Δάκρυ έγινε ο ταξιδευτής. Χρόνια βαριά σύννεφα αναμονή στο σταθμό για μια μοναδική αστραπή αλήθειας. Δεν υπάρχει προορισμός. Ένα τρένο φαντάσματα οι επιθυμίες πέρασε στο σταθμό και σφύριξε παρελθόν το ταξίδι. Μας ξεγέλασαν. Στα μάτια η λύπη βάφει κόκκινο τον...

Οι σκιές των χαμένων ονείρων χτυπούν μεσάνυχτα την πόρτα Κερνάνε απλόχερα κρασί της λήθης έχοντας ύπουλα στάξει το δηλητήριο μιας μόνιμης και θλιβερής θύμησης Στέκονται γυμνές προκλητικές με σαγήνη γλυκιά και ζηλευτή με σάρκα ανέπαφη παρθένα Τα ιδρωμένα χέρια σου...

Βράδιασε απόψε από νωρίς πένθιμες πέφτουν οι σταγόνες της βροχής πάνω στα απομεινάρια της ρημαγμένης μου ζωής. Κι οι σάλπιγγες που άλλοτε ηχούσαν δυνατά τώρα βουβά και αυτές μοιρολογούν πως έφυγες έτσι ξαφνικά. Μια νύχτα σαν και αυτή δίχως άστρα, παγερή. Και εγώ...

Είχε στο ώμο του θυμάμαι ένα σακάκι, που πάντα φόραγε πρωί τις Κυριακές, τσιγάρο άναβε απ’ έξω στο σοκάκι δουλειές στο πόδι πάντα ευκαιριακές   Μα δεν μας έλειψε ψωμί, ούτε κι αγάπη γλυκός σαν ήλιος του Αιγαίου στην αυλή είχε φθαρεί στα πέτα το σακάκι, μα δεν...

Μάνα μου εσύ που με πονάς ήθελα εμένα να τιμάς την καρδιά τώρα ματώνεις εσύ που έπρεπε να μερώνεις Δεν είσαι πια σημείο αναφοράς ξέρεις πώς έτσι με πονάς στης ζωής θάλασσα ταραγμένη σανίδα εσύ ήθελα να προσμένει Τη δική σου ψυχή τη λαβωμένη μέσα στο στόμα δίνεις...

Στην αθέατη Ειδομένη Σφυρίζοντας αδιάφορα σπασμένες ράγες ζωών κουβαλώ ανάμεσα σε καλοστοιβαγμένα εμπορεύματα Σε βαγόνια χωρίς ανάσα Σε αφιλόξενους σταθμούς Σε δρομολόγια χωρίς επιστροφή Σσσσς…   _ γράφει η Λία...

Νυχτερινός διαβάτης φύλακας της γης και Διγενής Ακρίτας στα σύνορα της θάλασσας με τη σελήνη   ακροβατεί στα σύννεφα κι ανάμεσα στους κάμπους ανοίγει δρόμο στα νυχτερινά πουλιά και τα κυκλάμινα χαϊδεύει με τα ματωμένα χέρια του   νυχτερινός διαβάτης κι αν...

Και κεί στης ανέμελης άμμου την δροσιά στήνει πaγίδες ο παιχνιδιάρης ήλιος κι αν πιαστείς οπτασία του γαλάζιου σε ξελογιάζει πανδαισία λευκής καρδιάς στο περιγιάλι που χορεύουν και ενώνονται των ανέμων τα παιδία, στήνει ερωτικά ακούσματα για αλύτρωτα σώματα στα...

Στην κάμαρα μου βασιλεύει αυτή, κάθε βράδυ μου κρατά συντροφιά, η Θεά, λυπημένη Σιωπή. Στο βλέμμα της μια ανείπωτη ομορφιά.   Όλο μου λέει καταραμένα μυστικά, πόσους μυριάδες ανθρώπους κοίμισε, στα γόνατα της, γλυκά και τρυφερά. Μα κάτι, άξαφνα, φρικτό...

Στιγμές που χάνονται είναι η ζωή μου μέσα στο χρόνο… μαύρες κουκκίδες  η μία στην άλλη ασφυκτικά κολλημένες. Ο νους  μου γυρεύει αχτίδες να βρει από ήλιο λουσμένες μα  η καρδιά  μου σφαλίζει τα στόρια γιομάτη από πόνο.   Εκείνη ορίζει… και ο νους την κοιτάει όλο...

«Είσαι πολύ επικίνδυνος άνθρωπος», της είπε. «Μόνο για όσους μ΄ ερωτεύονται. Οι υπόλοιποι δεν κινδυνεύετε», απάντησε. Κι όμως, μόνο κίνδυνο μπορούσε να νιώσει κάποιος δίπλα της. Κίνδυνο να εθιστεί στο παιχνίδι της, να επιθυμήσει να το κάνει δικό του, να ρισκάρει να...

Πολλά τα πρόσωπα. Ποιο να διαλέξεις; Ποιο να φορέσεις;   Τα δάχτυλά σου ξύλινα. Χαράζεις υπεροψία στα μάτια σου. Ζωγραφίζεις με καπνό το πρόσωπό σου.. Χαμογελάς στο άχρωμο φόντο της ιδέας σου.   Στο λόφο της πλάνης υψώνεις την φωνή σου. Τη σκιά σου...

Σε βρήκα εκεί, στο μισοσκόταδο, να κάθεσαι στην άκρη του δρόμου και με το βλέμμα σου να προσπαθείς να παραμερίσεις τα αστέρια για να δεις που κρύβεται ο κλέφτης των ονείρων σου. Οι πρώτες σταγόνες της βροχής χάιδευαν το λευκό σου πουκάμισο αφήνοντας πίσω διάφανες...

Μη με ρωτάς από πού έρχομαι ούτε και που πηγαίνω. Το βλέμμα μου μόνο κάνει δρασκελιές. Τα βήματά μου, που γυρεύω κάπου αλλού να με οδηγήσουν ακόμα περιμένω. Μη με ρωτάς γιατί σωπαίνω γιατί λίγο λίγο μετράω το κάθε μου λεπτό σα να αργοπεθαίνω. Γιατί τα λόγια μου τα...

Η δύση του ηλίου στόλισε κι απόψε με μαεστρία τον πολίτικο ουρανό, που μύρισε τριαντάφυλλο και γιασεμί.   Μα εσύ, αδημονείς την Χρυσή Ώρα, ώστε οι Ερινύες να κρυφτούν σαν τους καλικάντζαρους∙ γιατί, η συνείδηση σου χτυπά κάθε βράδυ με επιμονή την πόρτα του...