ΠΡΟΟΙΜΙΟ Εγώ δεν είμαι ποιητής τον κόσμο να κερδίσω Ο ποιητής  Ηλίας Ασβεστόπουλος - Γιάννης Χατζήσογλου( 2002GR ) Καρδούλα μου, άνοιξες πανιά κι από παντού φυσάει άραγε πού σε πάει της σκέψης σου η πυρκαγιά, στης ποίησης την άκρη εργάζονται μονάχοι οι...

Ημέρα 1η Αλλοπαρμένα ξωτικά γελούσανε στις παρυφές της νύχτας. Εγώ και οι άλλοι που δεν ήμουν παίζαμε σκοτεινό δωμάτιο. Ηλεκτροφόρες αγκαλιές με κλείνανε από παντού. Κρύφτηκα κυνηγώντας τον σφυγμό πάνω σε φλέβες αδειανές. Ο χρόνος εκτός σε λίγο θα γινόταν μέλλον....

Τι είσαι εσύ; Ρωτούσε επίμονα το κοκαλιάρικο σχεδόν άυλο είδωλο του σπασμένου μου καθρέφτη, έτοιμο να με πνίξει αν μιλιά γρήγορα δεν έβγαζα  και μιαν απάντηση καλή δεν του έδινα. Είμαι ένας καλλιτέχνης ελπίδων. Άλλοτε πάλι κάποιος δαμαστής ονείρων. Ω ναι, σίγουρα...

Λείπεις. Κι είν’ η απουσία σου, θάνατος αργός. Κι η προσμονή μου, χώμα που σκεπάζει το σαπισμένο μου σώμα που κατασπαράζουν τα σκουλήκια. Κι όταν έρχεσαι, σε αποσύνθεση με βρίσκεις πάντα. Μάλλον αγάπη μου ξεχνάς πως ζωή είν’ η παρουσία σου μονάχα. _ γράφει ο...

Στερεότυπα με αρχαία πρότυπα γάμος παιδιά και όλα τα νοικοκυριά παιδιά εξαγριωμένα χωρίς φτερά πετούν σε κλαδιά χωρίς ανεμελιά. Βαριά η αλυσίδα της βέρας φορεσιά στενεύει με τα χρόνια αληθινά είτε ψεύτικα πηγαίνεις καμαρωτά είτε με αγάπη δυνατά ίδια θα πάρεις όλα...

Ήρθα, θυμάσαι; Σε πλησίασα, με πρόσεξες; Καθόσουν σε μια πολυθρόνα Σε παρατήρησα καλύτερα, Πόσο πολύ είχες αλλάξει. Είπα ένα γεια και σίγησα Το βλέμμα σου ήταν στο κενό, Βυθισμένος στο δικό σου κόσμο. Δεν μιλούσες, μόνο χαμογελούσες. Άραγε ένιωθες την παρουσία μου;...

          Σου ζήτησα να διαλέξεις προορισμό κι εσύ μου έδεσες τα μάτια μ’ ένα σκουρόχρωμο φουλάρι η φωνή της Patti Smith έκανε πιο φιλόξενα τα χέρια σου τα ’χες αφήσει πάνω μου αδέσποτα να σπέρνουν δίψα και γαλήνη το δωμάτιο μύριζε υγρό...

Θα τον βάδιζα ξανά εκείνον τον δρόμο με τα αγκάθια για να ήμουν ένα τόσο δα λεπτό φυλακισμένη στην αγκαλιά σου μα τώρα πια δεν οδηγεί πουθενά. Μονάχα κάτι λέξεις ανείπωτες μένουν χαραγμένες στο χιόνι σε μια γωνιά στα Εξάρχεια. Δεν υπήρξες ποτέ, σε κάποιο όνειρο...

Σώσε με Φρέσκο το αίμα Στον τοίχο κυλάει ο πόνος Χρώμα κόκκινο Στο σώμα Το σύνθημα φωνάζει Σώσε με Νεκρές οι λέξεις Στα μάτια ανταμώνουν τις σιωπές Κοίτα με Ξεριζώνω την ψυχή Αλλότρια τα κομμάτια Η καρδιά στεγνή, ζητάει αίμα Να βγει η ανάσα Πού να κοιτάξω; Με βλέπω...

