Χαμένα μέσα στο καιρό, στο δάκρυ και στον πόνο, συναισθήματα και ελπίδες ποιος τα 'ρίξε στις καταιγίδες; Ταξίδια που 'μειναν μισά και βλέμματα... θαμπά, θολά μοιράζονται αναμνήσεις που αν τις γρικάς θα δακρύσεις. Στων αριθμών την κόψη μάτωσαν οι μαργαρίτες και το...

Άσπρα δελφίνια στο σοβά, ξεκολλημένη πόρτα και στη μαρκίζα τρέμανε1 δυό γράμματα. Στο ταβερνάκι μας -χαράματα, σερβίρανε σκληρό ψωμί με πικραμένα χόρτα. Έχει η κάθε εποχή τα δικά της προβλήματα έτσι που, αν τραγουδήσεις πολύ, ζώνεσαι άγγελου ντύματα. -Έλα πάμε,...

Ξέρω έναν τρόπο. Βέβαια, πρώτα είδα τι με ανησυχεί περισσότερο… Πολύ γρήγορα δε ξεχνούν όλοι; Σε πνίγει και εσένα αυτό; Μάταιος τούτος ο κόσμος όπως λένε. Από τη διπλανή πόρτα κρέμεται ένα φανοστάσι. Από αυτό βλέπεις και περπατάς, όμως σε μια στάση δεν στάθηκες,...

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η "πτώση" είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Το ποίημα αναφέρεται στη βιομηχανική επανάσταση. Στον κατακλυσμό των νέων από την κακή χρήση του διαδικτύου.

Και το όνειρο έσβησε. Όπως σβήνει το πληγωμένο κύμα χτυπώντας με δύναμη, πάνω στα απόκρημνα, γυμνά βράχια,  παρασυρμένο, ανεξέλεγκτα απ΄ τον άνεμο. Έφυγες, έτσι βιαστικά σαν ένα φύσημα του ανέμου. Χάθηκες,  σαν μια σταγόνα βροχής που σβήνει πάνω στο τζάμι. Κι...

Κάποτε, έσπασαν σε κομμάτια οι άνθρωποι κι εσύ τους κόλλησες. Πρώτα τα χέρια, για να αγκαλιάζουν, Μετά τα πόδια, για να προχωρούν μπροστά, Και τελευταίο το κεφάλι, για να ονειρεύονται. Κόλλησες τους ανθρώπους· ακούς;  Τους έβαλες ακόμη και φτερά, για να πετούν, και...

Κουράστηκα μητέρα! Θαρρώ αδίκως  πως για χρόνια κυνηγούσα ανεμόμυλους.  Ψάχνοντας τον δράκο του παραμυθιού  μήπως και σκοτώσω. Κουβάλησα πολλά σακιά ελπίδας  στους ώμους μου,  μητέρα. Μα τα σακιά εσκίστηκαν  έγιναν τροφή για τα πουλιά,  μητέρα. Κι εγώ ακόμα, ...

- Νίκος Καρούζος «Ο ποιητής κύριοι περισσεύει!» Μια ανάγνωση   γράφει η Λίλια Τσούβα - Ο ποιητής κύριοι περισσεύει! Μου το ‘παν οι τσιγγάνες ένα βράδυ. Μου το ‘χε πει κι η μάνα μου παλιότερα: «Πρόσεξε, πρόσεξε σ’ αυτό τον κόσμο που σ’ έφερα. Στο λέω για το...

Μια Πασχαλιά διαφορετική από τις άλλες. Μια Πασχαλιά με εκατομμύρια φυλακισμένους  και με αβέβαιο και τρομοκρατημένο μέλλον. Μια Πασχαλιά που η φύση οργιάζει και ο άνθρωπος μαραζώνει. Μια Πασχαλιά που όλοι ενδόμυχα φωνάζουμε “Καλή Λευτεριά”. Μια Πασχαλιά που οι...

  «Του Απριλιού μου φως ρυτίδα, μύρο μου θαλασσινό, άγια μαύρη κληματίδα σε παλάτι βορεινό, Θεέ μου και στυλοβάτη μου, φλουρί της ευωδιάς μου, του μισεμού κατάρτι μου κι ανθέ παρηγοριάς μου,   Σκίρτημα των αιμάτων μου κι ανθρωπινή μου αχτίδα γης, διαμάντι των...

