Το μήνυμα The telegraph Days of life… Number unknown… Till the end of cosmos   Hamlet: Let us go in together, And still your fingers on your lips, I pray. The time is out of joint—O cursèd spite, That ever I was born to set it right! Nay, come, let's go...

Πού ήσουνα αστέρι μου Και πήγες εκεί ταξίδι Κρυφτούλι εσύ μου έπαιζες Και ήσουνα στολίδι Σκέψης και μυαλού Ανθρώπινης ουσίας Λεβέντικης περήφανης Δικής σου παρουσίας; Πού ήσουν χρόνια πολλά Και έφευγε η ελπίδα Απόκαμε, κουράστηκε Να βρει πήγε πατρίδα Αλλού να τη...

Αν γνώριζα την ψυχή σου Θα  ‘χανες  την ελευθερία σου Θα σ’ αιχμαλώτιζα στα σιδερένια κελιά του πάθους μου Θα υπέφερες Θα  ‘χανες το φρόνημά σου Θα κέρδιζες όμως την καρδιά του δεσμοφύλακα Τι θα ‘σουν τότε; Ένα αθώο κορίτσι με σιδερένια αστέρια στα μαλλιά!   _...

Το τίποτα φοβάμαι. Τις εβδομάδες που θα ’ρθουν ξαφνικά κι απρόσμενα. Τη Δευτέρα που θα ξημερώσει δίχως φως, χωρίς ήλιο. Την Τρίτη με τα μελαγχολικά μεσημέρια και την Τετάρτη με τα μονότονα απογεύματα. Της Πέμπτης το σούρουπο, που θα φυσάει εκείνο τ’ απόκοσμο αεράκι...

Ποίημα που ανήκει στη συλλογή «Οι τρίλλιες που σβήνουν» (1928). Ο πρώτος στίχος ξεκινά ως εξης:  «Θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική του Απρίλη…» και πράγματι η μεγάλη ποιήτρια, σαν να προφήτευσε το θάνατό της, πέθανε τα ξημερώματα της 29ης Απριλίου του 1930, σε...

Ποίημα που ο ποιητής είχε γράψει κατά την περίοδο του αρραβώνα της Μαρίας Πολυδούρη με τον δικηγόρο Αριστοτέλη Γεωργίου το οποίο αποτελεί μέρος της τελευταίας του συλλογής «Ελεγεία και Σάτιρες»: Ένα ξερό δαφνόφυλλο την ώρα αυτή θα πέσει, το πρόσχημα του βίου σου,...

Γυρτή πάνω στον ώμο σου, κοιτάζω τον πορτοκαλί τοίχο απέναντί μου. Συλλογίζομαι τον γκρίζο τοίχο που αντίκριζα μέσα μου. Πριν έρθεις εσύ... Αγγίζω το χέρι σου μετρώντας τα δάχτυλά σου, σα να μετράω τις μέρες που κυλούσαν σα νερό. Πριν έρθεις εσύ... Μπλέκω τα...

Αόρατα πουλιά κι αόρατα λόγια Κι αόρατες μουσικές καθώς η μέρα χαράζει Και είναι επιφανής ο πόνος και η πόλη πιο σκληρή. Τα παιδιά ακόμη κοιμούνται, οι μανάδες τους Πιστεύουν στην αγάπη τους και στον Θεό- Και η ζωή προχωρεί αδιαφορώντας για ιδιωτικές ιστορίες. Ένα...

Η Μαρία Πολυδούρη, κόρη του φιλόλογου Ευγένιου Πολυδούρη και της Κυριακής Μαρκάτου, γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1902 στην Καλαμάτα και πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία μόλις 28 ετών. Είναι  μια από τις σημαντικότερες ποιήτριες της Ελλάδος. Χαρακτηρίζεται ως νεορομαντική,...

Ο Καρυωτάκης δεν πυροβόλησε τη ζωή εν γένει. Πυροβόλησε αυτή τη ζωή, αφού πρώτα στάθηκε κατάντικρύ της, Δίχως να επινεύσει σε κανέναν από τους όρους της. Μονομάχος σε αρένα. Δεν πυροβόλησε τα πουλιά, αλλά τις κάργιες. Βούτηξε τον άνθρωπο από το μεδούλι και τον...

Μέσα από μιαν αόρατη φωτεινή οδό πέρασαν οι αγαπημένοι απ’ τη ζωή της φθοράς, στη ζωή της αιωνιότητας. Σε μας έμεινε το ζεστό πέτρινο σπίτι να ζούμε, ν’ αναπολούμε, να χαϊδεύουμε τις πέτρες, που ζωντανεύουν το γέλιο, τους θυμούς, την αγάπη. Σε 'μας έμεινε η αυλή με...

Ναι, ο πόνος μου ήταν βαθύς, βαθύτερος απ’ τη ζωή. Αλλά ήταν τ’ ουρανού η εντολή με τους μάρτυρες να τον μοιραστώ, για να μη τον χλευάσουνε: οι Σαλώμες και οι ιεροεξεταστές. Και από πίστη στην άρνηση λιανίσουνε την ομορφιά του σε κρεματόρια κι αρένες… _ γράφει ο...

Βοριάς η μοίρα μου και φλόγα απ’ αστραπή, που όλα τα πήρε και τα πέταξε ως τον Άδη! Πίσω του άφησε την άδεια μου ψυχή, Μόνη να κλαίει μια για πάντα στο σκοτάδι!   Κι έκλαψα φώναξα… που άψυχο σε βρήκα  και πήρα νέκταρ για να γιάνω την πληγή σου. Όμως στα χέρια μου...

Θυμάμαι να είμαι παιδούλα με μια πλεξούδα καστανή στην πλάτη ανάμεσα στα φτερά που εγώ είχα για να πετάξω μα οι άλλοι δεν έβλεπαν… Στην παλιά μονοκατοικία της γιαγιάς μια τριανταφυλλιά κίτρινη ήταν η μεγάλη μου αγάπη. Ακόμη θαρρώ πως μυρίζω το άρωμά της! Θυμάμαι...

Ο έρωτας - το όνειρο - και η μαργαρίτα... Καταπράσινος αγρός γεμάτος μαργαρίτες. Για τ’ όνειρο αυτό τάχα τι λέν' οι ονειροκρίτες; Μ’ αγαπά; Δε μ’ αγαπά; Ρωτώ, ξαναρωτώ. Στα πέταλα αναζητώ να βρω το σ' αγαπώ!   Τα βήματα μου μ' οδηγούν σε ίσκιο από βελανιδιά. Αχ...