρών.…
Γουστάρω πολύ το τόπι αδελφέ. Γαύρος είμαι. Όποτε έπαιζε ο θρύλος, με τη Θύρα 7 εγώ. Καραϊσκάκη, Θεσσαλονίκη, επαρχία, εξωτερικό, παντού όπου πήγαινα με γνώριζαν και οι πέτρες. Και διέθετα…
Οι κρίνοι κρέμονται επικίνδυνα απ’ το βάζο για να σημάνουν την προειδοποίηση του ερχομού Του. Τη στιγμή εκείνη που το νερό απορροφηθεί απ’ τις ρίζες και τα φύλλα μυρίσουν οξυγόνο, κάφτρες τσιγάρων θα…
Ξημέρωσε ο Σεπτέμβρης στο Γύθειο με μία πνοή καλοκαιρινή και ένα αεράκι δροσερό που διαπερνούσε την κουρτίνα της κρεβατοκάμαρας και έφερνε την ευωδιά της θάλασσας. Έτσι την ξύπνησε εκείνο το πρωί,…
Καταχωνιασμένο στη μνήμη μου ένα σκαρίφημα της παιδικής μου ηλικίας. Παιδική ηλικία δεν υπάρχει, θα έλεγα. Μονάχα μικροί άνθρωποι μέσα στο χρόνο, ανυπεράσπιστοι. Γι’ αυτό και το δείγμα σχεδίου σαν…
Εκείνη την αυγή έφτασα πιο κοντά στην αρχή του τέλους. Έφτασα ευτυχώς νωρίς στον σταθμό των λησμονημένων, στην αποβάθρα της νέας ζωής.
Αγαπιόντουσαν από παιδιά. Μια αγάπη βαθειά, ειλικρινής, χωρίς αγκάθια, δίχως ν’ αποσκοπεί ο καθένας τους σε κάτι άλλο. Θαύμαζαν και εκτιμούσαν ο ένας τον άλλο· το μυαλό, την ντομπροσύνη, την…
Σηκώθηκα κάποια στιγμή από το κρεβάτι, όχι πρωί βέβαια, ντύθηκα όπως πάντα και αποφάσισα να μην πιω καφέ. Ούτε πλύθηκα, αλλά σαφώς κατούρησα. Είχα τα μαλλιά μου ανάκατα και τις χαρακιές από το…
Αφού εγώ είμαι χορτάτος, τι με νοιάζει τι κάνει ο διπλανός μου!».
Το βιβλίο μπορείτε να το κατεβάσετε ελεύθερα κάνοντας κλικ στην εικόνα πιο κάτω
Τι όμορφη αυτή η λέξη... Μου φέρνει στο μυαλό φωτεινές εικόνες, γεννά μέσα μου δροσερά συναισθήματα. Το άνθος του χειμώνα... Πόσο παράξενο αυτό! Ένα λουλούδι να ανθίζει, ενώ γύρω του η φύση απλώνει…
H αυγή μόλις άρχιζε να χαράζει, όταν το αγόρι με τα ζαφειρένια μάτια ξύπνησε το πρωί και δεν κοίταξε το χρώμα ενός ανθρώπου αλλά μόνο τη ψυχή του. Όλη αυτή η ομορφιά, ξυπνούσε μέσα του μια γλυκιά…
Καθημερινά τον ακολουθεί με τη σκέψη της, μετράει τις ανάσες του, επιχειρεί να συμβαδίσει με το βηματισμό του.Βρίσκεται συνεχώς δίπλα του, χωρίς να γίνεται αντιληπτή. Δε θέλει να τον κάνει να…
Στην αρχή η στολή της την έκανε να νιώθει άβολα, γιατί αναγκαζόταν να ξεχωρίζει από το πλήθος των άλλοτε βιαστικών και αδιάφορων, άλλοτε υπερβολικά φιλικών και άνετων πελατών της τράπεζας. Ένιωθε πως…
Έχω έναν μικρό κόσμο μέσα στο μυαλό μου που με βασανίζει, ένα στενό δωμάτιο που μοιάζει φυλακή. Μέσα εκεί μεγάλωσα και έμαθα να περπατώ, να μιλώ, να διαβάζω, να σκέφτομαι, να κρίνω τη ζωή μέσα από…
Όταν εγώ χαράζω τ’ όνομά σου στο βιβλίο της ζωής, εσύ σημαδεύεις την καρδιά μου και τον νου μου στα αθέατα περάσματα της ψυχής. Όταν εγώ αφήνω έναν χώρο στην καρδιά και στη μνήμη μου, εσύ γράφεις την…
Πάλι Τετάρτη, του Οκτώβρη αυτή τη φορά, κι έπεσε σύρμα ν’ ανταμώσουμε στο στέκι του Μικελάτζελος. Έτσι την έκανα ξανά για Φαληράκι, να χαζέψω και την πετρελαιοκηλίδα του Σαρωνικού, που μας προέκυψε…
Είχε κάτι πολύ εύθραυστο πάνω της. Δεν είμαι σίγουρος γιατί το ένιωθα αυτό, αλλά με κατέκλυσε από την πρώτη στιγμή που τη συνάντησα, στην είσοδο της πολυκατοικίας. Το βλέμμα της κουβαλούσε τη δροσιά…
Η Μαργαρίτα μέχρι την εφηβεία της ήταν όνομα και πράγμα. Όπως κι εκείνο το συμπαθητικό λουλουδάκι, δεν ξεχώριζε από το πλήθος άλλων κοριτσιών που γέμιζαν τα δημόσια σχολεία του τόπου μας: καλόβολη,…