Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, μα σε εμένα οι θόρυβοι του δρόμου, μεγάλοι ή μικροί, στην όποια ώρα της μέρας ή της νύχτας μου, μού κρατούν μιαν ιδιότυπη συντροφιά. Ακόμη και αυτός του απορριμματοφόρου του δήμου, είτε αυτού των 12 το βράδυ, είτε εκείνου των 6...

Δεν μπορώ να διαβάσω το βράδυ...Τι υπάρχει το βράδυ;Ζωή ή θάνατος;Ανυπαρξία ή ύπαρξη;Τριβή ή παθητικότητα;Παραπέτασμα ή παραδοχή;Το βράδυ επικοινωνείς με το πνεύμα σου= ΖΕΙΣΤη μέρα επικοινωνείς με τους άλλους= ΠΕΘΑΙΝΕΙΣΤο βράδυ μεταμορφώνεσαι σε μύγα,...

«Α πα πα πα, τι είναι αυτό πια με σένα βρε παιδί μου; Γλώσσα δεν έβαλες μέσα σου όλη τη νύχτα απόψε. Μα γιατί άραγε; Πρόβαρες τα καινούρια σου ποιήματα και σε ενέπνεε αυτό να το κάνεις μέχρι τα χαράματα; Έστησα μεν αυτί να ξεχωρίσω τι έλεγες αλλά στ’...

Όταν έρχεσαι για μένα θα το φωνάζεις. Θα λες το όνομά μου με έναν τρόπο καθηλωτικό. Όταν με ζητάς θα το έχει ζητήσει πρώτα ολόκληρο το σώμα σου. Όταν έρχεσαι για μένα δεν θα κρύβεσαι πίσω από μάσκες δειλίας και ατολμίας. Θα μου απευθύνεσαι σταράτα με τα μάτια σου...

Ακόμα ένα βλέμμα λατρείας σου, που με αγκυλώνει. Μη με κοιτάζεις. Η εικόνα μου ξεθωριάζει καθώς βουλιάζω σε σκοτεινό ουρανό. Μα μην τρομάζεις. Είμαι ασφαλής. Τυλίγομαι σφιχτά με τον ιστό μιας αράχνης και περιμένω. Την περιμένω. Και γίνομαι θύτης και θύμα....

Είσαι το σημείο εκείνο που όλα τα όνειρά μου ενώνονται. Οι μαθηματικοί το αποκαλούν "τομή". Εγώ, πάλι, "έρωτα"... -             γράφει ο Μάριος...

Νύχτα κι είπες να φύγεις Ένα βήμα η εκπνοή Φορούσες ένα μπλε φουστάνι Και μια γαλάζια θλίψη στα μάτια Νύχτα Κι είπες να φύγεις Σε πήραν στο κατόπι Κάτι σκοτωμένα όνειρα Κάτι μαραμένα μυστικά Νύχτα Κι είπες να φύγεις Το φεγγάρι μοίραζε τ΄άστρα στο σκοτάδι Με ένα...

Το άδειο κορμί, κείτονταν στο πάτωμα, με νεκρικές κραυγές να περιλούζουν την ατμόσφαιρα. Δεν ήθελε, δεν αποζητούσε την ηδονή, τα θέλγητρά της, είχαν πεθάνει μαζί με τα δικά του. Κι όμως, δεν ομολογούσε σε κανένα, τη σιχασιά που ένοιωθε, τον αποτροπιασμό,για τα δικά...

Ήτανε τα μάτια σου άστρα στον ουρανό μα συχνά με κάνανε, με κάναν να πονώ,   λίγο πριν το δείλι, λίγο πριν την αυγή, με δυο χείλη να θέλουνε φιλί,   πριν το δείλι, πριν απ’ την αυγή, τριαντάφυλλο ήσουν στην αυλή· τ’ αγκάθια τρυπούσαν, μα τι να σου πω, μες τα πέταλα...

Σ' άλλους καιρούς κατέφευγαν σε μαγεία -μαύρη- σκυμμένοι πάνω από καυτούς ατμούς, βοτάνια, τρίχες και σωματικά υγρά αναδεύοντας επέμεναν ν' αναστρέψουν τα αισθήματα, να ανακατευθύνουν πάνω τους τα ξένα μάτια Για τις ίδιες εκείνες επιθυμίες, για ίδιους πόθους...

