Κάποτε σ' αυτή την τρύπαένα μικρό κτίσμα ακουμπούσεπερίπτερο το λέγανεεκεί τρέχαμε να ξοδέψουμετο φτωχικό μας χαρτζιλίκιαυτό που μας έδινε η μάναεις αντάμειψιν του καλού μαςχαρακτήραΤο έδιωξε από τη θέση τουτο διπλανό σούπερ μάρκετδεν χρειάζεται  να...

Όρθια στέκομαι απέναντί σας. Με βλέπετε;Μιλώ γρήγορα για να προφτάσω μια κραυγή...Με ακούτε; Ένα παιδί έχω εντός μου. Ένα μικρό κορίτσι που αρνείται να πεθάνει. Ή έστω να μεγαλώσει.Το έχω απαξιώσει. Το έχω προδώσει.Το αποδιώχνω διαρκώς. Σιωπά.Με...

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΣΤΑΘΜΟΥΣτη γραμμή τέσσεραμετρά τα βαγόνια του συρμού,αναζητά τον εαυτό τηςνα κάθεται σ’ ένα παράθυροκαι ταξιδεύει στο όνειροτης μαγεμένης μελωδίας.Ύστερα ξανά στο πόστο τηςχαμογελά στους ταξιδιώτεςσαν δίνει τα ρέστα απ’ τα τσιγάρακι...

  Κι οι άνθρωποι, είναι λίγοιπάντα θα είναι λίγοι,στο λέει αυτό μια κοπέλα, που νόμιζε πως ήτανε (πολλοί) Οι άνθρωποι, είναι μια διαστρεβλωμένη διχόνοια, είναι μία επιτομή.Οι τρόποι, ένα μικρό κομματιασμένο φεγγάρι που διψά για ζωή. Σε ένα Δοχείο,...

 Στέκεσαι αμέτοχοςΚαθώς το κορμί της νεκρής ερωμένης σουΆψυχο πλέει ανάμεσα σε δύο κόσμουςΑτέρμονη απουσία η παρουσία σουΣτου παρθενικού της κορμιού το ξημέρωμαΔαίμων ο θάνατοςΣτα σπλάχνα του η νιότη σουΧορεύει παγιδευμένηΞένος στα οικεία σουΜε μοναχή...

 Άλλες φορές το φεγγάρι έτρεχε στα σύννεφα.Μα τούτο το φθινόπωρο ασάλευτοκαρφώθηκε στον ουρανό, κλέβοντας τα δάκρυατων εραστών.   Οι σκιές αποκτήσανε δύναμη(παραμόνευαν στον χρόνο)και στήσανε χορούς στους  δρόμους,σπέρνοντας φόβους στα παιδιά,για να μην...

Υπερσυντέλικος ο θάνατος και ντοκουμέντο ο αθάνατοςελλόγιμο το θάρρος και τιμωρός ο χάροςστα βάθη τ’ ουρανού απώλεσα το νουστα ύψη της καρδιάς ήρθε ο σατανάς.Τα λύτρα εσύ θα δώσεις τον κόσμο να ενώσειςτις λεκτικές πουτάνες εσύ θα φαρμακώσειςτα...

 Πόλη μακάβριαΖέχνεις σαπίλα και θάνατοΌλα νεκρώνουν μέσα σουΜία μία σκυλεύω τις νότεςΣτο τελευταίο μου τραγούδιΗ μουσική, μου φωνάζει«σώσε με»«σώσε με»Μα εγώ σωπαίνω τελικάΠνίγω τη μελωδίαΣτα κατάβαθα σκοτάδια μουΚανείς δεν θα με ακούσειΚανείς δεν θα...

            Το χαμόγελό μου ανατέλλει όταν με βλέπω μέσα στα μάτια σου...Πόσο μ' αρέσει...Είναι σα να μαθαίνω απ' την αρχή πόσο δυνατός είναι ο ενθουσιασμός... Κι αμέσως, τα όνειρά μου,προτού προλάβουν να φθαρούν από το...

Πρώτα απ’ όλα, θα ήθελα να πω μπράβο στον εκδοτικό οίκο για την εξαιρετική έκδοση και το πάρα πολύ όμορφο εξώφυλλο κι έπειτα στην ποιήτρια γιατί κατάφερε να με συγκινήσει και να με κάνει να δακρύσω αρκετές φορές. Αν η μουσική είναι η βασίλισσα των τεχνών -μια που...

