Χριστέ μου, Σ' ανεβάσαμε επάνω στο Σταυρό Σου. Καρφιά και όξος βάλαμε στο σώμα το σεπτό Σου. Μα ΕΣΥ δεν μας εκάκιωσες. “Άφες αυτοίς” ψιθύρισες. Μ’ ελπίδας φως τα σκότη μας πλημμύρισες! Σε τάφο πέτρινο Σε αποθέσανε φρουροί και Άγγελοι την πόρτα δέσανε. Μα Εσύ τον...

( ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΕΜΠΩ ) Ο ποιητής βγαίνει απ’ την έρημο. Στα χέρια του κρατά πιθάρια, για να βάλει τα κρανία των υποκριτών. Κορόιδευαν τους ευτυχισμένους τις νύχτες των Κρυστάλλων. Περίμεναν τον ποιητή, κάνοντας περιφορά τον θάνατο, γύρω από ξερά πηγάδια. Εκεί -από...

Τα χρόνια μας ακουμπάνε σαν πυραμίδα Το ένα πάνω στο άλλο στερεώνονται Δίνουν το ανάλογο ύψος των εμπειριών Αφήνοντας εκτεθειμένες τις πληγές Προσθέτοντας προβλήματα ισορροπίας Βρίσκουμε μια θέση λευκή καταδεκτική στου χρόνου το απρόσμενο άπλωμα Περνώντας μέσα από...

Το ποτάμι του χρόνου οδηγεί μοναχά στην Τέχνη του. Όλα τριγύρω σπαρμένες θυσίες πληγές που ατέρμονα ανάβουν και σβήνουν φάροι σε παράλια πυράς. Ευτυχώς που υπάρχει η Τέχνη του. Κόσμημα ελευθερίας, ζωντανού, χνάρι σπαραγμού. Στο φως ανασαίνουν τα φαντάσματα με...

Μοιάζει στο χρόνο η ζωή μου αυθαιρεσία χάνονται οι νύχτες που να βρω μιαν ευκαιρία να με κρατήσεις αγκαλιά να μου μιλήσεις τα χείλη αυτά με ποιο κρασί να τα μεθύσεις. Αύριο θα είναι η ψευδαίσθηση ωραία Αύριο… ο Έρωτας σαν πράξη τελευταία Αύριο… ο Θάνατος στα χέρια...

τα κούτσουρα καίνε άτακτα σε μια φωτιά πνιγηρή ο καπνός μπερδεύεται με τα σύννεφα τα όνειρα κάνουν τα μάτια να μένουν ανοιχτά να μην ξεχνούν έχω αρχίσει να θυμάμαι όλα αυτά που η λήθη μού επιστρέφει σαν δώρο για χρόνια και χρόνια ο χρόνος, βλέπεις, έχει μια...

Ευλογημένη αντιστέκεσαι χειμώνες, ζωή γεννάς μήτρα εσύ τόσους αιώνες, Κάτω απ’ το χιόνι η επανάσταση θα αρχίσει χρώμα και φως, μόλις φανείς θα πλημμυρίσει.   Δεν ψάχνεις γι’ άρματα ντουφέκια ούτε τύχη, χαμογελάς σαν ήλιος πάνω σε περβάζι. Η επανάσταση και...

Χάντρες γυμνές και λέγοντας κι εκείνα που δεν λέγονται, Μετρώ τις συλλαβές, μετρώ τις προσευχές μου, Εκκινώ το ταξίδι μου της γλώσσας Εκκινώ των ρημάτων την μουσική· Πού θα σε βρω εσένα που κοντά είσαι Στων αγγέλων τη σύναξη, κάτι ουρανούς πέρα ψηλά και που...

Δεν μ’ αγαπάς. Σημάδια έχω πολλά. Για μένανε υπέρβαση δεν έκανες καμία, κι ό,τι κι αν λέω εγώ δε δίνεις σημασία. Όλο τους άλλους να κοιτάς, για με πεντάρα μία. Για όλους και για όλα κάνεις υπομονή, στις γκρίνιες τους, στα άγχη τους και τη βαρυγκομή. Κι εγώ, αν κάτι...

