Μέσα απ' το τζάμι του τραίνου έβλεπα τον εαυτό μου να τρέχει ξοπίσω μας με την μορφή ενός άγριου λύκου. Διασχίζοντας σκοτεινές πολιτείες (κι άλλοτε περνώντας ανάμεσα από λοφίσκους που μυρίζουν θυμάρι) στάθηκε ξαφνικά και κοιτάζοντας πίσω για στερνή φορά τα δέντρα...

Δε σ' αγαπάω πια, για τις μαχαιριές δίχως έλεος και κατ΄ εξακολούθηση στο παιδί μέσα μου.   Για τον εγωισμό που άντεξε κάθε πολιορκία κι επίθεση για την πύλη που δεν άνοιξε ποτέ στο Δούρειο Ίππο για την καχυποψία που έγινε, ομπρέλα, στην καταιγίδα του απλού κι...

Κάθε απόγευμα όλες οι φτερωτές κυρίες συγκεντρώνονταν στην αυλή της Χριστίνας της φτερότρανης ψηλής λιβελούλας. Τα παιδιά έπαιζαν στη γειτονιά ή στην πλατεία του χωριού ως που να νυχτώσει. Μια φόρα, στη γειτονιά τής άλλης μικρής λιβελούλας, της Ανίτας, όλοι οι...

Έρημη πόλη, άγνωστοι πια οι δρόμοι. Και συ, σκιά περιπλανιέσαι. Τις σκέψεις αιχμαλωτίζεις, μην τύχει και σβηστούν οι αναμνήσεις. -Όπως μια κρύα νύχτα τα όνειρα σου- -Τίποτα δε χάθηκε εντελώς… Κι όμως, ποιος μπόρεσε πίσω απ’ τη θλίψη σου να δει; Ποιος μπόρεσε στη...

Βλέπω τα τρένα να περνούν απ’ το σταθμό τρέχει το πλήθος για να μπει, να τα προφτάσει κι αυτά σφυρίζουν δυνατά και βιαστικά φεύγουν για κάμπους μακρινούς βουνά και δάση.   Κι όποιος τα χάσει και στην ώρα του δεν μπει μονάχος μέσα στο σταθμό θα περιμένει ώρες...

-Βίνσεντ, γέμισε μου το ποτήρι με αψέντι και έλα να μιλήσουμε. -Θα σου γεμίσω το ποτήρι, γιατί θέλω κι εγώ να πιώ. Αλλά τι θέλεις να πούμε; Όλες οι λέξεις μου είναι αποτυπωμένες στους πίνακες μου. -Τι γεύση έχουν οι πίνακές σου; -Δε θα ανεχτώ την ειρωνεία σου. Τα...

Χθες βράδυ ονειρεύτηκα ένα δίσκο. Σαν ξύπνησα, πάνω έβαλα όλους τους ήχους π ’άκουσα το πρωί. Μετά κοιμήθηκα . ονειρεύτηκα ξανά πρόσωπο νεανικό, το πρόσωπό σου. Ένα λύχνο με ηλιόφως σκόρπισε αστέρια στο στενό του ύπνου ως κάτω, στην πλατεία. Σα κλέφτης ονείρων εκεί...

Κόσμος στο τρένο για το τριήμερο Στέκεσαι εκεί, κάπου στη ράμπα Αν ήσουνα μέσα στη σκέψη μου Θα 'κανες το εισιτήριο τράμπα.   Θ' ανοίγαμε κατά τη θάλασσα Με ήλιο, προς το μεσημέρι Πίσω απ' τα δέντρα θα φορούσαμε Μαγιό αγορασμένα απ' το πανέρι.   Στην...

Πιο πέρα, απ' τη γαλήνια θλίψη των ματιών σου στων οριζόντων τις γραμμές του δειλινού πόσα φθινόπωρα μετρώ την απουσία και πόσα φύλλα κίτρινα και όνειρα αταξίδευτα του νου. Της σκοτεινής μου απόψε νύχτας, γίνε άστρο, ασήμι, φως και στης ψυχής τον κοραλλένιο κήπο...

    _ γράφει η Μάχη...

—Κατάλαβα καλά, καθηγητά;, ρώτησα σαστισμένα θέλοντας να σιγουρευτώ πως δεν αστειευόταν όταν μου το πρότεινε. Θέλετε να κάνουμε τη συνέντευξη μέσα στο τρένο; —Είναι ο μόνος χρόνος που μπορώ να διαθέσω σε μια κατ’ ιδίαν συνάντηση. Βρίσκομαι εν μέσω περιόδου...

«Έι μηχανοδηγέ να ΄ρθω μαζί σου                                                 Δεν έχω απόψε πού να κοιμηθώ» Έι μηχανοδηγέ Τα φρούτα που μεταναστεύεις στη Γερμανία να τα προσέχεις. Να μην παγώσουνε στο δρόμο να μην ιδρώσουνε στη ζέστη μη ζουλιχτούν στο στοίβαγμα....

Κεφάλαιο 3   Η αλήθεια αρχίζει και εξαντλείται σε αυτή την απλή παραδοχή: Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να πεθάνουν. Όλος ο υπόλοιπος φιλοσοφικός στοχασμός (από το ερώτημα για την αρχή του σύμπαντος μέχρι την μεταμοντέρνα αφήγηση) είναι στην καλύτερη περίπτωση...

Οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ αγαπούν, υποστηρίζουν και εκδίδουν συστηματικά αστυνομική λογοτεχνία. Το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε από το ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ ήταν Οι θάλασσες του Νότου του Manuel Vazquez Montalban το 2001 και έκτοτε έχουν εκδοθεί περισσότεροι από...