Ένα πουλί πατημένο, σχεδόν χαλκομανία στο οδόστρωμα. Ανταλλαγή μετάλλων και ιχνοστοιχείων από το πετούμενο στο οδόστρωμα, στη γη. Από τον ουρανό στο χώμα. Από το κάτι, στο τίποτα. Πόσες εκατοντάδες φορές πηγαινοήρθε η μάνα του στη φωλιά για να το κάνει από αυγό κλωσόπουλο κι έπειτα, πόσο παιδεύτηκαν κι εκείνη κι αυτό, κάποιες ζεστές ή κρύες μέρες για να το μάθει να πετάει. Κι έπειτα, πόσες πολλές μέρες πέταξε χαρούμενο κι ίσως ερωτεύτηκε κι έκανε κι εκείνο τα ίδια πηγαινέλα για κάποια κλωσόπουλα. Κι όμως, σ’ ένα κλάσμα δευτερολέπτου, σε μια κακιά στιγμή, έγινε μια απλή στάμπα στην άσφαλτο. Μια χούφτα πούπουλα, που τα φυσάει ο αέρας κι ένα σπλάτς αίματος. Αδιατάρακτα ελεεινός κύκλος που συγκλονίζει, που ανατρέπει τη χαρά με μια λύπη, που δίνει το πραγματικό νόημα του όποιου βίου. Απλό πέρασμα είναι και τίποτα άλλο. Αν γραπωθείς πάνω στις χαρές κι άμα τις κυνηγήσεις είσαι χαμένος. Θα καταλάβεις πως οι λύπες νικούν, σχεδόν πάντα, γιατί είναι πιο σίγουρες.. Γιατί το τέλος είναι σχεδόν πάντα δικό τους, σαν ένα σπλατς αίματος. Ίσως, τελικά, να είναι κι οι λύπες χαρές.

_

γράφει ο Νίκος Νασόπουλος