Μ’ αυτά τα ψεύτικα δάκρυα θα σκουπίσω την ασχήμια μου. Όσο κι αν λέω πως δε φοβάμαι… Κι όταν λυπόμουν, πάντα περνούσε δίπλα μου ένα παραμύθι κι ακουμπούσα, μέχρι να φύγει αυτός ο δράκος. Ποτέ δεν ξάπλωσα ήσυχη το μεσημέρι. Μου τραβούσε το μανίκι η συνείδηση....

Τις στιγμές μου, τις ώρες να γεμίζω με στίχους ανάγκη έχω που με ορμή σαν κύμα ασυγκράτητο από μέσα μου βγαίνει, και λυτρώνει απ’ τα σάβανα μια ψυχή, τη μόνη που κατέχω και που, σ’ αέναο κύκλο, Λάζαρος ανέστη και πάλι πεθαίνει… Κι αν μια μέρα βουβή από ποίηση η...

Πιστεύω, στη δόνηση που αφήνουν οι άνθρωποι όταν φεύγουν από τη σκέψη. Διάβασέ με, ζητούνται μουσικοί για ενορχήστρωση άηχων λέξεων. Διάβασέ με, είμαι άνθρωπος που ακούει επιλεκτικά, σε ακούω σαν κλαις, αγάπησε την ανυπακοή της προσευχής μου. Διάβασέ με, οι...

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ (Από την ποιητική του συλλογή «ΟΙ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ, Αθήνα 2006»)     ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ   Ἐδῶ πού κυνηγῆσαν τίς αἶγες τοῦ πέλαγου οὐράνια κόρνα καί τά τετράδυμα ρύγχη τῆς νύχτας κροτάλιζαν. Ριπίζοντας τά πλοκάμια τοῦ πόντου τά σπασμένα κλαδιά τοῦ...

ΑΥΤΑΡ ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΙΕΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΝΟΝ ΑΠΟΘΡΩΣΚΟΝΤΑ ΝΟΗΣΑΙ ΗΣ ΓΑΙΗΣ, ΘΑΝΕΕΙΝ ΙΜΕΙΡΕΤΑΙ... ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΑ   Τον δίδαξα τον Όμηρo χρόνια πολλά (δάσκαλος  γαρ) «και καπνόν αποθρώσκοντα…» Ανέλυσα, επίσης, χρόνια πολλά, τις μακρινές Ιθάκες του Καβάφη. Μέχρι που σε...

Οι μητέρες σου –μυστικά- σ’ έκρυψαν στα χάσματα του καλοκαιριού κι αόρατους θιάσους έστειλαν στη γειτονιά, τη θέλησή μου να μολέψουν με θεάματα και καταβασίες. Και μπροστά στους θορυβοποιούς να παραδεχτώ: αγαπημένη δεν υπάρχεις! Να, που αυτοί χάθηκαν, σαν η τάξη...

Είχα τη μεγάλη χαρά να μελετήσω τρεις ποιητικές συλλογές ενός εξαιρετικού ποιητή από τη Λειβαδιά, «Μνήμες της Πέτρας και της Σιωπής», «Τα Λυρικά» και «Ο Χρόνος κι οι Πληγές» και οφείλω να ομολογήσω πως αν και είναι η πρώτη μου επαφή με τον Γιώργο Μπίμη, η γεύση που...

Πληγή του Παραδείσου μην κλαις σιωπηλά. Αφουγκράζεται τη ζωή η φωτιά και θυμώνει. Στα δίχτυα της λύτρωσης η απώλεια του παραδείσου. Η ψυχή εγκλωβίστηκε στο πέλαγος της σκέψης και ματαιώνεται σε μεταλλαγμένους κόσμους. Ίσως γιατί ντροπιάστηκε το ίδιο το κορμί! _...

Θα πρέπει να γέρασα πολύ με τόσο συφερτό που μ’ εμπορεύεται. Για τιμαλφή, πραμάτειες, ρετάλια ήθους και άλλα συναφή, μακρά κουβέντα στο σαλόνι. Ξεροψημένη άνοιξη μύρισε η μέντα στο μπαλκόνι. Σε ένα κοχύλι έκρυψα την ήβη μου σαν αράθυμα το άνοιξε η πλημμυρίδα, το...

Ξεχασμένος κόσμος τα μάτια ενός παιδιού. Αθωότητα βγαλμένη στη χαρά του παιχνιδιού. Να μου γελούν ανέμελα στις παιδικές χαρές: “Αγνότητα που χάθηκες στο χθες!” Αντάλλαγμα επιβίωσης με ανάλγητες μορφές. Εξουθενωμένες, άτονες, όλο πιο σκυθρωπές. Που απώλεσαν με τον...

Ήταν στο δρόμο μαζί με χιλιάδες, χιλιάδες στιγμές βιαστικά περνούσαν. Οι τοίχοι έγραφαν ποιήματα αόρατα, ανθρώπων που ασφυκτιούσαν στις λέξεις. Όλα είχαν ειπωθεί μα ποιος είναι εκείνος που τα άκουσε; Δεν υποτιμούσε τη βιασύνη, δεν είχε άμμο να βουλιάξει τα πόδια,...

“Being with you or not being with you, is the only way I have to measure time” Jorge Luis Borges Χρόνος δεν υφίσταται όταν το μαζί συνυπάρχει με το χώρια. Μην απορείς. Το ανέφικτο ντύνεται εφικτό στην ποίηση. Αλλάζει το ο με το η. Η ποίηση στερείται λογικής....

Λένε πως όταν μια ψυχή χάνεται, ένα λουλούδι κάπου στη γη φυτρώνει. Λένε πως σβήνει κι η γραμμή, κι η θάλασσα με τον ορίζοντα ανταμώνει. Πως δάκρυα στέλνει ο ουρανός ψίθυρους να χωρούν σ’ ένα κοχύλι, όταν διαβαίνει μια ψυχή στον Άδη απ’ του Αχέροντα την πύλη. Κι...

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ (Από την ποιητική του Συλλογή «ΟΙ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ», Αθήνα 2006)  ΑΛΔΕΒΑΡΑΝ   Οἱ πρῶτες παπαροῦνες τοῦ Μάη ραμφίσανε μέ αἵματα τῆς ἄνοιξης τό λαχουρί φουστάνι. Δαμάστηκεν ὁ ἵμερος τῆς χλόης καθώς οἱ ἡλιαητοί γιόρτασαν τήν γιορτή τῶν ταυροκαθαψίων....

Εκατό τοις εκατό με έκανε κυρίαρχο Από τη γέννηση σε καθετί. Και αν ο δημιουργός είναι ο Θεός Τη ζωή δεν μου την ενοικίασε Κάποιος άλλος, σαν εμένα φυλή Τη ζωή μου κυρίευσε Με μια υπογραφή και σφραγίδα. Σε κομμάτια μου τη σπάραξε. Και μου έβαλε άλλο φόρο Για κάθε...