Έστησε βρόχια ο κυνηγός σ’ ενός βουνού τη μέση και ξόμεινε να σωντηρά μέσα τους τι θα πέσει. Κι ως έστεκε σιωπηλός μπροστά του βλέπει θάμα τ’ αηδόνι και ο αετός πιαστήκανε αντάμα. Ο αετός περήφανος στεκόταν σκλαβωμένος τ’ αηδόνι κοίταζε θαρρώ καλά συλλογισμένος....

Κουράστηκα εδώ, να ζω για εσένα την αγάπη που σκοτώνει  ότι ωραίο γερνά, ξημέρωμα σε ώρα ανατολής γητειές του φεγγαριού,  όταν στα μάτια γρήγορα νυχτώνει στα χέρια αγιάζουν τα σημάδια  μιας καρδιάς αμαρτωλής.   Τα σκουπίδια της ψυχής μου  ήρθε η ώρα να πετάξω...

Η κριτική για δεκαετίες δεν αντιμετώπιζε την κυπριακή ποίηση ως ισότιμη. Οι σχετικές μελέτες ήταν υπερβολικά λίγες και μόνο τα τελευταία χρόνια -δειλά, είναι η αλήθεια, προς το παρόν- στράφηκαν προς την λογοτεχνική παραγωγή της Μεγαλονήσου[1]. Και δεν αποτελεί...

Τα πελάγη του  νου ιστορούν Η φλόγα ψυχής κατακαίει Ερωτικές δοξασίες τρυπώνουν στο γαλάζιο της γης Το σκίρτημα αγέρα ξεμυαλίζει Λαμπυρίζει ο ορίζοντας στην κόψη του βράχου Η ανάσα τρεμοπαίζει Ανατολή και Δύση στολίζουν τη φύση Και τα μάτια σου ακροβατούν στο...

Μέρες λιγοστές Την Ευτυχία μου είχα Κρεμασμένη στο στήθος Λάφυρο ή φυλαχτό Δεν ξέρω αν ήταν Μια μέρα αρπακτική Από κακούς καιρούς Γύμνωσε ο λαιμός μου Άδειασε κι η ψυχή Απορυθμισμένος εαυτός Τα βήματα σέρνω στο χώμα Στα καλντερίμια του νου Οχτάρια κάνω βραδινά...

Εδώ σ’ αυτή την κλίνη Τη σκαμμένη απ’ την αγάπη, Για να χωράει το σώμα του έρωτα, Να’ ναι σαν κλίνη και σαν τάφος.   Εδώ να σε πεθάνω, να με πεθάνεις Μέσα σ’ ένα θανάσιμο βαθύ φιλί.   Νάρθουν να σπάσουνε την πόρτα να μας βρουν.   Να μην μπορούν να σηκώσουν τα...

Και τώρα, τι; Σου έδωσα, σου έδωσα, της ψυχής μου το αίμα σου έδωσα. Με πάτησες, με πρόδωσες, με απαρνήθηκες και μ’ έσβησες απ’ τη ζωή σου. Δύο δεκαετίες ανέχθηκα την πλεονεξία σου. Έκλεισα τ’ αυτιά και την ψυχή μου, να μη νοιώθω το κυνηγητό σου. Κάποτε σε λάτρευα...

  Πέλμα του ουρανού πάνω στην νυχτωμένη θάλασσα, Κι ένα ιστιοφόρο που αγαπά να πλέει μες το φως Της ελπίδας- Σκαρφαλώνει τις μυστικές κλίμακες της σιωπής Σκίζει η πλώρη του τις χαρτονένιες όψεις των κυμάτων- Φτάνει στα σύνορα της χαοτικής θεωρίας Καμία ποίηση...

Μόνος  περπατώ στο μονοπάτι της αλήθειας. Τ’ αγκάθια -γύρω μου-  καρφώνουν τον Ήλιο που κρατούσα σαν φυλακτό. Γρήγορα  οι βροχοποιοί εξορίστηκαν απ’ τους βαρβάρους. Έμεινε ορφανό το μέλλον μας, ξερό, δίχως νερό κι αγάπη. Ανηφορικός ο δρόμος της αρετής κι η θλίψη...