Με το χέρι στο πόμολο κρατιέμαι αδύναμα στον αέρα Για λίγα μέτρα το θέαμα γελοίο θα πρέπει να ήταν Στις ειδήσεις θα το είπαν στα νέα της ημέρας επαναληπτικά Πως πάνω από μια θάλασσα κουστουμαρισμένο πετούμενο Απειλούσε ολόκληρη την ανθρωπότητα Ο δερμάτινος...

στα παζάρια του κόσμου πουλάνε τα σπασμένα του γλάρου φτερά η ελπίδα κλωστή σε υφάδι κι ο αγύρτης καιρός μαχαιριά τα κορμιά στοιβαγμένα στους δρόμους και στους μπάγκους πουλάν τα δεσμά η σιωπή μας αισχρός γυρολόγος την ασχήμια του κόσμου μετρά με προζύμι από λάσπη...

Τόσα μύρα ανασαίνουν στο ελαφρύ περπάτημα μαλλιά χυτά σαν του μεστού ξανθού σταχυού το αργοσάλεμα και το όμορφο κορμί χρυσοπούλι στου Ήλιου την φωτιά το σφιχτοαγκάλιασμα Τον Άνεμο από το Κρίνο χώρισα Ολόγυμνη η ψυχή Ως το σπλάχνο εχύθη Μισάνοιχτα χείλη Σιωπηλός...

Με βήματα νωχελικά αντικρίζω τη νέα μου μέρα Επιμένω βαθιά πως δε διαφέρει σε τίποτα μα πάλι αγνοώ Μια κλέφτρα αλλαγή που έχει ήδη τρυπώσει στην ντουλάπα Φορώ το καθημερινό μου κουστούμι και ρυθμίζω το ρολόι Ένα χάπι αναισθησίας και λίγο νερό μεταλλικό Ο δρόμος...

Το στρώμα μου με τσιμπά και με ενοχλεί Ένας αχινός περπατά πάνω στις κουβέρτες μου Το ξέρω πως πλανιέμαι οικτρά και αλλάζω πλευρό Με ενοχλεί η θύμηση μιας στιγμής που δεν έχω ζήσει Αφόρητο το συναίσθημα ενός επαναληπτικού μέλλοντος Η μέρα με βρίσκει με τα σεντόνια...

Τι κι αν πέρασε καιρός… Είναι οι μυρωδιές, καθώς το γλυκό σερβίρεται. Είναι οι ήχοι, που άλλοτε μελωδικά συντρόφευαν τα βράδια μας. Είναι η αίσθηση του απαλού σου σακακιού, σαν έγερνα στον ώμο σου για να κουρνιάσω. Έτσι, μοναχά γι’ ασφάλεια.   Τι κι αν πέρασε...

Ξημέρωσε και πάλι σήμερα, σου έβαλαν λουρί οι καταστάσεις. Βρεθήκαμε, μα δεν είπες όσα ήθελες. Δεν ήσουν σαν κι αυτούς, κι όμως έγινες. Τι θα ήθελες να είσαι; Θα ήθελες να πετάς και να μην νοιάζεσαι κανέναν ή να είσαι εδώ και να 'σαι ασφαλής; Θα ήθελες  να ...

Σκεφτόμουν πως από τη Δύση να κλέψω μιαν αχτίδα φως να το κρεμάσω στο φεγγίτη να γίνει η πόρτα σου ουρανός. Τώρα που φεύγω δε σε νοιάζει κι ούτε σωπαίνεις, ούτε κλαις ούτε ρωτάς τι με πειράζει σ' ένα τσιγάρο όλα τα καις. Στο δρόμο νόμιζα θα τρέξεις γύρισε πίσω να...

Η σκέψη μου δε με αφήνει να ηρεμήσω στο κρεβάτι Η θέα της θάλασσας γυαλίζει στα κλειστά βλέφαρά μου Εκεί έξω ένα κύμα με περιμένει για κάποιο λόγο Όνειρο εφιάλτης το ξέρω πως σίγουρα ήταν, το αρνιέμαι Τα βιβλία το γράφουν καθαρά πως κάπως έτσι γεννιούνται οι...

Το δωμάτιο φιλοξενεί τον μπαμπούλα σου, παρανομεί ως προς την συνείδηση της νύχτας, ουσιαστικά γίνεται μια φυλακή που δεν σε χωράει ξεθωριάζει τις αισθήσεις σου, οι πόρτες του υπόλευκες μουτρώνουν και προδίδουνε εγκλεισμό, πουθενά δεν χωράς, είσαι στης κατάθλιψης...

