Έτσι θα έλεγα τον κόσμο καθρέφτη ανάποδο,Ανάποδο καθρέφτηκαθρέφτηχωρίς τζάμι Τον εαυτό σου βλέπεις,άνθρωπε,άνθρωπε τι γυρεύεις;Ξέρει ο καθρέφτης Ο κόσμος έδειξε τι είσαιγιατί ότι κάνεις το δείχνειπονάει, μα δεν σπάειεδώ είναι ο καθρέφτης._γράφει ο...

 Κλέφτης ονείρων έγινες,καταστροφές του κόσμουέκλεψες και το δικό μου όνειροκαι ας μην το ξέρεις Γιατί όταν κλέβεις έναΧάνονται χίλιαΓίνονται στάχτη, τέρμαΈτσι όπως πας δεν θα απομείνει κανένα._γράφει ο Ευθύμιος- Ραφαήλ Αγγελής Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο...

Υφάλμυρη η επιστροφή του περιηγούμενου ποιητή απ΄ της τροχιάς του το αφήλιο και την ασκητική του,το λαβωμένο νύχτωμα ανταμώνει με σεληνανθό στο στόμα και μεράκια κολαστή στο βλεφάριασμα κλεισμένα.Ταξιδεύει σε βαγόνι θέσης τρίτης με ρήτορες παρέα,έμβλημα...

Σε κάθε αλλόκοτη ομίχλη ένας φάρος εσύγεμάτη λουλούδια και φωςμα σε θυμάμαι να μου λές"Με καράβια-πεταλούδες κοιμάμαι,με λύσσα πέφτουν πάνω μου,με πλάνα για χάδια ανείπωτα,κι απ' το έντονο φως μουδεν αντικρύζουν άλλο τίποτα"Κάπως έτσι δεν τους...

Άσε με να πορεύομαι όπως εγώ το θέλω,με το κεφάλι μου ψηλά, κοιτώντας τ’ άστρακι ας είναι οι πατούσες μου γυμνές και ματωμένεςαπό αγκάθια και γυαλιά στο δρόμο σκορπισμένα.Όσο το αίμα είναι ζεστό και καθαρό κυλάειμέσα στις φλέβες, μέσα στο μυαλό, μη με...

Στον δρόμο μοίρασα τη μοναξιά σε εικονίσματα και λουλούδια.Ανεπαίσθητα προχώρησα στους πέτρινους τάφους.Δάκρυσα σαν αντίκρισα τις φωτιές ν’ ανεβαίνουν στα σύννεφα.Ξαφνικά μες  στη νύχτα βρέθηκα κι ήρθες.Τρύπωσες στα μάτια μου. Φίλησες τα βλέφαρά μου και...

«Τότε πέταξα απ’ τα μαλλιά μου κι απ’ τα στήθη μου τα δυο λουλούδια·-το τρίτο το κρατούσα στο στόμα μου·-τα πέταξα απ’ τις δυο πλευρές του τείχους με μια κίνηση ολότελα ανεξίθρησκη» Γιάννης Ρίτσος, ‘Η Ελένη’   - γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης -   Ο Δήμος...

Μα πώς το φως δεν έπηξεκι έδωσ’ υπόσταση στον χρόνοή πώς δεν έγιν’ αστραπήνα καταπιεί το κόκκινοποτέ να μην κυλήσειΠώς  το κενό δεν έστερξετους ήχους ν’ αφανίσει∙μόνο ένα βροντερό“Μη, προς Θεού”ν’ άφηνε να περάσειΣφίγγω τους κροτάφουςο νους μου να...

Χαρτί, σκίζεται πετιέται Λέξεις, πονάνε, γιατρεύουν Αλλάζουν σειρά νόημα Αλλάζουν!!!   Λέξεις, διαφέρουν Μα ξεχνιούνται όταν είναι απαλές Μένουν όταν είναι έντονες Δημιουργούν   Δημιουργούν συναισθήματα Αναλλοίωτα, ξεκάθαρα άσχημα, καλά, μα… Αυτά αλλάζουν...

Μου το ‘μαθαν οι πασχαλιές!Να υπομένω και να προσδοκώ.Την πίστη να μην χάνω!Οι πασχαλιές που κάθε χρόνο δεν ξεχνούν ν’ ανθίσουνΈστω για λίγες μέρεςΚι έρχονται στον κήπο μου να μου θυμίσουν πάλι … Λικνίζονται στον ανοιξιάτικο αέρα και μυρίζει ο τόπος...