Μια φωτιά παγώνει Σκύλος που νιαουρίζει Λύκος που γελάει Γάτα που γαβγίζει   Ο βάτραχος τραγουδάει Το αηδόνι σαν κοράκι Τρέχει το σαλιγκάρι Ο πλανήτης μία αράχνη   Μια ζωή δίχως ζωή Δίχως θάνατο ένας θάνατος Μια ομορφιά ερημική Δίχως το είναι ο άνθρωπος...

Πάνε χρόνια από τότε Για πρώτη φορά ένιωσα πως τίποτα δεν γνωρίζω Πως είμαι ένα άσπρο χαρτί Μπέρδεψα την πείνα με τη δίψα Τον πόνο με τη χαρά Το γέλιο με το κλάμα   Για πρώτη φορά έπιασα τον εαυτό μου  να παραδίνεται στο θεό των ονείρων την ίδια στιγμή που τα...

Εκ των υστέρων τι; Τόσα χρόνια κουβαλούσε η Άνοιξη τη ζωή μας, Με δίποδο ένα αμάλγαμα αγιότητας και αιδημοσύνης. Σήμερα άνθισαν ματωμένα γιασεμιά και γεράνια, Καθώς δεν άντεχαν στις υψηλές θερμοκρασίες. Όταν ο ήλιος έκαιγε την ψυχή Και μύριζε λιωμένη ρητίνη. Εκ των...

Πίσω απ’ τις λέξεις ένα αντίο Ένας ατέλειωτος βυθός η μοναξιά μου Η άδεια κάμαρα στοιχειώνει τα όνειρά μου Κι εσύ δεν έρχεσαι...   Κοιτώ τα χρόνια που πέρασαν Θυμάμαι όσα έζησα, όσα ζήσαμε  Όσα μαζί έπλεξαν τον ιστό της ευτυχίας μας Κι εσύ δεν έρχεσαι…  ...

Ο δωρικός ρυθμός του μοναδικού του λιτού, του απέριττου. Η μυστική οδός της γοητείας, το απόσταγμα της σοφίας της φύσης. O πιο σύντομος δρόμος προς την αλήθεια. Η ευθεία οδός της ομορφιάς. Το εκχύλισμα της καρδιάς μας, η λύτρωση στη μοναξιά μας. To  πιο  όμορφο...

Άδεια βαγόνια, άδειες πόλεις, άδεια καράβια και άδειες καρδιές της νιότης. Έρημοι δρόμοι, έρημοι τόποι, κλεισμένοι είμαστε όλοι σε ένα δωμάτιο σκοτεινό. Μην με αφήσεις, θα χαθώ. Γίνηκαν οι μέρες νύχτες και το σκοτάδι φως. Γίνηκε ο Άγιος αμαρτωλός και ο διάβολος...

Παρατήρησα ότι, όσο πιο πολύ την πραγματικότητα ανέλυα τόσο περισσότερο η σιωπή μου οξυνόταν. Ίσως η όραση να συνδέεται με την ομιλία. Ίσως τα μάτια, τα χείλη να υποτάσσουν. Ίσως το βλέμμα, τις λέξεις κυριεύει. Γι’ αυτό, άγγιζέ με, στην αφή να επενδύσω. Ίσως κάποτε...

Και φτάνει εκείνη η ώρα που λες πως δεν υπάρχεις. Κινείσαι, τρως, χαμογελάς για κείνους που σε βλέπουν. Θέλεις να φύγεις μα δεν είν’ η ώρα. Έχεις πολλά να κάνεις. Έχεις σημεία αλάβωτα πολύ αίμα να τρέξει. Κι εκεί που όλα γύρω σου τα πνίγει η σκοτεινιά ένα χαμόγελο...

Η μοναξιά απόψε ζωγραφίζει μόνο στο γκρίζο,  πάνω σε λευκό καμβά,  μια μάλλον παράξενη μορφή που έχει αρχίσει να σου μοιάζει.   Κι εσύ πάντα εκεί, αιχμάλωτη στη φυλακή μιας αδιανόητης πραγματικότητας γαντζωμένη στο τίποτα της καθημερινότητας, φοβισμένη για όλα...