Η πρώτη ποιητική συλλογή της Μαρουσώ Αθανασίου («ημερολόγιο θήτα», υποκείμενο 2018) αποδεικνύει ότι υπάρχουν νέοι δημιουργοί που μέσα από τον στίχο θέλουν να εκφράσουν μεγάλες ιδέες. Υιοθετώντας γενικά τη μικρή φόρμα, η ποιήτρια μεταπλάθει το...

Διάφανη διάτρητη βραδιάΌπως εγώ.Ιόντα απόστασηςΕλλάμψειςΒαθύ ποτάμι χιλιομέτρωνΌσο απέχουν οι άνθρωποιΌσο ζυμώνεται η σκέψη.Στενός ορίζοντας πίσω μαςΜα οι γαλαξίες μπρος μας.Κόκκινοι γίγαντεςPulsarsΠανσπερμία αστέρωνΚαι ψυχών(Η μήπως είναι όλα αστρική...

Εκεί ερειπωμένο στην άκρη του δρόμου κλειστά παραθύρια κι αράχνες του τρόμου  μαυρισμένοι οι τοίχοι, του χρόνου σημάδια απουσίες φωνάζουν, ανθρώπων ρημάδια.   Ζωές, σκηνές, μιλιές κι αισθήματα  πάντα πιστό σε μια πορεία χωρίς συνθήματα κάθε σημείο...

Το να πει κάποιος τη γνώμη του για ένα μυθιστόρημα, είναι σαφώς πιο εύκολο από το να μιλήσει για ένα βιβλίο ποίησης, αφού σίγουρα είναι κάτι πιο σύνθετο. Ο μόνος λόγος που θα το κάνω, είναι γιατί το συγκεκριμένο βιβλίο με έκανε να νιώσω πράγματα. Δεν ξέρω αν είναι...

Όταν έρχονται ημέρες χωρίς προβληματισμούς και ανησυχίες,μέρες πιστής αντιγραφής, χωρίς αμφισβητήσεις και φοβίες,οι νύχτες φεύγουν χωρίς σχεδιασμούς και επινοήσεις,νύχτες μικρής απόστασης, χωρίς στασιασμούς και αποδράσεις.Όταν στους δρόμους...

Η «ΑΓΟΡΑ», ποίημα του Κωστή ΠαλαμάΜια ανάγνωση γράφει η Λίλια Τσούβα ΑΓΟΡΑΠάντα διψᾷς −ὅπως διψάει τὸ πρωτοβρόχιΣτεγνὴ καλοκαιριὰ −τὸ βλογημένο σπίτι,Καὶ μια κρυφὴ ζωὴ σὰ δέηση ἐρημίτη,Ἀγάπης καὶ ἀρνησιᾶς ζωοῦλα σὲ μιὰ κώχη.Διψᾷς καὶ τὸ καράβι ποὺ τὸ...

 Λείπεις.Το φεγγάρι ανεβαίνει στο άρμα τουκι εγώ τ’ άστρα σκορπάω φωτεινά πετραδάκιανα ξανά βρεις τα’ αχνάρια.Ησυχάζω τους ήχουςν’ ακούσω τα βήματα. Προετοιμάζω την έκπληξη στα μάτια. Τιθασεύωτους χτύπους της καρδιάς. Στρώνω ζεστή αγκαλιά τα...

Σε αποκαθήλωσα με ικεσίες, ανοιξιάτικα θρηνολόγια μες στην απελπισία. Και η λύτρωση ήρθε απ’ τα τραγούδια  που δεν τα πίστεψε κανείς. Και ήταν οι μουσικές τους που νίκησαν την καταφρόνια σου κι έδωσαν συνέχεια στις νύχτες. _γράφει ο Χριστόφορος...

Με τις κεραίες ανοιχτέςτου κόσμου τα μαντάτατα αιχμαλωτίζω μονομιάςτ' αστραποβόλια, τις κραυγέςαυτών που δυστυχούνετο κλάμα των μικρών παιδιώνστοιχειώνει στ' όνειρό μου Δεν έχουν δεύτερη φωνήέχουν θεό πατέραη φύση δεν τ' αδίκησετ' αδίκησε ο κόσμοςΤης...