Κράτα εκείνο το βιβλίο / Στη σελίδα 79 Έχω στριμώξει ένα χαρτί / Κίτρινο διπλωμένο. Κράτα εκείνο το χαρτί / Έξω ο ήχος του φυσά. Μια θύμηση ξένη / Σα φάντασμα γυρνά Σε ξεχώρισα εφτά φορές / Σαν τα θαύματα. Κράτα εκείνο το γράμμα / Και στρίμωξέ το Βάζε το να...

Γνωρίζεις τη ζημιά πριν γίνει καλά καλά κι όμως πηγαίνεις με φορά μετωπική στη συμφορά. Συντρίμμια μαζεύεις στα στερνά δεν έφταιγα εγώ, λες, βρε παιδιά το σύστημα, η κοινωνία, η σειρά. Θύματα της μοίρας τα τρίχρονα της Ήρας δε μαντεύουν τα κακά μιμούνται μόνο τα...

Μέρα ανοιξιάτικη λουλουδιασμένη χτυπάει το τζάμι μου ο ήλιος μα έχω φύγει από καιρό πολύ μακριά με το βαρύ αμπέχονό μου πήγα στον κόσμο των νεκρών κι ας έχει τόση παγωνιά εδώ δεν με πειράζει. Στέκομαι τώρα τόσο κοντά στη λήθη με μαργαρίτες πληγωμένες, που τις φυλάω...

Περικυκλωμένος από όντα, άνθρωποι αυτοαποκαλούμενοι Τους αληθινούς ψάχνω με ένα λυχνάρι Το πασίγνωστο λυχνάρι, του παλιού Διογένη Σαν μία μακριά ατέλειωτη σκυταλοδρομία. Γρήγορη απάντηση, μην προσμένεις, γέρε Διογένη Τι που χίλια χρόνια με το λυχνάρι τρέχεις Να...

Το γέννησαν μες σ’ άνεμο να σεργιανά τη μέρα, να κυνηγά το άγνωστο σε χρόνια τρυφερά κι ήρθε το κύμα κι έλουσε την τόση ομορφιά του και με κρασί του έρανε στην πλώρη τα φτερά.   Τα χρόνια του ταξίδεψε λευκοντυμένη νύφη, μέρα και νύχτα πότιζε η αλμύρα το σκαρί,...

Κράτα το Η ποιητική συλλογή Εν δυνάμει πραγματικότητα αποτελείται από τρεις ενότητες: Συγγένειες, Πρόσωπα του έρωτα, Αποχωρισμοί, δίχως ωστόσο να αποκλείεται ο διάλογος μεταξύ των ενοτήτων. Τα περισσότερα ποιήματα δεν είναι βιωματικά, είναι προϊόντα νοητικής...

          Οι λέξεις είναι σαν τα αποδημητικά πουλιά φεύγουν την άνοιξη μα γυρίζουν πάντα τις πιο σκοτεινές και απελπισμένες νύχτες του χειμώνα. Οι άνθρωποι πάλι φεύγουν και δεν επιστρέφουν ποτέ. Μα γιατί να κρατήσεις έναν άνθρωπο χωρίς τη...

          Αισθάνομαι όλο και πιο τρωτή, σαν σε χρόνια ζάλη, σαν σε ελεύθερη πτώση. Μειώνονται οι αντιστάσεις μου και παρασύρομαι στη δίνη πρωτόγνωρων, απόκοσμων συναισθημάτων, αγνοώντας τον κίνδυνο που ακολουθεί σε κάθε σου άγγιγμα. _...

            Αποθηκεύονται εύκολα οι ψυχές στα κελάρια του θανάτου ντυμένες αξιοπρέπεια ρακένδυτη και μνήμες που δεν σβήνουν.   Μόνο μάτια ορθάνοιχτα βλέμματ' απελπισμένα που ξεγυμνώνουν απροκάλυπτα το ανθρώπινό μας ένδυμα.  ...

Τι με κοιτάς; Με έσπασες κι απορείς τώρα που κόβω; Δεν ήξερες πως, αν σπάσεις κάτι σε κομμάτια, γίνεται επικίνδυνο; Τι με κοιτάς; Δε με γνωρίζεις, δε σε αδικώ. Ξεχνάς πόσο λεπτή είναι η γραμμή που χωρίζει την αγάπη από το αντίθετό της. Πόσες και πόσες φορές δεν...

Κάθε μέρα Συνδιαλέγονται μαζί μου Μπήκαν για πάντα στη ζωή μου Ανηλεώς ταράζουν τα πρωινά μου Χαράζουνε αυλάκια Χτυπούνε καμπανάκια Βαραίνουνε το νου και την καρδιά Με θύμησες για λάθη μου πολλά Κυρίως όμως είναι αφορμή Να πιάσω τη ζωή από την αρχή Τολμώντας όσα...

Ξαπλώνεις στην προκρούστεια κλίνη και δένεσαι σφιχτά με τα σχοινιά. Από πάνω σου τριγυρίζουν τα φαντάσματα των προγόνων το βλέμμα τους αιώνια επικριτικό. Μάχεσαι να χωρέσεις ή να περισσέψεις μα δεν ξεσκίζονται οι σάρκες σου. Το κεφάλι σου βράχος τεράστιος, που...

πέρασε κάποιος απ’ έξω/ άκουσα τα βήματα όμως δεν στάθηκε/ πρέπει να βγω έξω οι άλλοι περιμένουν /ο κόσμος περιμένει/ πρέπει να τους πω/ ότι πέρασε και έφυγε πρέπει να τους πείσω να φύγουν/ είναι αργά πια /εκείνος πέρασε αλλά δεν στάθηκε Από την συλλογή  ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ...

Ω, στις μαζώξεις η αδυναμία σακάτεψε την αφοσίωση, έτσι από πίστη στα καλύμματα των περιπτύξεων. Οι χρόνιες διαδικασίες άφησαν ασκιαγράφητα τα πρόσωπα, ιδιαίτερα τη νύχτα που οι πανηγυρισμοί των πληβείων χώθηκαν για λίγο σε πολίχνες και προάστια. Κι οι...

Μια γυναίκα κλαίει μια γυναίκα φωνάζει και κλαίει. Πόλη άσπλαχνη σπαράζει μέσα σου αυτή η γυναίκα παίρνει στην αγκαλιά της ένα θλιμμένο τραγούδι τραβάει τη μέρα και τη νύχτα μ’ ένα σχοινί το τυλίγει στο σώμα της και στην καρδιά της κρατιέται λέει γερά απ' αυτό το...

Ήσυχα και καθαρά κοιτάω πια τον κόσμο κι αφήνω στους αέρηδες ορθάνοιχτη την πόρτα. Τη λύτρωση ψάχνω να βρω μες στης ψυχής το δρόμο, μα τ’ άδικο αίμα γύρω μου με καίει σα να ’ναι φλόγα! Ο θάνατος καραδοκεί, η πείνα, η ξεφτίλα... και μπαίνουν όλοι στη γραμμή, επαίτες...

Σε αυτή την κοσμική φάρσα που κάποιοι λένε ότι τελειώνει, κάποιοι ελπίζουν να τελειώσει και άλλοι φροντίζουνε γι’ αυτό.. Που παλεύεις τη ρουτίνα, που παλεύεις τον εχθρό την εξάρτηση που διάλεξες ή τον ίδιο σου εαυτό… Διχασμένος και δειλός, αυτόχειρας ή με τη ζωή...