Όλη του η ζωή, ήταν δυο γωνιές και λίγα μέτρα δρόμος. Άπλωνε τα χέρια του κι έφτανε ως τ’ ακρινά του κόσμου. Το ’να στης μοναξιάς το γλύκασμα και τ’ άλλο στο φέγγισμα του ονείρου. Χωρίς απαντοχές, δρασκέλιζε τις μέρες ίδιες. Πότε λογιάζοντας πρόσωπα σκυφτά και πότε...

  Στην πρώτη φλέβα έκοψα το νήμα Το μαχαίρι έγλυψε ηδονικά το αίμα μου και μέθυσε Μες στην παραζάλη κάποιος με έσωσε Χωρίς να ζητήσει αντάλλαγμα Μα κι εγώ δεν είχα τίποτα να δώσω Στη δεύτερη φλέβα ξυράφι σκουριασμένο σύρθηκαν οι πληγές Χάραξαν πάλι μες το δάκρυ μου...

Λυπάμαι τα ποιήματα,  που κάθονται οκλαδόν στα άσπρα σκαλοπάτια των Εκκλησιών,  στα βρώμικα πεζοδρόμια των πόλεων,  έξω από τα πολυσύχναστα καταστήματα,  γυρολόγοι στα απόμακρα χωριά και στις λασπωμένες συνοικίες,  με τους νηστικούς στίχους υψωμένους να ικετεύουν, ...

Ω, οι αυταπάτες πάντα παρούσες σε συνάφειες κι επαφές. Ε, λοιπόν, ας είναι τροπαιούχες. Ας ατενίζουν (ευχαριστημένες) τα κύματα του χρόνου και τις γραμματικές στοιχίσεις. Τις προσπερνώ! Πάνω σ’ άδεια βιβλία ξεκουράζομαι, απομεινάρια προσευχών. Τις λέξεις παίρνω από...

Ένα τσαλακωμένο εισιτήριο ήταν μόνο Μια ημερομηνία έκδοσης, που τάραξε τη λήθη Μια διαβολική σύμπτωση, που χάραξε τη σιωπή Χαμένο και σχεδόν ξεχασμένο Σε ένα βιβλίο χωρίς ούτε μια ιστορία γραμμένη μέσα του Ένα ταξίδι, που δεν έγινε Ένα ναυάγιο, που δεν έμεινε   Που...

"Τι με κοιτάς;" με ρώτησες και πριν προφτάσω ν΄απαντήσω μελωδικά ψιθύριζες "Μαζί...Μαζί... για πάντα." Κρατούσες ανοιχτή τη πόρτα στο φεγγάρι. Ηδονικά γλιστρούσες στα πιο βαθιά μυστήρια των πόθων. Με δάμαζες σαν άγριο θηρίο. Τι επικίνδυνη μάσκα στα δειλινά των...

Ο ήλιος δύει Τεράστιες οι σκιές των μικρών ανθρώπων. (Το πρωτότυπο έχει γραφτεί με πολυτονικό σύστημα αλλά για λόγους συμβατότητας έχει μεταφερθεί εδώ με χρήση του μονοτονικού) Ένας από τους σκοπούς της ποίησης είναι να δημιουργεί εικόνες, ο ποιητής άλλωστε, σαν...

  Το σώμα ανανεώνεται Η ζωή τους πάλι ίδια... Καρτούν λιώνουν, ισοπεδώνονται κομματιάζονται, κατασπαράζονται αδικούνται, υποφέρουν μα πάλι πάντα ανανεώνονται ένα-ένα τα μέλη τους αναπτερώνονται και ξανά-ξανά... Εμμονικά κυνηγούν τα ίδια τα παλιά καλά, κακά, άσχημα,...

Έχω ανάγκη να μιλήσω για τον πόνο. Αυτό το είδος που νιώθεις πως όλο σου το σώμα παραλύει. Υπνοβατώντας σε μια ζωή και μια καθημερινότητα καθαρά μηχανική. Όταν τα αγαπημένα σου μάτια είναι πια ξένα. Όταν ο άνθρωπος σου γίνεται μια σκιά που χάνεται μόλις στρίψει στη...

Πνίγομαι Σε δυο λέξεις μόνο Καθώς επαναλαμβάνω τη μία μετά την άλλη Ξανά και ξανά Ύστερα βουτάω στα βαθιά Τίποτα περισσότερο Προσπαθώ εκεί να μιλήσω Επαναλαμβάνω πάλι τις λέξεις Το βάρος τους με στέλνει πιο βαθιά Ο αέρας σαλεύει άτσαλα στα πνευμόνια μου Νιώθω το...

Όμορφα απουσιάζουν τα γεγονότα από την αιωνιότητα. Όπως να σε μπερδεύουν όλα μέσα στην πολυκοσμία και αναζητάς μοναχικό που σε ανορθώνει δωμάτιο. Ακούγεται η μουσική παράπονο λυρικό το φεγγάρι βάφει μ’ ασήμι το θαλερό υπερπέραν. Μουσαφίρηδες ανέμων οι πανσέδες...

Πώς κύλησε τόσο γοργά σαν άτι φτεροπόδαρο το νερό στο ρυάκι της ζωής μου; Ξυπνώ και βλέπω ένα πρωί, θλίψη στα μάτια αυτών που λένε μ’ αγαπούν. Που λένε πως με νοιάζονται, για εμένα αγωνιούν. Στα μάτια τους δε λάμπει πια το φως που από τα δικά μου μάτια έπαιρναν και...