Πωλούνται όνειρα σε τιμή ευκαιρίας στο παζάρι της ζωής. Κάθε στεναγμός ελπίδας προσευχή βάλσαμο στην ταλαίπωρη ψυχή. Κακοτράχαλος ο ανήφορος - στέρεψε της δύναμης το πηγάδι. Η κορυφή όλο και ξεμακραίνει. Ανήμποροι οι αναρριχητές. Φιμωμένη κραυγή Η απόγνωση το...

Ο Γιώργος Περισανίδης, ένας άνθρωπος της τεχνολογίας και του διαδικτύου, με το βιβλίο του ‘Η ψηφιακή επιπολαιότητα του έρωτα’ έρχεται να σκιαγραφήσει ανάγλυφα τις σχέσεις των ανθρώπων στη σύγχρονη εποχή. Η ιστορία ακολουθεί τους καταιγιστικούς ρυθμούς του internet,...

Σκάβω τη γη έλα σύννεφο και φέρε βροχή. Σπέρνω ζωή έλα ουρανέ μου και γίνε σκεπή πέπλο και άγγιγμα γίνε εσύ για ετούτη τη γη χάδι τρυφερό γίνε κι έλα και τύλιξέ την. Άκου τη γη πως παλεύει πως αγωνίζεται να ζει τα χέρια μου χώμα ιερό υπηρετούν εργάτης δικός της να...

Σκοτείνιασε και ο νους στο απέραντο τρέχει στων ερώτων τα λιβάδια Ταπεινά πιστή η σκέψη γονατισμένη περπατά Στο τάμα της νύχτας Το αστέρι θα φωτίσει απόψε τα γενναία μυστικά Της μέρας τα περισσευούμενα Το φεγγάρι θα απλώσει χρυσαφένια σκαλιά Να ανέβει το θαύμα...

Σε ένα σαπιοκάραβο επάνω μπάρκαρες την άδεια σου ζωή. Γίναν λιμάνια ξένα και πολιτείες άγνωστες, η νέα σου πατρίδα. Στοιβάζοντας τα όνειρά σου σε μια παλιά βαλίτσα, ξημεροβραδιαζόσουν σε πανδοχεία φθηνά μεθώντας με αλκοόλ έψαχνες για ελπίδα. Μα όλα χάθηκαν μια κρύα...

Τριάντα μια του Δεκέμβρη! Μεσάνυχτα, σχεδόν. Στο σταθμό της Ζωής, στέκομαι, ταξιδιώτης μεταξύ άλλων ταξιδιωτών. Όλοι περιμένουμε την ταχεία "Νέος Χρόνος", να μπει στο σταθμό. Η προσδοκία μας κρατάει σε αγωνία. Ο Σταθμάρχης σφυρίζει! Σμήνη ανθρώπων  ανυπόμονα,...

Κρατάω δυο κόσμους στα χέρια μου. Τον έναν μου πρόσφεραν. Τον άλλον ήθελα να πλάσω. Ήλιος με δυο πρόσωπα. Το ένα φως παντοτινό. Το άλλο λαβωμένο, σκοτεινό.   Χαμόγελο μισό. Χαρταετός δίχως σκοινιά. Χρόνια στροβιλίζεται, πίσω απ' τη σκιά. Άνοιξης αλλοτινής....

Μια μικρή λιβελούλα αέρινα μικρά φτερά Στους αιθέρες πετάει τρεμάμενη καρδιά   Το κενό την τρομάζει του κάνει βουτιά Αμφιβάλει, ρωτάει, σέρνει νότια το βοριά   Ο αέρας τη βλέπει, τη λυπάται, πονά Σαν του κλείνει το μάτι τη στροβιλίζει σφιχτά   Δεν τη...

Σε ανύποπτο χρόνο όλα όσα ζει γίνονται ποίημα,   κυρίως οι χορογραφίες των φωνών μες στο σκοτάδι, τα βεγγαλικά στα μάτια αυτών που ερωτεύτηκε, των σεντονιών τα ιδρωμένα χρώματα κι οι ξέφρενες κούρσες των φιλιών.   Και όταν την ρωτούν πότε τελειώνει ένα...

Η σκέψη βυθίζεται σιωπηλά στη μεθυσμένη νύχτα του θρήνου και στη γαλήνη των ματιών, μωβ ίριδες, όταν κοιμάσαι ρεμβάζει η μοναξιά στις άκριες των βλεφάρων σου το φως. Με την αλήθεια της απουσίας ανοίγοντας τα χέρια στη δίψα της αγκαλιάς την ταραχή του μαντηλιού σου...

Τις πιο πολλές φορές φοβόμουν να αγγίξω· πάντα η μνήμη πυρακτωμένη λεπίδα είναι· που την κρατά στα κουρασμένα χέρια του ο νους. Εκείνο το πρωί πήγα στην μάνα μου· ο Αύγουστος δεμένος σαν τσαμπί σταφύλι και μέσα στην κεχριμπαρένια ρόγα του έσφυζε η ζέστα ο ήλιος η...

Στα σκαλιστά σου πετράδια ζωή φιλόξενη ζωή γελαστή Μετάξια απλώνουν στη στεριά  χρυσάφι στάζει ο ήλιος Στις περήφανες κορυφές λευκές φορεσιές του χειμώνα Άγριες θυμαρίσιες φιγούρες Δροσουλίτες της μνήμης Στο φαράγγι του Κόρακα ένας ήχος απλώνει πένθιμος Της...

Ο ουρανός τα σύννεφα του η βροχή τους γεννιέμαι σε μια γυάλινη στάλα πόσο μονότονα τα είδωλα - Γένεση.   Ράγες μόνες τους τα φίδια με τα χάντρινα μάτια ήλιος ήλιος και φωτιά σε περιμένω ποθητέ τα χέρια της απουσίας καίνε - Διάμεσος.   Κείτομαι στο χώμα...

Ξυπνάω... Ξημέρωμα. Θα μου φέρει εσένα; Άραγε να υπάρχεις; Να έχεις γεννηθεί; Σε ψάχνω, σε ψάχνω... πού; Μέσα μου κοιτάω. Να δω που υπάρχεις; Σε ποιο σημείο σε έχει τοποθετήσει η μοίρα της ζωής μου; Ίσως… μπορεί να είσαι κάπου. Δεν επιμένω... προσμένω ένα κάποιο...

«Δεν είναι που είσαι φτωχός. Είναι που ξέρεις ότι κάποτε δεν ήσουν φτωχός.» ( Χρήστος Οικονόμου, «Το καλό θα ’ρθει από τη θάλασσα» )   Αυτό το καλοκαίρι, με τις τσέπες αδειανές, βαδίζει μέσα στις φλόγες. Μυρίζει καμένο και έχει την απάνθρωπη όψη της φτώχειας....

Μικρό παιδί βγήκε, χοροπηδώντας ανάλαφρα, από την αυλή με τα λουλούδια, λουλούδι κι αυτή ασπροφορεμένο, με γυροβολητές δαντέλες, άσπρα καλτσάκια, ροζ πέδιλα και σουρωτή κορδέλα στα μαλλιά. Μα η γειτονιά ήταν παράξενα ήσυχη. Κανένα παιδί δεν έπαιζε εκεί. Σα να είχε...