Τη νύχτα λυγίζεις πιο εύκολα το σώμα δεν αντέχει άλλο βάρος όλη μέρα να είσαι αλώβητος φάρος χωρίς δικαίωμα στη συντριβή. Τη νύχτα ελπίζεις η σιωπή να φέρει κάποια λύτρωση στης μέρας την αέναη πίστωση. Χρεωμένος με φόβο, με πόνο, με ψεύτικα χαμόγελα, με άτιμους...

Πάντα τετράγωνα ζωγράφιζες τον κόσμο. Τετράγωνους ανθρώπους. Τετράγωνα και σπίτια. Μα δεν έχουν παράθυρα όλα τα σπίτια, όταν δεν θέλεις έξω να κοιτάς. Κι αυτός ο ξέμπαρκος ήλιος εκεί πάνω στην γωνιά δεν φέγγει για όλους, κι ας χαμογελά. Δεν είναι χαρτί ο κόσμος να...

Χαμήλωμα του ήλιου στο πίσω του βουνού, στον αφεδρώνα του βράχου. Μια θάλασσα μνήμη- σε γλείφω σε ρουφώ σ' αφαιμάζω. Θροΐζω στην άπνοια σα λεβάντα μικρή κι αλμυρίκι της θάλασσας γίνουμαι. Λεκιάζω το σεντόνι μου θεριεύω τον ιδρώτα μου κι είμ' εκεί κι είμ' εκεί κι...

Θεσσαλονίκη, 2 Αυγούστου   Καληνύχτα Αστέρι μου.   Ήθελα από πάντα να σου εξομολογηθώ πως από τότε που σε πρωτοσυνάντησα, μου λείπεις… Γιατί ήσουν εσύ που τόλμησες ν’ αφήσεις τα δειλά μου χέρια ν’ αγγίξουν το πρόσωπό σου. Κι έπειτα μου αφιέρωσες το σώμα...

Να το ξέρεις λοιπόν: μας χρησιμοποιεί ο θεός για να υπάρχει! Ταξίδεψα μια μέρα ανάμεσα στα νησιά- πρωί- έλαμπε ο ήλιος- και σκεφτόμουνα πόσο παράδεισο χρειαζόμαστε για να χτίσουμε μέσα μας μια λιανή ευτυχία. Ακούμπησα τα δάχτυλα στην κουπαστή... Ήταν ένας μακρύς...

Τώρα ξέρεις πως το τοπίο λάμπει μόνο μπρος σου και σκοτεινιάζει πίσω σου... Τώρα ξέρεις πως η θάλασσα τραγουδά το αέναο τώρα… Την ακούς; Τότε ξέρεις πού έσφαλλες… Τώρα ξέρεις πως η αγάπη γεννιέται στο φως και πεθαίνει στο σκοτάδι… Τώρα ξέρεις πως οι εραστές του...

Κοιτούσε σαν χαζή έξω από το παράθυρο το δρόμο από όπου περνούσαν τα αυτοκίνητα και πλήθος κόσμου. Στο ένα της χέρι κρατούσε το κινητό της τηλέφωνο το οποίο μονίμως ήταν γαντζωμένο στα δάκτυλα της, ενώ με το άλλο χέρι κρατούσε ένα ποτήρι νερό το οποίο στην συνέχεια...

Χρόνε παγκόσμιε, ανυπέρβλητε, γεμιστή των κανονιών της ανάμνησης, γεμίζεις μνήμες ασπρόμαυρες σαν τις παλιές φωτογραφίες τ' άδεια συρτάρια της μέρας. Φαίνεσαι συ μέρα φωτεινή με αρχηγό τον ήλιο, το μεγάλο πατέρα των Αιγυπτίων, το θεό Ρα που ναό του φτιάξανε...

Κεφάλαιο 16   Αν κάποιος σκεφτεί σε τι σημεία ώθησε η θέληση για ζωή τον άνθρωπο, κάποιος θα εκπλησσόταν. Όπως έλεγε ο Σενέκας – ο μεγάλος στωϊκός – γράφει για το πως ο άνθρωπος έχει ξεφύγει από την στωϊκή αρχή, το να ζει σύμφωνα με την φύση. Εκεί που τα άλλα...

Κοινοποίηση παρουσίας καθημερινώς και αδιαλείπτως εκ των έσω παραδομένη στη δίνη και το έλεος με το χέρι απλωμένο ζήτουλας ολίγης σημασίας. Αποζητάμε το λοιπόν όλοι εμείς αποζητάτε το λοιπόν κι όλοι εσείς κάποιο ελάχιστο ενδιαφέρον να εκλάβουμε, που είναι για εμάς...

Σκοτάδι βαθύ κλείνεις τα μάτια, βελούδο και σκόνη της μνήμης αφήνεσαι μα δεν ξεχνιέσαι γέρνοντας το κεφάλι προς τα πίσω η σκουριά του φάρου σκουριά της ψυχής. Κυκλωμένες με φεγγάρια οι θύμησες πληγές ανοικτές συνεχείς οι αντιθέσεις στον ορίζοντα ... "η σοφία...