Η γαλήνη της δεν ήταν «λιόχαρη πλάι στ’ ακροθαλάσσι», αλλά γκριζοπράσινη και μουντή στο πλάι ενός δρόμου των βορείων προαστίων. Ωστόσο η «Γαλήνη» με υποδέχτηκε δηλώνοντας την ταυτότητά της με κεφαλαία γράμματα και περήφανη για την προσφορά της στα καραβοτσακισμένα...

Και έτσι όπως καθόταν και διάβαζε την εφημερίδα του στον τεράστιο κήπο του πολυτελούς ξενοδοχείου, έρχεται από το πουθενά μια σαΐτα και καρφώνεται με τη μύτη στο ποτήρι με το ποτό του. Μια πυκνογραμμένη σαϊτιά: “αναίσθητο ανθρωπάριο, λίγες ώρες σού απομένουν για να...

-Μέχρι εδώ. Θα φύγω! -Μείνε! -Πες μου μια αλήθεια… -Σ’ αγαπώ! -Μία αλήθεια… -Σ’ αγαπώ πολύ! Τα μάτια της, όση ώρα μιλούσαν, είχαν μείνει ακίνητα, κολλημένα στο θολό από τις άγρυπνες σταγόνες της βροχής τζάμι, που έπεφταν πάνω του απαλά και ταυτόχρονα με πονηριά τού...

Αν θες να ζήσεις, ξεκίνα τώρα. Μην περιμένεις το αύριο... Αν θες να πεις “σ’ αγαπώ”, κάν’ το γρήγορα. Μην περιμένεις να ξεθυμάνει... Αν θες να αγκαλιάσεις, αγκάλιασε αιφνιδιαστικά. Μην περιμένεις την κατάλληλη στιγμή... Αν θες να χαρείς, άρχισε από σήμερα. Μην...

Δηλώνω ευτυχισμένη που το έζησα, ευτυχισμένη που το λάτρεψα, ευτυχισμένη που ακόμη τα βράδια το ονειρεύομαι, κι ας μη μπορώ να κοιμηθώ… Και όταν λέω ευτυχισμένη, εννοώ πραγματικά ευτυχισμένη, ουσιαστικά ευτυχισμένη. Κι όταν χρησιμοποιώ αυτή τη δύσκολη λέξη, ξέρω...

Δυο σκοτεινοί διαβάτες του δρόμου λοιπόν. Νόμιζα πως ήμουν μόνη. Νόμιζα πως ήμουν η μόνη. Σε συνάντησα ένα βράδυ, απρόσμενα. Στη νεκρική σιγή της πλατείας, λίγο πριν ξημερώσει. Κάτω απ’ το ρολόι που δείχνει αιώνια την ίδια ώρα. Τα βλέμματά μας δε συναντήθηκαν. Με...

Ένα πουλί πατημένο, σχεδόν χαλκομανία στο οδόστρωμα. Ανταλλαγή μετάλλων και ιχνοστοιχείων από το πετούμενο στο οδόστρωμα, στη γη. Από τον ουρανό στο χώμα. Από το κάτι, στο τίποτα. Πόσες εκατοντάδες φορές πηγαινοήρθε η μάνα του στη φωλιά για να το κάνει από αυγό...

«Η ζωή δεν είναι γεμάτη προβλήματα, αλλά γεμάτη ευκαιρίες». Σε αυτήν τη φράση στάθηκα για ώρα. Τη διάβαζα, την ξαναδιάβαζα. Τα μάτια μου κατευθύνονταν μπρος - πίσω στις λέξεις που συνέθεταν αυτήν την απλή και συνάμα σύνθετη και φιλοσοφημένη φράση. Από τη μία ήθελα...

Σ’ έχασα μέσα από τα χέρια μου. Σαν άμμος γλίστρησες ανάμεσα από δάχτυλα που τη λατρεία τους αποτύπωναν σε κάθε σου γωνιά. Σ’ έχασα τόσο αιφνιδιαστικά, όπως ένα σύννεφο κρύβει τον ήλιο. Κάθε που με πονούσες μαραίνονταν και ένα λουλούδι από τον κήπο, που στην ψυχή...

Ο Μανώλης δε μπορούσε να κρύψει τη χαρά του όταν άκουσε πως μετά από εννιά ολόκληρα χρόνια γάμου θα γινόταν –επιτέλους– πατέρας! Παντρεύτηκε τη Φανή στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Δεν ήταν αυτό που λέμε “κεραυνοβόλος έρωτας”. Κάθε άλλο… Με τη Φανή γνωρίστηκαν...

Η Άρτεμις γελάει. Στέκεται μπροστά στο παράθυρο κοιτάζει τον ακάλυπτο και γελάει. "Γεια σου ρε φίλε μου ντουβάρι τι χαμπάρια; Ωραία μέρα σήμερα εεε;" και γελάει. Δυνατά. Σχεδόν υστερικά. Σχεδόν βίαια. Σχεδόν βάναυσα. Το γέλιο της φιδίσιο, ύπουλο και δηλητηριώδες....

Είχαν περάσει δύο εβδομάδες από τότε που ο Κωστής χώρισε την Κρυσταλλία, αλλά ένιωθε την παρουσία της να πλανιέται στο σπίτι. Έπιασε τον εαυτό του να τη σκέφτεται και να νιώθει ενοχές που της είχε μιλήσει τόσο άσχημα πριν τη διώξει. Αλλά τώρα αυτά έπρεπε να τα...

-Καλημέρα.-Γιατί όρθιος;-Πες μια καλημέρα πρώτα και μετά αρχίζεις την ανάκριση.-Γιατί όρθιος;-Πρέπει να περπατήσω, να προχωρήσω μπροστά.-Γιατί μπροστά;-Από πίσω έρχομαι.-Και πώς ήταν;-Ωραία ήταν! Μα είχα περιέργεια να δω πώς είναι και μπροστά.-Είδες;-Είδα!-Και...

Ο Ήλιος τον Δεκέμβρη μοιάζει τόσο υποκριτής, όσο και οι άνθρωποι -πάντα. Αλήθεια, ξέρεις τι είναι να περιμένεις για μιαν απάντηση; Επί μήνες. Να σε τρώει μία αγωνία, ώρα την ώρα. Για μιαν αλλιώτικη ζωή. Μα, τελικά το θάβεις μέσα σου -αν μπορείς, και συνεχίζεις. Και...