Η ώρα 9:00μμ. Γυρνώ από τη Σχολή. Μια ολόκληρη μέρα στο Πανεπιστήμιο να γεμίζω γνώσεις και εμπειρίες. Κουρασμένη, ναι. Προβληματισμένη πάντα. Χαρούμενη, ίσως. Βρίσκομαι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μου. Οι δρόμοι σκοτεινοί, στενά σοκάκια παράλληλα και...

Με θυμάσαι; Κάποτε ήμασταν έτοιμοι να γίνουμε κάτι, ένα. Τα βλέμματά μας έλεγαν πιο πολλά απ' ό,τι έλεγαν τα χείλη μας. Νιώθαμε τόσο πολλά στην καρδιά μας, το άγγιγμα τα μαρτυρούσε. Από μακριά ακόμη δεν άλλαζε τίποτε, σα να θέλαμε να τρέξουμε να αγκαλιαστούμε, αλλά...

Ο Πέτρος καθόταν στο κατάστρωμα, αγναντεύοντας το γαλήνιο και απέραντο πέλαγος. Κόντευε πλέον μεσημέρι και η ψύχρα τού πρωινού είχε υποχωρήσει κάπως. Μικρά κύματα χτυπούσαν ανεπαίσθητα το σκαρί τού ολοκαίνουργιου πλοίου, γλείφοντας το σημείο εκείνο στην αριστερή...

Τις πληγές σου να τις ξέρεις μόνο εσύ. Δεν υπάρχει άνθρωπος, που θα τις καταλάβει. Άλλος από σένα, που θα τις γιατρέψει Κι αν κάπου θέλεις να τις πεις, να τις 'ξομολογάς με δύναμη. Αν σε δουν αδύναμο, σαν τα κοράκια θα πέσουν να σε κατασπαράξουν. Αν σε βρούνε...

Θυμώνω… Θυμώνω για χάρη όλων εκείνων που ξεστόμισα, επειδή δεν άντεξα να τα κρατάω πια πίσω από τα σφιγμένα δόντια μου. Για όλες εκείνες τις λέξεις που ξεχύθηκαν απ’ τα χείλη μου και πρόδωσαν όλα όσα σου έκρυβα τόσο καιρό. Θυμώνω με το αχόρταγο βλέμμα μου, με την...

Δεν είναι πια κατάσταση αυτή με σένα και να το ξέρεις. Τα νεύρα μου τσατάλια. Σου μιλώ γλυκά, τσιρίζεις. Σε παίρνω με το καλό, τσιρίζεις. Θυμώνω, αγριεύω, τσιρίζεις. Δε μιλώ, τσιρίζεις και τότε τσιρίζω κι εγώ. Κάνουμε ένα αποκρουστικό ντουέτο, που η γειτονιά θα...

Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη. Όλα τα χρόνια της ζωής μου δε φτάνουν για να σβήσω την ανοησία της παιδικότητας, το ρηχό της εφηβείας μου. Πέρασε καιρός και έπρεπε να φτάσω στην ηλικία που καταστράφηκες, να δω μέσα απ’ τα μάτια ενός ξένου και την καρδιά ενός...

-Μουρμουρίζεις; Πάλι; Μα τι είναι αυτό με σένα άνθρωπέ μου; Θέλεις να πεις κάτι να εκτονωθείς; Ε, πες το να τελειώνουμε, που να πάρει. Τι νόημα έχει να επιβαρύνουμε το air pollution και με μουρμούρες, που δεν ξέρουμε και τι αφορούν; -Με το Μεγάλο Αφεντικό τα έχω...

3:10 π.μ. Το στομάχι μου, το άδειο, διαμαρτύρεται. Στριφογυρίζω στο κρεβάτι, τραβώντας μία από εδώ και μία από ‘κει τα σκεπάσματα. Δε μου κολλάει ύπνος και απορώ γιατί. Φαίνεται είναι γραφτό μου απόψε να μην κοιμηθώ, παρά μόνο να σκέφτομαι και να φέρνω στον νου μου...

