«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)     Πάνω σε μία ελιά ρούχα ξένα του μόχθου ανεμίζουν κρεμασμένα. Ο διαβάτης στέκει και το βλέμμα γρήγορα αποστρέφει. Δε θέλει πρόσωπα σκαμμένα και χέρια...

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62) Υπάρχει ένας δρόμος μικρός, γεμάτος νεραντζιές, που οδηγεί σε έναν συνοικιακό βυζαντινοπρεπή ναό.  Η γειτονιά μικροαστική, ασφυκτικά γεμάτη με ετερόκλητες...

Ξεφύλλιζα ένα διαφημιστικό της Μanos που κάποιος έριξε κάτω απ’ την πόρτα στο γραφείο μου. Φτηνές κρουαζιέρες για όλα σχεδόν τα μέρη του κόσμου. Όχι και πολύ φτηνές εδώ που τα λέμε, τουλάχιστον για την τσέπη μου. Βέβαια, δεν μου άρεσαν ιδιαιτέρως οι μετακινήσεις,...

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)      Σε κάθε εθνική εορτή την έβλεπες γαλανόλευκη να κυματίζει από τη σιδερένια κουπαστή του μικρού μπαλκονιού. Ευμεγέθης, συγκριτικά με το ταπεινό διαμέρισμα του...

Ο Χρόνος είναι μια περίεργη υπόθεση, ειδικά όταν δεν έχεις πώς να περάσεις την ώρα σου, γιατί τότε είναι που δεν περνάει με τίποτα. Μοιάζει με ένα κενό γεμάτο σάπια αναμονή που, σαν κινούμενη άμμος, σε ρουφάει αργά σε μια παραλυτική χαύνωση. Η αναδουλειά με φέρνει...

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)     Στην κλίνη του τη νεκρική για ώρα πολλή παλεύει. Του ιερέα η μεταλαβιά δεν έκανε το θαύμα. Το έρεβος το ερχόμενο, το ψύχος το αιώνιο μένει να ψιθυρίζει στο αυτί...

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)     Ηδονικό της στιγμής το άγγιγμα. Και τι στιγμή... Κάθε μήνα με λαχτάρα περίμενε το προκαθορισμένο ραντεβού. Δεν το έχανε για τίποτε στον κόσμο. Κάθε δεύτερη Τρίτη...

Όχι ότι με ξάφνιασε το γεγονός. Αργά ή γρήγορα κάθε ντετέκτιβ βρίσκει την πόρτα του γραφείου του σπασμένη κι όλα τα πράγματα πεταμένα στο πάτωμα. Δεν κάνει καν τον κόπο να κοιτάξει τι λείπει. Αυτό όμως που σίγουρα λείπει είναι σχεδόν πάντα το όπλο του. Ειδοποιεί...

Διαφωνίες πάνω σε όνειρα   -I- Απόσταση πολλή τους χώριζε, μάνα και γιος σ’ ένα στενό της Πλάκας, πρωί Κυριακής μετά τον εκκλησιασμό. Μάτια μισάνοιχτα από οργή, μέτωπα συνοφρυωμένα από του καβγά την έξαψη, την ταραχή. Στόματα σουφρωμένα, αμίλητες ψυχές...

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)     «Έχετε πολύ ωραία μαλλιά...» είπε με χαμογελαστό βλέμμα, προτού το αμήχανο χέρι της μητέρας του τον αρπάξει βίαια. Πρώτη μέρα στα θρανία, και ο δρόμος είχε...

Κάποιος με χτυπούσε με μια βαριά στο κεφάλι. Προσπάθησα να το αποφύγω αλλά δεν μπορούσα να κουνηθώ. Ήμουν δεμένος σαν τον εσταυρωμένο σ’ ένα καλοριφέρ με δυο ζευγάρια χειροπέδες, ένα σε κάθε χέρι. Από τα παράθυρα του τεράστιου χώρου έμπαινε φως παρ’ όλο που τα...

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62) Με κλειστά μάτια άκουγε τον παφλασμό των κυμάτων. Το πρώτο ζεστό φως της ημέρας τού χάιδευε τα μάγουλα, ενώ στο άνω χείλος μπορούσε να γευθεί την αρμύρα της θάλασσας....

O ιδιωτικός ντετέκτιβ είναι ένα πρόσωπο ολιγαρκές. Από ανάγκη. Μπορεί να έχει και όνειρα, αλλά τελικά δεν είναι παρά ένα χαμένο κορμί κατά το ελληνικότερο ή ένας loser κατά το αμερικανικότερο. Tο να απαιτεί, λοιπόν, να απολαμβάνει στο μίζερο γραφείο του το κομφόρ...

Αν τα οικονομικά σου είναι καλά μπορείς να έχεις τη σπιταρόνα σου και τη γραφειάρα σου. Αν όμως τα οικονομικά σου γλύφουν το πεζοδρόμιο τότε ένας μίζερος χώρος 50 τετραγωνικών με δυο δωμάτια, κουζίνα- μπάνιο, για σπίτι και γραφείο μαζί, - που στο εξής θα αποκαλούμε...

[…]ο Δήμος Χλωπτσιούδης συνεχίζει τη μακρά πλέον παράδοση της Θεσσαλονίκης στο χώρο της «ποίησης της κοινωνικής αγωνίας». Μετά την περίφημη τριάδα των Αναγνωστάκη-Κύρου-Θασίτη και της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς, τους Ευαγγέλου, Μάρκογλου, Μέσκου και Νικηφόρου της...

Πριν ξεκινήσω τη συγγραφή του «Όταν ξημερώνει…» ήθελα να γράψω μια ιστορία για την ανεργία. Και μέσα στο μυαλό μου υπήρχε πάντα η ιδέα για ένα βιβλίο «οικογενειακό». Να περιγράφει δηλαδή την οικογενειακή ζωή. Τη ρουτίνα της οικογενειακής ζωής. Επιπρόσθετα είχα...

22/6/2016 Facebook                                                     Μιχάλης 18 : Δεν αντέχω άλλο , δεν μπορώ 135 Likes, 2 ουάου Ρένα 20 : Tι έχασα; Μιχάλης 18: Η Ζωή δεν έχει νόημα πια…. 299 likes, 29 ουάου, 97 smileys George 55 : Καλά που το κατάλαβες 133...

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)     Πάντα νιώθω αμηχανία όταν προσπερνώ ένα υπόγειο και γι’ αυτό ασυναίσθητα επιταχύνω το βήμα. Για την ακρίβεια, πάντα νιώθω αμηχανία, όταν προσπερνώ ένα...

Είμαστε τυχεροί που είμαστε εδώ πάνω… Μη γνωρίζοντας ουσιαστικά εάν υπάρχει άλλη διάσταση ύπαρξης, πριν ή μετά της – στον πλανήτη Γη -υπόστασης και παρουσίας μας, ζούμε, σκεφτόμαστε, ερωτευόμαστε, αγαπάμε και πεθαίνουμε σε έναν Παράδεισο. Έστω γι αυτό το λίγο που...

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)   Είχε καιρό να το δει. Τι καιρό; Χρόνια! Λες και ξαφνικά σάλεψαν μέσα του εικόνες κοιμισμένες, πεσμένες σε λήθαργο, μακρινές μα ταυτόχρονα τόσο οικείες, τόσο...