Έβραζε το αίμα μας τσουρούφλιζε η ψυχή μας Και τα κορμιά μας ανάκατα σαν φίδια σέρνονταν Της ηδονής τον θερμό σκοπό λάγνα τραγουδούσαν Είχες προλάβει με το βλέμμα να με γδύσεις Σπίθες πετάγονταν επάνω μας φουριόζες Και σκάλιζαν σάρκα και ψυχή και υπέφερα από πόθο...

Η μαλώτρα αλήθεια μου στήνει χορό. Τις συνέπειες των λόγων της πώς να δεχτώ; Ματαιωμένη στέκομαι, μπρος σε πόθους ευσεβείς. Η πίκρα, μάνα αυστηρή μου ψιθυρίζει «έτσι θα μεγαλώσεις»!   Είχα νόμιζα, όσα ήθελα και λαχταρούσα. Μα τα «θέλω» της αγάπης μου, ήταν...

Αδέσποτες,  γυρίσανε οι ώρες του πελάγου η όστρια αλμύρα φύσηξε στις άκριες της ψυχής σε μια ιδέα, εξόριστη του Έρωτα του μάγου αρχαία σκουριά στα μάτια μου, μα δεν ανησυχείς. Του Ιουλίου οι Κυριακές δεν είναι σαν τις άλλες στη Μάνη, στη Μονεμβάσια, φιλιά γράφει το...

στον ιστό της μέσα βαθιά φωλιάζει το κακό της συμφοράς μαζεύει από καιρό της αληθείας το φυλακτό κλείνει μάτια κλείνει αυτιά αγάλματα φτιάχνει πολλά του εγώ της ομοιώματα με τα σπουδαία της καμώματα πλάθει εικόνα αγαθή ακίνδυνη φαντάζει στην αρχή περπατάς αμέριμνα...

Σταμάτησαν οι άνθρωποι να κοιτούν τον ουρανό. Σαν άχθος ακατάβλητο έγιναν: τ’ αστέρια, η  φωνή του φεγγαριού, του σύμπαντος η ανάσα. Τη θέση των άστρων πήρανε: οι ψηφιακές εικόνες. Απλώνονται γρήγορα σε πλαστικές ξαπλώστρες κι άνευρα κρεβάτια (νυχθημερόν)....

Με κόκκινο μολύβι ζωγραφίζω τον πεθαμένο χειμώνα δίνω κάποιο χρώμα στη χλωμάδα του θανάτου λίγο παρακάτω φτωχοί διαβόλοι παίζουν μια εξαίσια μουσική με ένα ξεχαρβαλωμένο βιολί. Λίγες πένθιμες νότες κατευόδιο στον νεκρό ας περισσέψει λοιπόν και λίγη ωραία μελωδία...

Μεγάλη βραδιά για μένα σήμερα! Πολύ μεγάλη!   Κάλεσα σε δείπνο, όλους τους υψηλούς προσκεκλημένους τής οικουμένης!   Έστρωσα στο τραπέζι τής ευτυχίας μου, το καλύτερο τραπεζομάντηλο τής δοτικότητός μου, άναψα τα κεριά τής ευφροσύνης μου, και μετά περίμενα...

Είκοσι και δύο μισό, Και τι πήρα; -Ψίχουλα. Κανά δυο φορές, Όλα τα χρόνια, Θα ‘ταν, που τα χάλασα μόνο για μένα. Είκοσι δύο και μισό, Σχεδόν, είκοσι και τρία, δηλαδή Πότε κιόλας έφυγαν; Όλα τα λεφτά, Μέσα από τα δυο μου χέρια. Αριθμοί και τούτοι, αριθμοί και κείνοι...

Λεπτομέρειες ημιφωτισμένων αισθήσεων. Ηλιοβαστούσες μπρoς στον καθρέφτη. Με έπαρση πως ελέγχουν το φως. Ως το πρωί θα έχουν ξεχάσει το μαύρο των πόθων. Θα εκμεταλευτούν τη λάμψη των χρυσαφί αποχρώσεων με τον ελάχιστο βαθμό επίγνωσης τι είναι αγάπη καιόμενη. Μην...

