Έχουμε ανάγκη από νύχτες γιατί τις νύχτες αποκτούν όλα τα όριά τους και ξαναβρίσκουν σχήμα οι εικόνες της ημέρας γιατί οι θλίψεις ακονίζουν τους καημούς και οι χαρές βουλώνουν τις βαθιές οπές που άνοιγε ο ήλιος στα κορμιά μας γιατί οι μνήμες μαχαιρώνουν σαν γωνίες...

Καθόταν στην καρέκλα της επί μία ώρα. Μία ώρα ολόκληρη μετά τα μεσάνυκτα. Την κουνούσε πέρα δώθε, μήπως περιστραφεί και ο νους όπως ο μοχλός στη βάση. Δεν μπορεί. Τους το είχαν μάθει στο σχολείο. Α. Το Α στερεί τη σημασία. Ά-οπλος Α-προστάτευτος Ά-πιστος. Ά-υπνος....

Η νύχτα απόψε είναι ένα φίδι που σέρνεται πάνω απ' την πόλη Μια φυσαλίδα από την τελευταία σταγόνα νερού Τίποτα δεν έχει σημασία Παρ' όλα αυτά, τα γιατί παρατάχθηκαν και περιμένουν Ένα-ένα σβήνουν τα φώτα Οι άνθρωποι γέρνουν στα όνειρα Τα όνειρα γέρνουν στα δέντρα...

Κοντά σου, μαζί σου σκιά και πληγή σου. Κάθε βράδυ σε εσένα επιστρέφω τον πόνο της μέρας φοράω κι αντέχω. Κοντά σου και μέσα σου καταφύγιο να χτίζω όσα κι αν είναι τα δάκρυα που αξίζω τόσα τα έργα που θα φτιάξει ο λυγμός μου. [...] γράφει η Άννα...

Νύχτα, ποια όρεξη απόψε σε ορίζει; Ποια δυσοίωνη και σκιερή για μένα έχεις βλέψη; Ήρθες αθόρυβα, με σκέπασες, μα επίμονα τα μάτια μου ανοιχτά κρατείς. Νύχτα, τί ζητάς, γιατί απόψε με εξουσιάζεις; Έβαλες τη βασίλισσα σου ξανά άρια να δαμάζει, σειρήνα του Οδυσσέα να...

Βαδίζουμε και οι δυο αργά στο πλακόστρωτο, χωρίς νευρωτικές αντιδράσεις, την ώρα που σωπαίνουν τα τροχοφόρα. Μπορώ επιτέλους, ν’ ακούω τη φωνή σου, αισθάνομαι το τρυφερό σου αγκάλιασμα, τώρα που τα ψηλοτάκουνα παπούτσια σταμάτησαν να οργώνουν την άσφαλτο, τώρα που...

Κρατώ μια διάφανη πέτρα στο χέρι κοιτάζω το αίμα , που μέσα της ρέει. Οι πληγές της θάλασσας. Πολλές πληγές, τόσες πολλές πολλές ζωές, τόσες ζωές, που χάθηκαν μα πώς να τις μετρήσω. Πολλές σκιές, μαύρες σκιές χιλιάδες δαίμονες, που με κυκλώνουν και πώς να τους...

Το φεγγάρι με θρέφει Στους κρατήρες γυρνώ Τα όνειρά μου τα βρέφη Με φανάρι κρατώ Είναι η μέρα μου λίγη Κουβαλά μια σιωπή Μα στη νύχτα θα φύγει μια κρυμμένη κραυγή Μες στη νύχτα γεννιέμαι Αρχηγός και θεός Μες στη νύχτα γελιέμαι πως δεν είμαι...

Αντίο μη λες… Ας πούμε μία καληνύχτα Από εκείνες που λούζει το φεγγάρι και κοροϊδεύει ο ήλιος Στα στενά άφησέ την να κάνει καντάδα στα πληγωμένα μας όνειρα κι ας μας βρει η νύχτα με εφιάλτες αρρωστημένους Αντίο μην πεις… Άσε τα χείλη να σφραγίσουν στη σιωπή της...

Το φεγγάρι, σιωπηλό, έσφιξε τα χείλη του -όπως πάντα- στο πρόσωπο μου. Ξύπνησα μες’ τη νύχτα, νουνεχής, οι σταγόνες των τελευταίων ονείρων γουργούρισαν στο σκοτάδι σαν καλοκαιρινή βροχή. Αέρας ανεπαίσθητος γελούσε κι ένα ρυάκι αστέρια γέμισε καταρράκτες τα μαλλιά...