Τα κίτρινα σταράκια ήταν τα πιο ηλικιωμένα και σοφά παπούτσια της ντουλάπας. Ταλαιπωρημένα, στραβοπατημένα, λίγο ξεθωριασμένα από το πλύσιμο, αλλά τουλάχιστον δε μύριζαν άσχημα. Παρόλο που ζούσαν στο βάθος της ντουλάπας, είχαν το δικό τους κουτί. Και αυτό σήμαινε...

Δεν προπορεύομαι, ούτε ακολουθώ. Περπατάω μόνος. Οι πόλεις πίσω καίγονται. Οι εραστές πεθαίνουν. Χτες, τα δάχτυλά τους πλέκονταν ζεστά στα πυκνά μαλλιά σου, τώρα το ψυχρό μέταλλο της φωνής τους σε διαπερνά ανοίκειο και τυπικό. Το χθες γίνεται σήμερα και ο σύντροφος...

Περίεργα παιχνίδια που παίζει η φαντασία μαζί μας πολλές φορές είτε είμαστε ξυπνητοί είτε κοιμισμένοι. Με μένα συνέβη το δεύτερο ευτυχώς… Θα ήμουν λέει ίσως στα μισά μου χρόνια ή και ακόμη λιγότερα απ’ όσα κουβαλώ τώρα στην πλάτη μου. Αρχή Φθινοπώρου στο καλαντάρι,...

Πολύχρωμη η αγάπη μας σαν το ουράνιο τόξο. Σπάνιο καιρικό φαινόμενο που όλοι το χαζεύουν και το ζηλεύουν. Μαγικό και φανταστικό μαζί. Τα χρώματά του ξεχωριστά και με ιδιαίτερη σημασία. Κόκκινο το χρώμα που δεσπόζει, ίδιο με το πάθος σου για εμένα. Φουντώνει μέρα με...

Υπήρχε κάποτε μία υπερχρεωμένη πολιτεία που οι πολίτες της στέναζαν κάτω από το βάρος των τοκοχρεωλυτικών οφειλών της. Έγιναν εκατοντάδες μελέτες, ξοδεύτηκαν χιλιάδες ώρες διαπραγματεύσεων, αλλά το χρέος χρέος και λύση δε βρισκόταν. Ανέβηκαν, λοιπόν, ικέτες στην...

Διαβάστε το Α' μέρος εδώ Γύρισε απορημένη και αγριεμένη προς το μέρος της Ιωάννας. «Ποια είσαι εσύ και πώς βρέθηκες εδώ;». Η Ιωάννα πρόσεξε πως το πρόσωπό της είχε πολλές πληγές. Το κατάλαβε και η γιαγιά πως την κοιτούσε κι έκρυψε με το μαντήλι της τις πληγές της....

Το γεγονός που συνέβη κάποτε έγινε ιστορία. Ιστορίες για μικρά παιδιά, για εμάς, για εκείνους, ιστορίες να πεις, να αφηγηθείς πριν κοιμηθείς. Η ιστορία που θυμόμαστε γίνεται θρύλος, ζοφερός και τρομερός, γεννά δεισιδαιμονίες και φόβους, τρανούς εξυμνεί και...

  Σας έτυχε ποτέ αγαπητοί συνάδελφοι και συναδέλφισσες γραφιάδες να αισθάνεστε τόσο μα τόσο γεμάτοι από ιδέες που να νομίσετε ότι θα γράψετε με μιας και απνευστί, τα βιβλία που ονειρευτήκατε και που δεν τα γράψατε εδώ και τόσα χρόνια; Και τι κάνετε; Παίρνετε τα...

Χρόνια, μέρες πού ξεθώριασαν, τίς μνῆμες τοῦ ξεσήκωσαν οἱ διακοπές στό χωρίο. Νά, σάν τήν πινακίδα, ποῦ ἀργοσβύνει «παντοπωλεῖον», ἀσπρόμαυρα γράμματα ἀλλοτινῶν ἐποχῶν. ‘Ενός καλέσματος ἱδέα, τόν παρακινοῦσε ἐνδόμυχη σκέψη, ὁ γυρισμός στήν ἀγνή φύση. Στήν ἡσυχία...