Τα της αϋπνίας
3:10 π.μ. Το στομάχι μου, το άδειο, διαμαρτύρεται. Στριφογυρίζω στο κρεβάτι, τραβώντας μία από εδώ και μία από ‘κει τα σκεπάσματα. Δε μου κολλάει ύπνος και απορώ γιατί. Φαίνεται είναι γραφτό μου…
Κατηγορία
Πεζογραφία
Πεζογραφία στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net.
1,008 άρθρα · σελίδα 31 από 51
Σελίδα 31
Σελίδα 31 από 51
Τα σταράκια
Τα κίτρινα σταράκια ήταν τα πιο ηλικιωμένα και σοφά παπούτσια της ντουλάπας. Ταλαιπωρημένα, στραβοπατημένα, λίγο ξεθωριασμένα από το πλύσιμο, αλλά τουλάχιστον δε μύριζαν άσχημα. Παρόλο που ζούσαν στο…
Δρόμος
Χτες, τα δάχτυλά τους πλέκονταν ζεστά στα πυκνά μαλλιά σου, τώρα το ψυχρό μέταλλο της φωνής τους σε διαπερνά ανοίκειο και τυπικό.
Το όνειρο
Περίεργα παιχνίδια που παίζει η φαντασία μαζί μας πολλές φορές είτε είμαστε ξυπνητοί είτε κοιμισμένοι. Με μένα συνέβη το δεύτερο ευτυχώς… Θα ήμουν λέει ίσως στα μισά μου χρόνια ή και ακόμη λιγότερα…
Πολύχρωμη αγάπη
Πολύχρωμη η αγάπη μας σαν το ουράνιο τόξο. Σπάνιο καιρικό φαινόμενο που όλοι το χαζεύουν και το ζηλεύουν. Μαγικό και φανταστικό μαζί. Τα χρώματά του ξεχωριστά και με ιδιαίτερη σημασία. Κόκκινο το…
Οι 300 και ο σοφός
Υπήρχε κάποτε μία υπερχρεωμένη πολιτεία που οι πολίτες της στέναζαν κάτω από το βάρος των τοκοχρεωλυτικών οφειλών της. Έγιναν εκατοντάδες μελέτες, ξοδεύτηκαν χιλιάδες ώρες διαπραγματεύσεων, αλλά το…
Το πέτρινο σπίτι – Β’ μέρος
Γύρισε απορημένη και αγριεμένη προς το μέρος της Ιωάννας. «Ποια είσαι εσύ και πώς βρέθηκες εδώ;». Η Ιωάννα πρόσεξε πως το πρόσωπό της είχε πολλές πληγές. Το κατάλαβε και η γιαγιά πως την κοιτούσε κι…
Αναμνήσεις ενός Γιάκι
Το γεγονός που συνέβη κάποτε έγινε ιστορία. Ιστορίες για μικρά παιδιά, για εμάς, για εκείνους, ιστορίες να πεις, να αφηγηθείς πριν κοιμηθείς. Η ιστορία που θυμόμαστε γίνεται θρύλος, ζοφερός και…
Η έμπνευση απούσα
Σας έτυχε ποτέ αγαπητοί συνάδελφοι και συναδέλφισσες γραφιάδες να αισθάνεστε τόσο μα τόσο γεμάτοι από ιδέες που να νομίσετε ότι θα γράψετε με μιας και απνευστί, τα βιβλία που ονειρευτήκατε και που…
Το Φεγγάρι
Μυξιάρικο, ένα πράμα. Κοντό μαύρο μαλλί, αγορίστικο. Μάτια πράσινα, λαμπερά, δύσκολα να τα ξεχάσει κανείς. Δεν κοίταζε. Σε κάρφωνε. Αυτά τα μάτια την πρόδωσαν σε μένα, είκοσι χρόνια μετά που την…
Το παντοπωλείο
Χρόνια, μέρες πού ξεθώριασαν, τίς μνῆμες τοῦ ξεσήκωσαν οἱ διακοπές στό χωρίο. Νά, σάν τήν πινακίδα, ποῦ ἀργοσβύνει «παντοπωλεῖον», ἀσπρόμαυρα γράμματα ἀλλοτινῶν ἐποχῶν. ‘Ενός καλέσματος ἱδέα, τόν…
Το πέτρινο σπίτι – Α’ μέρος
Πριν λίγο καιρό μετακόμισε σε μια καινούρια σχετικά συνοικία μια οικογένεια, οι γονείς με ένα κοριτσάκι επτά ετών που την έλεγαν Ιωάννα. Είχαν αγοράσει ένα μεγάλο σπίτι με μια μεγάλη αυλή κι ένα πολύ…
Η ζωή παραδίδει μαθήματα
Αθήνα, στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Ο χειμώνας έχει αποφασίσει δειλά-δειλά να παραχωρήσει τη θέση του στην άνοιξη. Το κρύο δεν είναι τόσο τσουχτερό, η βροχή, όμως, παραμένει να ταλαιπωρεί τους…
Το πριν και το τώρα
Όταν με πιάνει η νοσταλγία για τα χρόνια τα παλιά, για τα χρόνια της νιότης, ο γεροπεθερός μου απορεί και λέει: «Καλά, ας ήξερα τι είναι αυτό που σου άρεσε από τα τότε! Για να τα πάρουμε ένα ένα και…
Καραόκε πάρτι
?Ήρθαμε λοιπόν στο περιβόητο αυτό καραόκε πάρτι. Εντάξει; Ικανοποιήθηκες τώρα που με έσυρες μέχρι εδώ; Γιατί δεν ερχόσουν μόνη σου; Αφού πια δεν μου αρέσουν τα πάρτι. Νιώθω αμήχανα όταν βρίσκομαι…
Το φλεγόμενο δωμάτιο
Ζούσαμε στο ίδιο κελί. Η ρουτίνα κλείδωσε ό,τι πηγή υπήρχε σε οποιαδήποτε μορφή μαγείας. Έτσι, παραδόθηκα. Πέταξα τα κλειδιά των ονείρων μου στο ωκεανό και τα κοίταζα μέχρι να φτάσουν στον πάτο.…
Σχιζοφρενής και πόρνη
Ο ίδιος ήταν διαγνωσμένος με παρανοϊκή σχιζοφρένεια και έπρεπε να λαμβάνει συνεχώς τη φαρμακευτική του αγωγή διαφορετικά κινδύνευαν όλοι από αυτόν και αυτός από τον ίδιο του τον εαυτό.
Η προφητεία ενός δασκάλου
Σεπτέμβριος του 1966… Περιστέρι... Κάπου στη Νέα Ζωή ξεκινούσα την έκτη δημοτικού. Έντεκα χρονών με την χαρακτηριστική μπλε ποδιά, την άσπρη κορδέλα στα μαλλιά και τα άσπρα σοσονάκια περνούσα δειλά-…
Η μετακόμιση των χρωμάτων
Οι αχτίδες του ήλιου βαμμένες κίτρινες, τα βουνά καταπράσινα, ο ουρανός γαλάζιος, η θάλασσα μπλε βαθύ, το χιόνι λευκό, οι παπαρούνες κόκκινες... Όλα αυτά τα χρώματα μαζί, λες και είχαν μετακομίσει…
Η πολυθρόνα
Πριν από μερικά μόλις χρόνια, δεν ήθελα να έχω παρτίδες μαζί της. Την απέφευγα, όπως ο διάολος το λιβάνι. «Από τώρα στην πολυθρόνα; Θεός φυλάξοι!», έλεγα.