Δεν είναι τριαντάφυλλα που πέφτουνε στο χώμα σαν βροχή, Δεν είναι γιασεμί η μυρωδιά που η κάννη αναδύει, Ο ήλιος τρόμαξε κι αυτός, και κρύφτηκε απ’ την μανία του ανθρώπου να σωθεί. Όχι, δεν βρέχει. Κλαίει το φεγγάρι πια τις νύχτες. Τα όρη, οι λίμνες, τα βουνά με...

Με κέρδισες από πολύ μικρή Με τη φινέτσα σου, τα διακριτικά σιρίτια Στους ανεβασμένους γιακάδες μυστηρίου Αστόλιστη με βρήκες, με πλάνεψες Με την ευγενική σου χάρη Τον τρόπο που έπινες καφέ Τα μεσημέρια που αχνίζαμε τις σκέψεις Για το γεύμα των κρυμμένων αποφάσεων...

Ποτάμι ο έρωτας με μαγεμένα νερά Ή θα χαθείς στο βυθό του ή θα μείνεις στη στεριά Βγάλε τα ρούχα σου και φόρα μόνο την καρδιά Βούτα κι αφέσου μες την απύθμενη ομορφιά Αγέρι η αγάπη που σου χαϊδεύει το κορμί Άνοιξε τα φτερά, και ας την να σε οδηγεί Μέσα από σύννεφα...

Σε μία εποχή ανασφάλειας και κατήφειας, η αισιοδοξία στην ποίηση έχει περιοριστεί στο ελάχιστο. Και είναι ιδιαίτερα παρήγορο ότι νέοι άνθρωποι, πρωτοεμφανιζόμενοι ποιητές, βλέπουν τη ζωή μία ισχυρή δόση αισιοδοξία παρά τις δυσκολίες και τις απογοητεύσεις. Ένα...

Σε μια κηδεία πήγα και ξόδεψα όλα τα δάκρυά μου μα κράτησα την λύπη μου βαθιά στην αγκαλιά μου. Ένα γιατί πλανεύτηκε γύρω από το κεφάλι, έλεγε, “Γιατί ο άνθρωπος που αγάπησα πρόλαβε πρώτος κι έφτασε στην άλλη όχθη - αφήνοντάς με ’δω με τρύπια την απόχη;” Πόνος...

Το ξέσπασμα της ψυχής μου τράνταξε τη νύχτα το ζωντάνεμα εκείνου του καλοκαιριού φώτισε το σκοτάδι με πονούσε τόσο δυνατά η θύμησή του που μ' έκανε να κλάψω μου υπενθύμισε τη μοναξιά μου και με γέμισε πίκρα Ανταριασμένες σιωπές οι σκέψεις καρφωμένες εκεί στην...

Μαθητεύω στη σπουδαιότητα της λέξης στη σημασία της εστίασης στη μια τελεία με αυτόβουλη παράδοση στις παραδόσεις, εθελουσία υποταγή άνευ διδασκάλου. Μα πληρώνω την αυθάδεια να χρησιμοποιώ λέξεις αταίριαστες στους κανόνες της τάξης.   ◊   Schooling I...

Ξεπεσμένοι προσκυνητές της ευμάρειας ορθώνουν μανδύα, στο απύθμενο σκοτάδι ως άγγελοι θανάτου, σωπαίνουν στο λιθοβολισμό μικρών δέντρων και γέρικων κλαδιών που έσπασαν, χάνοντας τα ιμάτια τους. Με γυμνά σώματα περιφέρονται, στην κραυγή της σιωπής τους σαν...

Κύκλους που κάνει η ζωή, παιχνίδια που υφαίνει, Φίλους που γνώρισες προχθές σου είναι ξεχασμένοι Και φιλαράκια σου παλιά θυμάσαι κι ανασαίνεις Της Άνοιξης αρώματα, φιλιά νιώθεις τ’ Απρίλη Την κάψα του Καλοκαιριού, του Αύγουστου το δείλι. Δε δόθηκες ολότελα στην...