Το σ’ αγαπώ που ήθελα να πω έγινε άστρο και κράτησα στα χέρια ψεύτικους, δίχως νόημα θησαυρούς. Η χρυσωμένη μνήμη καίει. Χάρτινο το κάστρο μαύρα μαχαίρια υψωμένα προκαλούν τους κεραυνούς. Σαν να μην έφτανε η ζωή να ξεγελά τη θλίψη στήλες καπνού αδέσποτες στις κόρες...

Σκούπισε τα περιττά και ρίχ' τα μες στον κάδο -   Σιγότερα, μη! - τι απαίσιες λέξεις  - διάνυσμα οργής μες στο τραγούδι   Θέλουμε νοήματα ΝΟ Η ΜΑ ΤΑ - νόημα και τάλιρο -   Ασ' τα αυτά   Γράφω Ξαναγράφω Ξανά γράφω Ξανά   _ γράφει ο Βασίλης...

 «Πού είναι ο τόπος κι η γύμνια σου ώς τη μέση, θεέ μου, κι η πιο ακριβή μου θέση και της ψυχής σου ο τρόπος!» Γ. Σεφέρης   Η αποδόμηση κάθε σταθεράς. Πού είναι η φωνή μου; Αράδα στην αράδα- ωσεί παρών. Λέξη στην λέξη- κέλυφος νεκρών. Πού είναι του στέρνου σου...

  Έτσι σε έχω ονειρευτεί Να ξεπεταλώνεις λουλούδι τρυφερό Μυρίζοντας πολύχρωμα όνειρα Σα πονηρό παιχνίδι της φύσης Να ζητάς Άνοιξη κι εγώ να στη δίνω και πιστά να περιμένω τη δική μου ανθοφορία Έτσι σε έχω ονειρευτεί Να βουτάω μέσα στο άρωμά σου σε βυθό μιας...

Απελπισμένοι για έρωτα, διψασμένοι για πόθο αναζητάμε το θείο δώρο της έξαρσης. Κι εγώ στα μάτια σου εφηύρα ένα βωμό να εναποθέσω τα πάθη μου, κι όλα μαζί γύρισαν και με κυνήγησαν ώσπου να σ’ αρνηθώ. Ώσπου να αναζητώ την σωτηρία της λύτρωσης. Αυτό που με τόσο...

Στη σαρακοφαγωμένη σκάφη της ζωής ζύμωσα την ψηλορείτικη αγάπη μου. Στην αρχέγονη θέρμη του ξυλόφουρνου την έψησα κι έγινε ο έρωτας το πιο γλυκό ψωμί. Ο ήλιος πυρώνει τα χείλια σου οι λέξεις καίγονται κι ο αγέρας στο θρόισμα των γιασεμιών πλαταίνει την μοσχοβολιά...

Θαλασσινό αεράκι, ξημερώνει όπως παλιά Ήρθες ξανά κι έγινε γνώριμος ο δρόμος Νοτιά του Μάρτη, τα αφίλητα αγαπώ, Όσα μου φέρνει, της καρδιάς ο ταχυδρόμος. Βραχιόλι κόκκινο, στο χέρι δυο κλωστές Η μια, βελούδινη απ’ τη σκέψη σου, όταν κλαίει Η άλλη, για όσες μου...

Αυτές τις μέρες συνήθισα να μιλώ για τον εαυτό μου σε χρόνο παρελθόντα. Γράφοντας για το χθες. Αντικρύζοντας το αύριο μέσα από μουσκεμένες με μνήμες παλαιές φωτογραφίες. Δεν είναι τίποτε παραπάνω από ομίχλη που σέρνεται αθόρυβα προς τα βουνά με τις βιολέτες. Μέσα...

Με ένα εισιτήριο κι ένα παλτό στην πλάτη μοναχοκόρη κίνησε ταξίδι στην αγάπη Ήταν μικρή μα κάτεχε του ορίζοντα τα πλάτη και δεν γελιότανε -έλεγε- από την αυταπάτη Βρήκε βουνά, βρήκε πλαγιές ποτάμια και ρυάκια πέρασε κάμπους και στενά κι ανήλιαγα σοκάκια Όσες φορές...

Χωρίς νερό.   Η έρημος που μας έδειχναν κι αλληθωρίζαμε βλέποντας το δάχτυλο αμείλικτα επελαύνει.   Χωρίς άλλοθι πια χωρίς άλλοθι.   _ γράφει ο Δημήτρης Α....

Πολυγραφότατος με διαρκή παρουσία στο χώρο της ποίησης ο Δήμος Χλωπτσιούδης συχνά μας ταξιδεύει στο ρυθμικό κόσμο των λέξεων και των συναισθημάτων μέσα από την κριτική του ματιά. Δύο χρόνια μετά την προηγούμενη ποιητική του συλλογή («κατάστιχα») επανέρχεται πιο...

Τρεμουλιασμένα σώματα περιφέρονται παντού... Κουβαλούν τη θλίψη, την τραγωδία Σε μια μάχη άνιση με το θάνατο Σε υποβρύχια, σκοτεινά βαγόνια που μυρίζουν εγκατάλειψη και απελπισία θες να μιλήσεις, να φωνάξεις, να τρέξεις να κρυφτείς Από ποιον, από τι, ούτε και εσύ...

Λίγη σκόνη ακόμα λίγη λησμονιά ακόμα στο ανείπωτο λίγο ας σταθεί να μετριάσει η σιωπή έναν ακόμη πόνο. Εγώ θα ματώνω τη μνήμη θα σκοτώνω κάθε φορά την καινούργια στιγμή. Θα πληγώνω τον χρόνο θα εκδικούμαι ξανά και ξανά και ακούραστα θα σέρνω πλάι μου τον φθόνο....

Στοιχειωμένες ζωές σε τούτη την Πόλη. Γέμισε ψιθύρους το όρος και κραυγές αιώνων η πλατεία κι η θάλασσα πότε γαληνεμένη και πότε με φουρτούνα αγκαλιάζει και μαγεύει το μεσαιωνικό κάστρο και τα διαβρωμένα από το χρόνο κτίρια ίσαμε πάνω στις κεραμιδοσκεπές. Βλέμματα...

Ποντάρω στο άσχετο ποντάρω στην απίθανη τροπή να αλλάξουν τα πράγματα κλέβοντας από την πραγματικότητα επιβράβευση- Ένα βλέμμα σου που μου είπε πολλά, ένα άγγιγμα που με πήγε αλλού- Υποστήριξα την ελπίδα που ήτανε στυφή και πικρή σαν νεράντζι- Είδαν τα μάτια μου...

Σε αγάπησα με τον ήχο ενός βιολιού Ένα βράδυ νοσταλγικό και λυπημένο Το δοξάρι σου πάτησε πάνω στις χορδές μου Κι έφτιαξε μια μελωδία παρείσακτη κι αναγκαία Πότισες  με βροχή το χώμα της καρδιάς και αναθαρρήσαν τα ξεραμένα φύλλα της Με λίγες νότες ξημέρωσε μέσα μου...

Η θάλασσα αγρίεψε όταν της μίλησε τ'αγέρι γιατί για "πάντα"της ορκίστηκε Θα της κρατά το χέρι Εκείνο δε φοβήθηκε της χάϊδεψε το κύμα το για "πάντα" της τραγούδησε κι όλα πηγαίναν πρίμα Το σύννεφο τους ζήλεψε κι άρχισε να κλαίει ποιός ξέρει το ξαστέρωμα τι του'πε κι...