Τι έχω πάθει με σένα μικρή,  Άγριας Δύσης μου αναλαμπή Τη μέρα όλη είσαι μπροστά Στο νου, στα μάτια, μέσ’ την καρδιά. Εικόνες έρχονται κι είναι καυτές, Που ο νους μου φτιάχνει και είναι στιγμές, Νομίζω αλήθεια πως είσαι εδώ Χάδια σού δίνω και σε φιλώ. Τη νύχτα...

Η φλόγα του κεριού τρεμοπαίζει δίπλα στο χαρτί μου. Ο άνεμος κι απόψε ερωτοτροπεί. Βάζω ένα ποτήρι ουίσκι με πάγο και κάθομαι στο μπαλκόνι, αγναντεύοντας από ψηλά τα φώτα στους κεντρικούς δρόμους, κοντά στην παραλία. Προς τα πάνω βουνό, προς τα κάτω θάλασσα. Το ένα...

Νιώθει τα βλέφαρα της βαριά, νυστάζει. Όταν όμως γυρίζει τη ματιά της στον πάγκο της κουζίνας της βλέπει μία μικρή στοίβα πιάτα, που έχουν ξεμείνει άπλυτα, από το μεσημεριανό και το βραδινό της γεύμα. Δεν κοιμάται ποτέ αφήνοντας ακατάστατο τον μαρμάρινο πάγκο....

Άλλη μια νύχτα μοιάζουν να ’ναι αληθινά τα πιο παράξενα σημάδια στο σκοτάδι, να καθρεφτίζονται σε κρύσταλλα νερά σαν φώτα οι πόθοι της ψυχής κι αυτό το βράδυ. Δεν είναι ρούχο το σκοτάδι δανεικό να το φορούν οι σκέψεις έτσι απλά στους ώμους· είναι σεντόνι στης...

Ποιον να ξυπνήσεις απ’ τη λήθη; Με χάπια και ουσίες όλοι βολεύονται και γλυτώνουν απ’ το κρύο βράδυ της ανθρωπιάς. Κι εγώ, πείτε μου γιατί να ταραχθώ, το βράδυ που βγαίνω την πόλη ν’ ατενίσω, όταν τα φαρμακεία της εξέλιξης έχουν ξεπουλήσει και ο εγωισμός έχει...

Ήρθες πάλι κοντά μου· Κάποιο φθινοπωρινό βράδυ που η βροχή πλημμύριζε τους δρόμους Θλίψη Χτύπησες την πόρτα μου βρεγμένος και βρήκες εκεί την πιο ευάλωτη εκδοχή του εαυτού μου «Δεν έχω ομπρέλα» μου είπες, στάζοντας νερό και δάκρυα Σε πήρα στο σαλόνι μου να σε...

Απόγευμα ασχεδίαστο ζωγραφική πλημμύρα! Δρόμος μακρύς κάθε στροφή και δύση Σε ποια να μείνω; Συνεχίζω ώσπου σκιές κι’ ανάπαυση το σούρουπο σημάνει Σκεπάζει ασήμι η σελήνη το φίδι της ασφάλτου με τη σιωπή των φαναριών Μάτι του σκήπτρου σου μαγεία κόσμο να...

Η κρύα βραδιά της πρώιμης άνοιξης διαπερνούσε την ανάσα μου κι έφτανε μέχρι τα παγωμένα ακροδάχτυλά μου. Το σακάκι, απαραίτητο για την περίσταση, αδυνατούσε να με ζεστάνει. Επιτάχυνα το βήμα μου για να φτάσω όσο το δυνατόν γρηγορότερα στην εκδήλωση χωρίς να δίνω...

Περίεργα παιχνίδια που παίζει η φαντασία μαζί μας πολλές φορές είτε είμαστε ξυπνητοί είτε κοιμισμένοι. Με μένα συνέβη το δεύτερο ευτυχώς… Θα ήμουν λέει ίσως στα μισά μου χρόνια ή και ακόμη λιγότερα απ’ όσα κουβαλώ τώρα στην πλάτη μου. Αρχή Φθινοπώρου στο καλαντάρι,...