Ήρθε πάλι χθες τη νύχτα στο όνειρό μου το κορίτσι με το μαύρο φόρεμα και την κόκκινη κορδέλα στα μαλλιά. Ήρθε με τα μάτια χαμηλωμένα με σκυμμένους πάλι τους ώμους τόσες προσδοκίες, που έγειραν πάνω της και η ελπίδα να είναι από την αντοχή πιο βαριά. Ήρθε πάλι χθες...

Λιγοψυχιά… στα χέρια μου βαραίνει εκείνη η κατάρα από παλιά. Στα βήματά μου ο χειμώνας σέρνει επάνω μου τη λύπη πάντα η άνοιξη θα μου λείπει. Λιγοψυχιά… τα χέρια μου παγωμένα κρέμονται άεργα… νεκρά. Τα μάτια μου από δάκρυα στεγνά. Από τη νύχτα εκείνη, που ο αγέρας...

Φεγγάρι μη βγεις απόψε Άσε τους νεκρούς να γυρνούν Στο σκοτάδι άσε τις ψυχές στα τυφλά να γυρεύουν του θανάτου το άδικο Μη βγεις απόψε φεγγάρι ορκίσου μια απουσία στην παρουσία της νύχτας Να γεννήσει κραυγές η σιωπή των αγγέλων Κρύψου απόψε φεγγάρι από ντροπή κι...

Τη νύχτα λυγίζεις πιο εύκολα το σώμα δεν αντέχει άλλο βάρος όλη μέρα να είσαι αλώβητος φάρος χωρίς δικαίωμα στη συντριβή. Τη νύχτα ελπίζεις η σιωπή να φέρει κάποια λύτρωση στης μέρας την αέναη πίστωση. Χρεωμένος με φόβο, με πόνο, με ψεύτικα χαμόγελα, με άτιμους...

Σκοτεινό βέλο στο πρόσωπο της νύχτας κρύβει το βλέμμα.     Οι νυχτερίδες αιωρούνται σαν ίσκιοι ως φύλακές μου.     Μια κουκουβάγια μ' ορθάνοιχτα τα μάτια με ξενυχτάει.     Ο εφιάλτης όνειρα δεν αγγίζει δραπέτης φεύγει.   _ γράφει...

Οι ράγες ήταν πάνω σε χωματόδρομο. Εκεί ήταν και το τρένο, μια παλιά ατμομηχανή, από εκείνες τις μαυρισμένες, σήκωνε στο πέρασμά του και σκόνη πολλή εκτός από καπνό. Τώρα περνούσε μέσα από το μέρος που, καιρό τώρα, είχε εγκαταλειφθεί από τους ανθρώπους. Άγνωστος ο...

Σπαταλήθηκαν οι ζωές μέσα στις ξοδεμένες μέρες, κι εμείς Μετρήσαμε άστρα, μετρήσαμε μεγέθη ουράνια και Ανακαλύψαμε μια εξαργυρωμένη ελπίδα που Λεπτουργήθηκε από την σμίλη του μυαλού Εδώ Ύστερα Τώρα Που ένα φεγγάρι καταλυτικό μαζεύει πίκρες σαν ένας τεράστιος...

Ξεπρόβαλες ολόσωμη στης θάλασσας την άκρη και άθελά μου κύλησε στα μάτια μου το δάκρυ μπροστά στο μεγαλείο σου που φώτισε την πλάση κι ασήμωσε την θάλασσα και στα βουνά τα δάση... Ανέβηκες στον ουρανό, βασιλικό το βήμα όλο μεγαλοπρέπεια, κι εγώ δικό σου θύμα άφωνα...

Με τόσο καυτό ήλιο, το φόρεμά της. φάνταζε να ιριδίζει. Τ' αεράκι που φυσούσε παιχνίδιζε με τα χρώματα, τα βυσσινί, τα πορφυρά, τα κροκί, τα πορτοκαλί. Πέραση η ώρα. Η ζέστη την κούρασε. Μια βουτιά στη θάλασσα της ήταν αρκετή δροσιά να της προσφέρει. Διάλεξε να...

Πέταλο μαργαρίτας κύλησε στις φλέβες μου κολύμπησε το σ’ αγαπώ μου φίλησε απ'το αίμα μου κοκκίνησε Θεέ μου φεγγάρι γιόμισε στη νύχτα αχτίδες σκόρπισε κι άσπρο πανί ανέμισε πες της το πώς με κέρδισε Πες της το πώς ακάτεχος ήμουν δειλός και άφτιαχτος πες της πως...