Βασική οδός του υπερρεαλισμού είναι η συνειρμική σύνδεση εικόνων και σκέψεων. Με το φαινομενικά απροετοίμαστο κι αυθόρμητο ο ποιητής με οδηγό άλλοτε το σημαίνον (η ηχητική ή οπτική αναπαράσταση μιας λέξης) κι άλλοτε το σημαινόμενο (η έννοια της λέξης) κινείται...

Χρόνια πολλά κατοικώ τόπους απελπισμένων Σειρές ατέλειωτες φάλαγγες να γνέφουν μπροστά στην ένοχη μνήμη ν’ ανηφορίζουν στα σοκάκια με τους νεκρούς φανοστάτες ιππεύοντας τους λυγμούς σκαρώνοντας λέξεις σ’ αρχαία ικριώματα ψηφίδες μιας άγριας μελωδίας να περνούν μες...

Άνοιξα με φόρα την πόρτα του σπιτιού μου Ένας ήχος γρατζούναγε τόση ώρα το βράδυ μου Λίγα μέτρα μπροστά από τον ξερό μου κήπο Μια θάλασσα καταγάλανη έφτιαχνε ένα κύμα Δεν ξέρω αν την κάλεσα ή αν τυχαία με βρήκε Και εξήγηση δεν ήμουν ικανός να δώσω για τούτο το...

Και προσπαθώ -μάταια ίσως- σε τόση ανυπόταχτη τρέλα να βάλω τάξη μια αυστηρή σειρά προτεραιότητας σε άτακτα πράγματα που τα φέρνει το αεράκι και η σκανταλιάρα Άνοιξη. Ξεκινάω από τα πιο μικρά - από ένα δωμάτιο. Πρέπει το κρεβάτι να είναι αεροδρόμιο σκέτο πρέπει να...

Στη σιγαλιά του δειλινού δραπέτης αθόρυβα επιστρέφω. Τα αργοπορημένα βήματα μου η νύχτα ακολουθεί, με σκοτεινό αδιάβροχο. Οι πρώτες παγωμένες σταγόνες μας προειδοποιούν. Πόσες σοφιστείες θα μπορούσαν να σκεφτούν , αγκαλιάζοντας τα κρύα μας κουφάρια, φυλλομετρώντας...

Ταξιδιώτη, εσύ, μια βαλίτσα αναμνήσεις ή ένας σάκος εμπειρίες που νοσταλγείς εσύ, που απλώνεις στο άγνωστο το χέρι και πλανιέσαι σε τόπους μαγικούς μη θαρρείς πώς έχεις δει τον κόσμο. Να 'χεις την οξυδέρκεια να πεις: "δεν έχω δει, δεν έχω ζήσει, πασχίζω και...

Κόρη πού κοιτάς; Σε ποια θάλασσα τον πόνο σου ρίχνεις ένας βράχος συγκρατεί ένα κύμα βυσσινί Μη να ‘ναι που ‘δες ψάρι χλωμό απτέρυγο; Μη να ‘ναι που σε ξύπνησε φεγγάρι σβηστό; Κόρη πού κλαις; Σε ποιο βραδινό στεναγμό σ’ ακούσαν οι γλάροι ποια ανάμνηση ζεστή ζητούν...

Και περνούν οι ώρες, γίνονται λαγός και με πλησιάζει λησμονιάς αχός. Και περνούν οι μέρες δίχως να γυρίζουν χίλιες τόσες έγνοιες, κάγκελα θυμίζουν. Και περνούν οι νύχτες, σκότος στο μυαλό κάστρα από άμμο πλάι στο γιαλό. Και περνούν βδομάδες, βήματα γοργά για όνειρα...

Ζωές  παράλληλες, να σε κοιτάζω μόνο, δε μου φτάνει φοράς τη σκέψη μου, θάλασσα γίνεσαι κι' εγώ λιμάνι. Με σώζει η Άνοιξη, σ’ ένα πλανόδιο παλιό φεγγάρι του νου κατάνυξη, δυο τριαντάφυλλα, σ’ ένα κλωνάρι. Σε θέλω κι έρχομαι με τον Απρίλη μέλι μου τάξανε τα δυο σου...