Κάποτε, όταν τα πουλιάεκκόλαπταν την άνοιξημες στα γυαλένια μάτια τουςτο άγιο φως της μέραςκαθρέφτιζε ένστικτα άφευκταστο τζάμι του το νοτισμένο. Τώρα, ετοιμόρροπαστα χαλαρά κλουβιά των δέντρων πίσω από φύλλα αναιμικάδεν βλέπουν τίποτα στην ξαστεριάκαι...

συμπόνοια δε σου ζήτησαδε θέλω να λυπάταιόποιος δίπλα μου σταθεί μονάχα να θυμάται.τις καλές μου τις πλευρέςπου θέλω κι εμφανίζωμα έχω και τις κάκιστες κι αυτές τις χαρίζω.σε όσους το το θελήσανενα με ποδοπατήσουνμα κάστρα βρήκαν έναντιδικά μου να τους...

Τα πρόσωπα αλλάζουνε τις νύχτες,στο άκριτο  σκοτάδι που βαθαίνεικι εκεί που προσπερνάνε οι ξενύχτεςστης πόλης τα στενά κάποιος πεθαίνει. Παράφορα σε είχα αγαπήσει,σε χρόνια σκοτεινά κι ανταριασμένακι αρχαίες νυκτωδίες είχα ζήσει,μα όλα αυτά φαντάζουνε πια ξένα. Η...

Έχει νυχτώσει από ώρας...Στριμώχνω τις υποχρεώσεις που έμεινανστο τελευταίο μισάωρο της μέρας...Ζωές καταδικασμένες από ανάλγητα "πρέπει"...Ζωές που έχασαν την αξιο-πρέπει-ά τουςαφού απέδιωξαν σαν δαίμονες τα "θέλω" τουςκι αρκέστηκαν σε μια κακώς...

άδειασα το σπίτικι άδειασαμπήκα στο φορτωμένο αμάξιδίπλα ένα σακίδιομε όλη τη ζωή μου μέσαέβαλα τον Αρθούρο στη θέση του οδηγούστο άπειροδίπλα τον Τάσο να δίνει οδηγίεςστον έρωτατο μόνο που 'μεινεσπαράγματα ποιημάτωνανθρώπων στιγμέςευχαριστώ όσους...

Μάταια η δίκη της επιβίωσης Ενστερνίζεται τη νομοτέλεια του παρόντος Η ευσυνειδησία  εξοστρακίστηκε Ιππεύει πια στον αστερισμό του Κενταύρου Ακόρεστη η επιθυμία της Νεμέσεως Ἡμεῖς έναντι ἡμῶνΦοράς το στέμμα της γνώσης Και βασιλεύεις στην τίσιν Διάτρητη...

Σπρώχνω το χρόνο να κυλήσειγια να σε δω πιο σύντομα...Μετράω με ανάσες... πόσες ακόμα;Πολλές και γρήγορες όταν σε σκέφτομαι...Προσπαθώ να τις ελέγξω...Λιγότερες κι αργές, έτσι που να πειστώπως η αντίστροφη μέτρηση φτάνει στο τέλοςκαι η τελευταία θα...

στο μικρόφωνο τ' όνοματα βήματα βαριά, βασανιστικάσαν το μαρτύριο του Σίσυφουπλησιάζωτο χέρι τρέμειο νους ταξιδεύεισε χάη εκστατικάη αίθουσα γεμίζει νερότα καθίσματα αδειάζουντρικυμία παλίρροιαμια στάλα συναίσθημαστο πέτρινο μάγουλοαφήνομαι στον...

«ΒΓΗΚΑ ΓΙΑ ΝΕΕΣ πληγές πάνω από τις παλαιές να επιπλέουν σα νούφαρα (Στην αρχαία εκείνη θάλασσα που εγνώριζα Τώρα θα ‘χει βουλιάξει ο κόσμος με τα δυο του λοξά κατάρτια έξω απ’ το νερό Κι εγώ, σα να’ μαι αληθινός, θα γράφω ακόμη» Οδυσσέας Ελύτης/’Σάββατο, 11  ...