Ζερβά από το Σταυρό αντάμωσα με τη Μαρία. «Μάνα», της λέω «μη σπέρνεις άλλα δάκρυα άσε τον κοπετό τετέλεσται». «Πίσω από τις καλαμιές» μ' απάντησε, «πίσω από τ΄ασφοδίλια χρίζονται με αίμα κι άλλα τρύπια χέρια, στις άσημες φαβέλες τόσα στόματα πεινάνε». Έτσι ιταμός...

Ο έρωτας ρυθμός αλλόκοτος στα δάχτυλα τρελού λυράρη χοροπηδάνε οι καρδιές στις αναμμένες φλόγες της παραίσθησης Γυμνός τοξεύει δίχως οίκτο στάλες αιμάτινες στης λογικής τα χείλη τις έσχατες αναστολές μεθούνε Νεύμα της έκστασης το σώμα παρασύρει την τελευταία θέληση...

Ιδιοτέλεια, Ανομία και Ανοργανωσιά, ντυμένα φλόγες, επίθεση από  πύρινες γλώσσες  Ατομισμού και Αδιαφορίας. Όσα μας καίνε, τα  ίδια που μας πνίγουν το χειμώνα.   Ένστολοι Άγγελοι μάχονται άνισα το  Κακό... Το δικό μας. Από ξηρά, από θάλασσα κι αέρα... ΑΕΡΑ....

Φτώχεια έπεσε στον κόσμο μας ήρθε πάλι ο καιρός που ο κόσμος ζητάει μονάχα ένα καρβέλι ψωμί για να περάσει την εβδομάδα του. Ήρθε πάλι η φτώχεια να μας καταστρέψει ήρθε πάλι η πείνα αλλά αν παλέψουμε θα ξαναδούμε τα πιάτα μας γεμάτα ξανά... _ γράφει ο Ευθύμιος -...

Πάντα ερχόσουν μέσα στις σκιές Κι έλαμπε το σκοτάδι σου με πόνο. Πικρός που ήσουν… Σχεδόν Δυσσέας. «Καί μευ κλέος οὐρανόν ἵκει» Πάλευες τέρατα, θεούς, αντάρες Κατάμονος Φήμιος Κι Αυτοί δεν ησύχαζαν. «Αθηνά, ποτέ δε σ’ είχα ανάγκη Για ξελάσπωμα. Ήμουν λεύτερος»...

  Κάθε Κυριακή, η οικογένεια έστρωνε το λευκό τραπεζομάντηλο και καταβρόχθιζε τις αμαρτίες της εβδομάδας... Ο πατέρας, είχε πόδια βατράχου. Πηδούσε... μεγάλες αποστάσεις. Η μητέρα είχε δέρμα χοίρου. Έχωνε τη μούρη της παντού. Γνωστή ανακατώστρα.[...] _ γράφει...

Μ΄αρέσουνε τα γαλανά σου μάτια το σώμα σου όταν γέρνει στο φιλί Το ξενύχτι στο σταθμό και στα λιμάνια και κείνη σου η γαρδένια στην αυλή Μ΄αρέσει να με κάνεις δυο κομμάτια να με σέρνεις στα λιβάδια την αυγή Λατρεύω του κορμιού σου την πραμάτεια κι αταξίες όλο κάνω...

Στις κριτικές του ο Τέλλος Άγρας διαρκώς ανακινούσε ζητήματα αισθητικής ορίζοντας ένα δικό του θεωρητικό μοντέλο, σε μία προ-θεωρίας εποχή της κριτικής. Πατώντας σε έναν συνδυασμό αισθαντικών σχολίων και φιλοσοφικής δοκιμής, εξέθεσε την κριτική στις αισθήσεις, τα...

