ΕΚΤΕΛΕΣΗ Από χρόνια τα καπέλα των νεκρών στόλιζαν τους τοίχους των σπιτιών Με τέτοιες εικόνες προχωρούσε η ζωή Με τις μνήμες καρφωμένες στις πέτρες για να μην χαθούν όπως οι παλιές φωτογραφίες Οι νεκροί εξαφανισμένοι δίχως όνομα και ετυμηγορία Ασήμαντοι εχθροί της...

Στην ποίηση ο θάνατος μοιάζει να κατέχει μία πλεονεκτική θέση. Όλοι οι ποιητές -στον έναν ή άλλο βαθμό- έχουν γεμίσει με αίμα τους στίχους τους. Ο θάνατος λειτουργεί συμβολικά ή κυριολεκτικά για την κοινωνία (πολιτική και κοινωνική ποίηση) ή για το άτομο...

Η σκέψη δεν αντέχει στη θύμηση… Η ψυχή πονάει βουβά Αρνείται να ξεκλειδώσει σκουριασμένες θύρες… Το σώμα ακίνητο, παραλύει Το πρόσωπο ωχρό αναζητά ήλιου φως Η σιωπή γίνεται κραυγή Βουβές οι ώρες του πόνου Τα βλέμματα συναντιούνται στο κενό ψάχνοντας παρηγοριά...

Στο χρυσό το κλουβί ένα ανάθεμα και ένα γιατί. Κάθε μέρα που περνά ρωτάς τον εαυτό σου εκείνος ξέρει μα δεν σου απαντά. Είναι οι συμβιβασμοί, η παραίτηση, η ήττα, η διαγραφή. Ένα απόθεμα και μια κραυγή. Δυνατή θεριεύει μέσα σου μα την πνίγεις στη στιγμή. Φεύγουν κι...

Και δεν είδα μάτια άλλα να φεγγοβολούν μέσα στους αιώνες τόση νιότη και ομορφιά… κι έγινε ο Παρθενώνας και δικό μου θεμέλιο που με κρατά σε τούτα τα χρόνια τα δύστυχα… και νομίζω πως μέσα στα στενά σου… ακούω την Αθηνά να ψιθυρίζει… και να δείχνει με το Δόρυ της...

Ψυχές οδεύουν ολοταχώς Σε διαδρομές γενoμένες Από τα απυρόβλητο Των είναι τους δοσμένες Κατευθυντήριες ιαχές Απ’ της καρδιάς τη θέση Ψυχών τα αδιανόητα Στρατεύματα που ‘χουνε παραθέσει Εντολές επιστολές Στο διάβα στο πέρασμά τους Έρχονται επέρχονται Σύμβουλοι στο...

Τραγούδια θα σας πω με γλυκές μελωδίες γιατί η θλίψη της ζωής μπουλούκι μοιάζει σε περιοδείες Μια δίψα για φωνή νεράκι ποταμίσιο τόσα όνειρα χωράνε σ’ ένα πιάτο φαΐ σπιτίσιο Μουσική να θυμίζει θάλασσα μουσική να θυμίζει ουρανό νότες άστρα και κοχύλια κι αγγέλοι...

ΟΙ ΑΛΙΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ Χρεωθήκαμε επίφοβα να ζούμε σε καταφύγια παραδομένα στη μανία της θάλασσας. Φιλούμε το κύμα για να πιάσουμε στεριά κάθε πρωί καθώς ο ήλιος ανοίγει διάπλατα τα μάτια του στον κόσμο. Πάμε με τον καιρό και με λαχτάρα ανεπιτήδευτοι στοχαστικοί...

«Η πρώτη σκέψη το πρωί δικάζει τη νύχτα που πέρασε όπως ο Θεός τη ζωή που γέρασε…» Ποίηση μεστή νοημάτων και συμβολισμών, ρίμες, προτάσεις και λέξεις που δονούνται, πάλλονται θα έλεγε κανείς αυτόνομα, ανεξάρτητα και παράλληλα, οδηγώντας τον νου σε ένα σύνολο άρτιο,...

Σε χαιρετώ πάλι από τα βάθη αγαπημένη μου, ξέρω μου φύλαξες ψωμί μα και πάλι θα μείνει στο ντουλάπι. Απόψε σε σκέφτηκα γυμνή αγαπημένη μου, δίχως αναστολές, δίχως πρέπει ξανοίγομαι τώρα, μ' άγκυρα το μυαλό μου στο λιμάνι που εσύ στέκεις. Κοίταξα βαθιά στην νύχτα...

ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ Η άνοιξη απλώνεται στο δειλινό Και πάνω στα φωτισμένα βουνά στέκεται η μυστική μας ιστορία Ναι ! Από αιώνες σκαρφαλωμένη στα κάστρα του Ήλιου σαν να περίμενε τις λέξεις μας υπομονετικά Ω ! Αγάπη Δεν έχουν σκοτάδι -πια- οι λέξεις μας Πιαστήκανε...

Η βάση της ποίησης είναι η γλώσσα· οι λέξεις που αξιοποιούνται και η ανάδυση του συναισθήματος. Συχνά παρατηρούμε ποιητές που χρησιμοποιούν μία γλώσσα επιτηδευμένη και άκρως στοχευμένη καθοδηγώντας στην ουσία το ίδιο το συναίσθημα και τους συνειρμούς του...