Απόψε ο ήλιος δεν θα βγει, καθηλώθηκε στις μαύρες παρυφές σου, των χαραμάδων σου το αμυδρό επιστατεί, στην ιδιαιτερότητά σου να εντρυφήσει, στων ματιών σου τον φόβο τον πλαστό, στων χειλιών σου την αχάριστη ανεξικακία, στης κίνησής σου τον ενδοιασμό, στην σεμνότητά...

Ήρθε λοιπόν η ώρα να αρχίσω το ταξίδι το μυστηριακό, το συναρπαστικό, Δε ξέρω αν είμαι ακόμη έτοιμος όμως δεν έχω και άλλη επιλογή Με την βελόνα κολλημένη στο διαμάντι που αστράφτει λαμπερό, Ξεκινάει αυτό το έργο απελευθερωμένο από κάθε είδους λογική   Είναι...

Χρόνια στη γύρα. Εδώ το φως, εκεί το φως, σκόρπιες ηλιαχτίδες. Κυνηγητό στους δρόμους και κρυφτούλι στις γωνιές. Μυστήρια βλέμματα πίσω απ' τις κουρτίνες. Κι ο θάνατος χρονίζει.   Τα μεσημέρια κολυμπάμε σκεφτικοί στο συρφετό. Καθένας κρύβει πανικό στα λογικά του,...

Μας στέρεψαν, δεν άφησαν ιδεολογία, πιστεύω, ελπίδα καμία ούτε από χαραματιά φως, ζωή με το στανιό και η χαρά φευγάτη. Μέσα στη μαυρίλα, το αύριο αδιάφορα ξημερώνει. Στένεψε το μονοπάτι κι ασήκωτο το βήμα, Κοπάδι ο άνθρωπος με νεκρές αισθήσεις. Ίσιο μονοπάτι μ...

Χαμένο, το φεγγάρι, χαμένο κι εσύ λες πως  μ' αναζητάς... κι αν είν' το πρόσωπό σου κλαμένο, στα μάτια ξέρω δεν κοιτάς... γιατί... τις νύχτες δεν μπορείς, μέσα στο σκοτάδι, τη σκέτη την αλήθεια να πεις και χάνονται οι ώρες  κι οι μέρες να ξέρεις, μέσα στον ιστό της...

Περιφέρω ένα κεφάλι βαρύ, σε όλη την πόλη σαν τρόπαιο.  "Αποτρόπαιο!:, λέν'οι γλώσσες οι κακές.  "Αποτρόπαιο"!, λέν' οι γλώσσες που μου’ σκαβαν τον λάκκο σαν ‘ψές. Ακούω φωνές, πολλές φωνές μαζεμένες. "Αποτρόπαιο!", ζητωκραυγάζει το πλήθος. Το ίδιο πλήθος που πρίν...

Αυγή κι η πλάση ξύπνησε στο δάσος της Φολόης κι από τις φυλλωσιές, ένα πουλί, στα ξαφνικά πετάει κι ο κένταυρος σηκώνεται απ’ του ύπνου του τα βάθη. Τανύζεται σαν τόξο το στιβαρό κορμί του, δροσοσταλίδες ραίνουνε τα τρυφερά χορτάρια καθώς την χαίτη την ξανθή...

Εκείνο το βράδυ ήθελα τόσο πολύ να μείνεις. Να μείνεις, να μην ξημερώσει,  να μην φύγει το πρώτο μετρό.  Να ξεκουμπώσω τον κόμπο που έχω στο λαιμό,  να σου πω όλα όσα θέλω να σου πω.   Όχι, όχι, να φύγεις. Να φύγεις, κομμάτια να γίνεις.  Να χαθείς από μπροστά...

Είναι δύσκολο να επιβιώνεις μόνος,  Σχεδόν ακατόρθωτο.  Ακόμα ψάχνω εκείνο το χέρι. Αυτό που με βοηθούσε να σηκωθώ Όταν έπεφτα στις κρύες ,μαύρες σκιές Το άγγιγμα εκείνο που τόσο μαγικά Έφερνε το καλοκαίρι στον χειμώνα μου. Δεν ξέρω πότε θα πέσω, οι δυνάμεις μου...

Θερμή υποδοχή. Σας καλωσορίζουμε στην νέα παρτίδα.   Κραυγή. Κανείς δεν πρόφτασε στο άκουσμα τους.   Ηδονή. Η μόνη λέξη που ορίζεται.   Κλωστή. Κομπιάζει η φωνή και πνίγεται η αντίδραση.   Τρικυμία. Η στεριά σβήνεται / Η απόφαση ασθμαίνει....

Θέλουμε ΨΩΜΙ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Στην πλούσια εκατόμβη σου, Πατρίδα, σε κάθε μου στάλα αίματος η Ελπίδα θα ρουφάει την αιώνια αθανασία! Σφαχτάρι σιτευτό για τη θυσία το κορμί μου! Γραμμένο πάνω του είδα: Θέλουμε ΨΩΜΙ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Στην πλούσια εκατόμβη...

Ήρθες από κάπου, δεν θυμάσαι. Ταξιδεύεις για κάπου, δεν θέλεις. Αναπνέεις, μα δεν καταλαβαίνεις και σπαταλάς το χρόνο σου εγκλωβίζοντας συναισθήματα σε λόγια ξένα, μα φοβάσαι να λερώσεις τα χέρια σου  με τα πρόστυχα χρώματα εκείνης, που ονόμασαν ζωή.   _...

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η "πτώση" είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η "πτώση" είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Ξημερώνει ένα πρωινό παγόμορφο Κοιτάζει έξω από τα ξύλινα επιστύλια, μα δεν βλέπει φως - Γιατί; - Δεν ξέρει.   Σαν χθες, ανυπόδητη κυκλοφορούσε Με την Φανέλα στην μπερζέρα της καθότανε Η Φανέλα τώρα τρύπησε Άργητα στην κίνηση της Πάει να φορέσει μια καινούρια...

Αν ήσουν χρώμα, ποιο φως θα σου ταίριαζε Αν ήσουν αέρας, από πού θα ξεκινούσες Αν ήσουν όνειρο, πώς θα νανούριζες τα κορμιά μας Αν ήσουν ουρανός, ποια σύννεφα θα κρύβαν το χαμόγελο σου Αν ήσουν χρόνος, σε ποιο ρολόι θά 'μπαινες Αν ήσουν μοναξιά, πώς θα σε...

Καθώς στο καφενείο καθόμουν και αγνάντευα τον Θερμαϊκό, εισέρχεται της νιότης πρόσωπο που εκόντευε τα τριάντα, με κοντά αγορίστικα, μαύρα μαλλιά, με μάτια μαύρα, σώμα λιγνό, ασκημένο. Έμεινα άναυδος από την θέλξη και από την δυσκολία προσδιορισμού του γένους!...

Πες μου τώρα που φεύγεις  Για ποια όνειρα πικρά στενάζεις  Και ποιες ψυχές μαζί τους στον Άδη σε παρασέρνουν  Θολή ματιά σαν θάλασσα με γαλάζιες αναμνήσεις  Και ένα δάκρυ για συγγνώμη άφησες  Ήθελες να τρέξεις εκεί που το σήμερα είναι αιώνιο  Με λευκά σεντόνια και...

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η "πτώση" είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.