Ερείπια αφήνει ο πόλεμος, και τα ξαναχτίζει η ειρήνη. Ερείπια αφήνει το μίσος, και τα ξαναχτίζει η συνεργασία Ερείπια αφήνει η φτώχια, μα τα ξαναχτίζει η καλή οικονομία. Ερείπια αφήνει η αδιαφορία, αλλά δεν ξαναχτίζονται μόνα τους… _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

Είναι η φωνή της σιωπής τα χρώματα του ονείρου. Η παρτιτούρα με τις μελωδίες της ψυχής. Το αντίδοτο της μοναξιάς και του θανάτου. Το χρώμα στο γκρίζο της ζωής. Η πρωινή δροσοσταλιά. Η  Άνοιξη στην απεραντοσύνη του Χειμώνα. Η αρχέγονη σειρήνα του έρωτα. Μα πιο πολύ,...

Ένα ιδιαίτερο φαινόμενο που στατιστικά αναμένεται να ενισχυθεί είναι αυτό των δημιουργών της νέας διασποράς. Νέοι επιστήμονες που έφυγαν από τη χώρα και διαβιούν πλέον στο εξωτερικό εργαζόμενοι σε επιχειρήσεις ή σε πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας φιλοξενίας. Και...

Μία θάλασσα αγριεμένη έχω μέσα μου. Η μνήμη πιστό σκυλί που ουρλιάζει σε μέρες θανάτου. Έπαψε ο φάρος να αναβοσβήνει. Χαρτοπόλεμος οι σκέψεις. Ο σταυρός του Γολγοθά έτοιμος πάλι να υψωθεί. Προδομένες σκιές περιβάλλουν το χώρο. Ξεχασμένη ξεψυχά η συγχώρεση. Κι εσύ...

Περπατώ μεταξύ όρθιων θανάτων, όλων των ηλικιών και φύλων. Σ’ έναν καθρέπτη ο δικός μου, με νόημα με κοιτά. Πού οδηγεί τους ανθρώπους η βαριά υποσυνείδητη γνώση του τέλους των; Χαμογελαστά πρόσωπα κρύβουνε κλαίουσες ψυχές. Εγωισμοί υψώνουν γύρω τους φράχτες...

Χνάρια θεών αρχαίων, προβάλλουν οι κορφές τους, μέσα στο πέλαγος, νησίδες μεθυσμένες, στου ήλιου το φως πνιγμένες, πιόνια χρυσά σ’ ανίερο παιχνίδι.Γριάς μητέρας τα παιδιά, στέκουν παρατημένα, λουλούδια κίτρινα στολίζουν το πέτρινο κορμί τους και μια στριγγή φωνή...

Το Αιγαίο και γενικότερα η ελληνική θάλασσα αποτελούν μία διαχρονική πηγή έμπνευσης για την ποίηση. Από την εποχή των πρώτων επών η θάλασσα τραγουδήθηκε όσο τίποτε άλλο στην Ελληνική Λογοτεχνία. Και είναι λογικό χιλιάδες χρόνια μετά ακόμα να εμπνέουν τη δημιουργία...

Στις μπαζωμένες  τρύπες χάσκει, περίτρανα,  η μοναξιά. Ας φταίξουν, πάλι, τα φεγγάρια ή οι λέξεις που κύλησαν αβίαστα σαν πέτρες στον κατήφορο. Δεν είναι λύτρωση, μονάχα, ν’ ανοίγεις την ψυχή. Οι αλήθειες, χτυπάνε καμπανιές σ’ όσους μαθαίνουν να τις βλέπουν.  ...

Τ’ αφήσαμε τα καλοκαίρια πίσω να σβήσουν με την πρώτη τη βροχή όσες φορές τη σκέψη κι αν απαλύνω η θύμησή σου θα με γέρνει σαν κλαδί. Πώς πέρασαν τριγύρω τόσες μνήμες τόσες στιγμές, τόσα λεπτά της ώρας σιγανά κάνω να λογαριάσω μπρος, καμιά δεν σβήνω κανένα...

Φύτεψα ένα κλωνί βασιλικό στ'άδεια παρτέρια της ψυχής ήταν ο μόνος τρόπος να πάρω τ'άρωμά του το χάδι του τις ώρες της βροχής δρόσιζε της σκέψης μου το καταφύγιο με επισκέπτονταν τις άδειες ώρες στα παρτέρια της μοναξιάς μύρωνε τους λυγμούς στους άθλιους καιρούς...