Σ’ ονόμασα, μ’ ονόμασες χαράξαμε σε πέτρα μιας ιστορίας τη φωνή αφήγηση της κίνησης ενός φευγάτου φύλλου που ο νους αναρωτιέται τι είδε και τι να ‘ταν Μια ρόδα κοντοστάθηκε να πάρει επιβάτες κι αμέσως κύλισε ξανά χωρίς να μας ρωτήσει Του ταξιδιού μας η αρχή μια...

Συμπαθητική τιμιότητα, φροντίδα η πλήξη βολική. Μαραμένη η αγκαλιά, απρόσιτη. Βρόχινη η γαλήνη, άβολα περπατά μονάχη. Το πεπρωμένο άδειο, γκρίζο το κάστρο ερειπωμένο, χωρίς μουσική, κι απρόσμενα τα όνειρα δραπέτευσαν. Βυθισμένη στην ασπρόμαυρη ρουτίνα, δεν το...

Στην ποιητική του συλλογή που φέρει τον τίτλο ‘Το σώμα και το αίμα’ (Ακόμη μία δοκιμή για ένα ποίημα του Πολυτεχνείου), ο Γιάννης Ρίτσος αναφέρεται στο σημαίνον της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, στην οριακότητα του σώματος που δρα και διεκδικεί το  «ανοίκειο» εντός...

Ήρθε μια μέρα, τάχα ίδια με όλες τα μάτια άνοιξα πάλι, μύρισα καμένο γύρω μου στάχτη πήρα στη χούφτα μου λίγη και με έκαψε ήταν ακόμη ζεστή σημάδι πως κάτι πολύ πρόσφατα κάηκε κι έγινε στάχτη μαζί με τη μυρωδιά τού καμένου φτάνει στα ρουθούνια μου και η μυρωδιά σου...

Τι να ζητήσω Δέσποινα; Ποια έκκληση να κάνω που να μην την ξέρεις; Πάντα εις την βοήθεια μου προστρέχεις, τα λόγια της καρδιάς μου ανοιχτό βιβλίο με δάκρυα διαβάζεις Σεϊδανάγια, έρχομαι στην ταπεινή μονή σου επισκέπτης στης Ιερουσαλήμ την αγκαλιά Σου δέξου με, κι...

            Η πανσέληνος αγανάκτησε στη θέα των ανθρώπων κι έσβησε θολές επιθυμίες φτερουγίζανε πάνω απ’ το δρυοδάσος τα μάτια γέμισαν χρυσόσκονη εκείνη η νυχτωδία που μας πυρπόλησε τα σωθικά εκτροχιάστηκε τη βλέπω να σιγοκαίγεται έξω...

Το κορίτσι σκαρφάλωσε στον ήλιο, τραγουδώντας. Και η μελαγχολία τού νηστευτή στα σύννεφα ανέβηκε ν’ ακούσει το τραγούδι. Στην πλατεία τού έρωτα ακούστηκαν οι ικεσίες των νεκρών. Καλούσαν τους πιστούς ν’ ανάψουν κεριά στη μνημοσύνη. Ω, θλίψη του καλοκαιριού...

Και να θυμάσαι, γυναίκα εσύ της μνήμης και της ανάγκης πως ο δικός μας κόσμος είναι αυτός των κρυφών θεών ο ασύνορος κόσμος, του χορού των αγγέλων και του ίσκιου των ανθρώπων, αυτός που μπορούμε με ουρανό να μετράμε και σε μικρά κρησφύγετα να μοιραζόμαστε. Και να...

          Σε ρώτησαν για μένα οι γνωστοί οι καθημερινοί οι οικείοι αλλά, και οι μακρινοί οι γνωστοί άγνωστοι Όλοι αυτοί, που με γνωρίζουν μα ούτε, που θέλουν να με ξέρουν Σε ρώτησαν για μένα αυτοί, που κρύβονται πίσω απ’ τα παράθυρα αυτοί,...