Γέρμα (ή αλλιώς, η Ανάπτυξη)
(ας με συγχωρέσει ο ποιητής αλλά αλλιώς δεν μπορούσα να φανταστώ την ανάπτυξη απο μια γυναίκα που την ποθούν μα εκείνη άγονη, περιγελά, όχι απο εκδίκηση μα απο μια μυστήρια τάση να ξεγελά με τα…
Αρχική › Blog › Ιστορίες του βιβλίου
Κατηγορία
Ιστορίες του βιβλίου στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net.
817 άρθρα · σελίδα 41 από 41
(ας με συγχωρέσει ο ποιητής αλλά αλλιώς δεν μπορούσα να φανταστώ την ανάπτυξη απο μια γυναίκα που την ποθούν μα εκείνη άγονη, περιγελά, όχι απο εκδίκηση μα απο μια μυστήρια τάση να ξεγελά με τα…
Είσαι η προβλήτα της γαλήνης. Όσα κορμιά κι αν τρανταχτούν πάνω σου, όσα ποδοβολητά κι αν σε ταρακουνήσουν, όσοι άνεμοι κι αν σε χτυπήσουν.
"Θυμάστε, κύριε, τα μπισκότα με το λουκούμι που μας κερνούσατε στη γιορτή σας;"
Όλοι οι άνθρωποι, κάποιες φορές κάνουν λάθη στη ζωή τους. Όπως αποδείχτηκε, λάθος έκανα κι εγώ όταν δέχτηκα να καλύψω για την εφημερίδα μου την παρουσίαση του βιβλίου κάποιου δόκιμου ποιητή, που θα…
Βράδυ. Στο σαλόνι. Το αχνό φως, από τις λάμπες που βρισκόταν στο απέναντι πάρκο, γλιστρούσε από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα και έγλειφε απαλά τις επιφάνειες των επίπλων. Ένα τσιγάρο καιγόταν στο τασάκι.
Η πρώτη έντονη ανάμνησή μου, είναι από το θέατρο. Όταν προσπαθώ να θυμηθώ τα πρώτα χρόνια της ζωής μου θυμάμαι καμαρίνια, τεράστιους καθρέφτες, κόσμος να πηγαίνει πέρα δώθε, κουστούμια, την μεγάλη…
Ο ήλιος είναι καταμεσής του ουρανού, έτσι μπορεί και εκείνη να καταλάβει πως είναι μεσημέρι. Ρολόι δεν υπάρχει μέσα στο δωμάτιο. Την ώρα την καταλαβαίνει από την θέση του ήλιου. Μα δεν ξέρει πια τον…
Το ρολόι στον τοίχο του μικρού διαμερίσματος έδειχνε δύο τα ξημερώματα. Η Νίκη είχε βυθιστεί στον καναπέ της σαν σκουριασμένο σκαρί, χρόνια βυθισμένο στον ωκεανό που έχει παρασύρει μαζί του πολλές…
Μια αχτίδα φωτός κατορθώνει να τρυπώσει από τις γρίλιες στο μικρό μου καθιστικό. Σίγουρα, ο ήλιος θα’ χει ανατείλει τώρα. Σηκώνομαι αργά από το κρεβάτι κι ανοίγω το παράθυρο που βλέπει στο δρόμο.…
Είναι άρρωστος. Πολύ άρρωστος. Ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου. Το σώμα του μουδιασμένο. Αναπνέει με δυσκολία. Δεν μπορεί να αρθρώσει λέξη. Το μόνο που περιμένει είναι να κλείσουν τα μάτια του…
?Το ήξερα πως κάποια στιγμή θα συνέβαινε αυτό... Το αίμα μας έβραζε, στις φλέβες μας κυλούσε το τιμημένο αίμα των προγόνων μας που ήταν περήφανοι και ατρόμητοι. Ο αέρας που έμπαινε στα πνευμόνια μας…
Καρδιά του χειμώνα. Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα κι εκείνος καθόταν εκεί, στην ακρούλα του βράχου. Έβλεπε τα μανιασμένα κύματα της θάλασσας. Είχε πολύ αέρα, αλλά δεν τον ένοιαζε. Δεν τον πάγωνε…
?Κυρία Δώρα, πιστεύετε στον Άγιο Βασίλη;» ρώτησε ο μικρός Μάνος. Ήταν η τελευταία μέρα πριν κλείσει το σχολείο για τις διακοπές των Χριστουγέννων και τα παιδιά ήταν ασυγκράτητα μέσα στην τρελή χαρά…
Μια φορά και έναν καιρό, στο χωριό του Αη Βασίλη που βρίσκεται μέσα στη μέση του πουθενά στον Βόρειο Πόλο, γεννήθηκε μέσα σε ένα στάβλο ένα ελαφάκι. Γύρω από τη μαμά ελαφίνα που πονούσε πολύ είχαν…
?Κοίτα πόσος κόσμος μαζεύτηκε. Όσο τους βλέπω αγχώνομαι περισσότερο» σκέφτηκα καθώς κοίταζα πίσω από την κουρτίνα. Τα χέρια μου ίδρωναν, η καρδιά μου χτυπούσε σε ξέφρενους ρυθμούς. Άκουγα τις φωνές…
'Καλοκαίρι κι' αυτό...' μονολόγησε και άναψε όλα τα κεράκια που είχε πάνω στο τραπέζι... αρωματικά, διακοσμητικά, της σιτρονέλας
Η εικόνα είναι από το flickrτου χρήστη Matthew Harvey(http://www.flickr.com/photos/anifan/5467371731/)