Μια μέρα… Απ’ του μυαλού μου, το λυχνάρι ίσως φύγεις. Για ένα ακρογιάλι μακρινό. Για ένα τραγούδι αλλοτινό. Ο κόσμος άνεμος. Ταξίδι. Ηλιόσταλτη σιωπή, στης πεταλούδας το αλώνι. Θρόισμα χελιδονιού, στα απόκρυφα των άστρων μυστικά. Μια μέρα… Η νεράιδα, θα μου πει να...

Γράφω κάτι αστείο Στο μικρό μας βιβλίο Να το λέμε κι οι δύο μία ζέστη μία κρύο Θα σε χαϊδεύουν οι λέξεις θα φωνάζω να παίξεις θα φωνάζω να αντέξεις τις αστείες μου σκέψεις Θα στο πω στο κρεβάτι σα φιλάω την πλάτη θα στο πω σε κατάρτι με καπέλο ενός ναύτη Σ’ ένα...

Το εσωτερικό θέλγητρο κινεί τη ρυθμική κίνηση της ύπαρξης Με ακολουθείς. Οι σκέψεις και η νόηση συμμαχούν για να αφουγκραστούν, Να συνυπάρξουν Όλα αρμονικά χαράσσονται στην κιβωτό της μνήμης...   _ γράφει η Σοφία...

Σε λίγες μέρες ξεκινάνε τα σχολεία για τους μικρούς και τους μεγάλους μαθητές. Οι μεγαλύτεροι έχουν μπει πλέον σε μια σειρά, έχουν εκπαιδευτεί σωστά, ανυπομονούν λοιπόν να συναντήσουν ξανά τους φίλους τους και να τους πουν πώς πέρασαν στις διακοπές τους αλλά και να...

Σπάραξε πάλι μου η καρδιά, βούρκωσαν μου τα μάτια, ακόμα και η αμμουδιά χίλια έγινε κομμάτια... Άψυχο πως το δέχτηκε πικρό θάλασσας δώρο κορμάκι που τ' ορέχτηκε θεριό ένα αιμοβόρο;... Προσκέφαλό του τ' αλμυρό που σκάει γλυκά το κύμα κι η άμμος στρώμα μαλακό, πως να...

…Ο ταξιτζής μου δίνει τα ρέστα κοιτώντας αποσβολωμένος το «προκλητικότατα ομολογουμένως ντεκολτέ μου», που λέει και η κολλητή μου, η Πένυ. «Τι ήθελα και σε άφησα να με πείσεις!», μονολογώ και τον ευχαριστώ ψυχρά και θυμωμένα. Τι φταίει όμως και αυτός ο κακόμοιρος,...

Τη βλέπω από μακριά τ’ απογεύματα, λίγο πριν σουρουπώσει, να ‘ρχεται μαζί με τα παιδιά της στην πλατεία και το μόνο που παρακαλώ είναι τα διπλανά παγκάκια να ‘ναι άδεια. Της αρέσει η ησυχία έχω καταλάβει, γι’ αυτό προτιμά να κάθεται σε μέρη μακριά από τις άλλες...

Λιωμένα ρολόγια στεγνά από μνήμες και μια γυναίκα πρωτόπλαστη της αγάπης απόψε πλανάται ως ανθός ο πρώτος στο νου στην Εδέμ των θαυμάτων ως άχραντος καρπός. Γυμνό το σώμα κοσμημένο με φως κι αμαρτία το ασπάστηκα, όχι για ηδονή, μήτε για κείνη την τελειότητα του...

Από το πρωί ένιωθε έντονη δυσφορία. Το βράδυ δεν είχε κοιμηθεί σχεδόν καθόλου, στο μυαλό του στριφογύριζαν διαρκώς αναπάντητα ερωτήματα του παρελθόντος. Όσο προχωρούσε η ώρα και η μέρα η δυσφορία γινόταν εντονότερη. «Δύσκολη η σημερινή μέρα» ψέλλισε κοιτώντας τον...

Τσιγάρου καύτρα κι απόψε εδώ στον καπνό σου τυλίγομαι και καρτερώ μαρτυρικά το πύρινό σου δαχτυλίδι Να περάσει ανάμεσα πιστός και τρωτός ο εκπαιδευμένος εαυτός Να χειροκροτήσει με δέος το εγωιστικό σου κοινό σ’ ένα τσίρκο απάτης Σου ορκίστηκα έναν θάνατο          ...

Σκοτεινό βέλο στο πρόσωπο της νύχτας κρύβει το βλέμμα.     Οι νυχτερίδες αιωρούνται σαν ίσκιοι ως φύλακές μου.     Μια κουκουβάγια μ' ορθάνοιχτα τα μάτια με ξενυχτάει.     Ο εφιάλτης όνειρα δεν αγγίζει δραπέτης φεύγει.   _ γράφει...

Κάποτε, στο λυκόφως, μια γραμμή σιδηροδρόμου στην ομίχλη ξεπρόβαλε ανάμικτη με τη μυρωδιά του κάρβουνου τα συρίγματα των μηχανών, τη σάλπιγγα του σταθμάρχη. Και οι πινακίδες, μέσα από τα θαμπωμένα τζάμια οφθαλμολάγνες οθόνες υψηλής ευκρίνειας, "Το τέλος του κόσμου...

στης δύσης τα δεινά στην άγρια θάλασσα πλανιέται ο λογισμός σου μα, το σώμα σου στους βράχους δεμένο στα τσιμέντα θαμμένο στων ανθρώπων τη μικρότητα κι αν σου μιλώ εσύ δε λύνεις τα δεσμά σου παρά μονάχα ψάχνεις στους κόμπους του σχοινιού την τελειότητα   για...

Η μνήμη όλη άνθισε μέσα σε μιας φωτογραφίας τη διαφύλαξη. Σήκω κάτσε σήκω κάτσε ξεθώριασε απ' την επίμονη τριβή η παιδική μου η καρέκλα. Το αμετάβλητο προσμένει την αναμόχλευσή του με σύμπραξη των φλας του φωτογράφου. Η διαδρομή της παιδικής μου αδιαλλαξίας...

Άφησαν πίσω μια ολόκληρη ζωή σπίτι και βιος και μια γλυκιά πατρίδα, πέρασαν σύνορα, βρεθήκαν σ’ άλλη γη σαν του πολέμου ξέσπασε η καταιγίδα. Σε σαπιοκάραβα στοιβάχθηκαν πολλοί και τόσοι χάθηκαν στα κύματα ως τώρα, φωτιά και σίδερο στη Μέση Ανατολή, κι η ελπίδα...