Σαν άνεμος κουρσάρος ο έρωτας ζητά να διαφεντέψει αλλότρια γη. Με χαμόγελο λάγνο βυθίζει της σαγήνης τα βέλη στη λογική. Στην πλανεύτρα ματιά του υψώνω σημαία την ψυχή μου, λευκό πανί.   Στων χειλιών του την άκρη γλυκά στάζει οδύνη, η ηδονή. Με το κάθε άγγιγμα...

Το ρολόι του τοίχου σήμανε τρεις τα ξημερώματα. Σε λίγο θα χάραζε η καινούρια μέρα και εκείνη για ακόμα ένα βράδυ θα έμενε άυπνη, προσπαθώντας να κατανοήσει όλα όσα συνέβησαν το τελευταίο διάστημα, να βάλει σε τάξη τις σκέψεις τις και να επαναπροσδιορίσει τη ζωή...

Είχα ταιριάξει τριαντάφυλλο λευκό με μια παπαρούνα στο βάζο Κι από το παραθύρι της ψυχής είχα αφήσει να περνά ψιθυριστά ο ήχος της θάλασσας να συνοδεύει ευλαβικά έναν νυχτερινό Σοπέν Είχα φυλάξει σε μπουκάλι ακριβό, άρωμα από ψυχή αγγελική Που δεν το μύρισα ποτέ...

Βάρκα σε Θάλασσα έβγαλα Η αρμύρα της με θρέφει Τους γλάρους ακολούθησα Να βρούνε τη στεριά Να αντηχήσει ο Έρωτας Και το κοχύλι το μικρό Να ψιθυρίσει απαλά Ετούτη την Ανάσα Που κρύβει μέσα όνειρα Και θέλω παγωμένα Να ‘ρθει μες στο Χειμώνα μου Ώριμο Καλοκαίρι Σταφύλι...

Νύχτα βιαστική, πάρε με. Πρώτη της φορά, λες. Κι εσύ κει που στέκεις και με θωρείς, τις λέξεις μου ζύγισε που σου 'πα και σήμερα. Λίγες ή πολλές, τόσες μου βγήκαν. Και μη με κακιώνεις. Οι νύχτες θάλασσες. Ανάθεμα τα κύματα που με ξερνούν σε ξέρες.   -Αγάντα!...

Η Ζωή από μικρή θυμάται τον εαυτό της να ανυπομονεί για τις Κυριακές. Ήταν οι μέρες, που επισκέπτονταν με τους γονείς της, τον παππού και τη γιαγιά. Η Ζωή λάτρευε τις Κυριακές και τον παππού της. μετά το μεσημεριανό, την παίρνει αγκαλιά, της καθαρίζει πράσινα μήλα...

Άγραφο λευκό χαρτί, μικρό και ξεχασμένο Βαστούν τα χέρια μου τα μωβ που τρέμουν στο σκοτάδι Πάγωσαν τα ακροδάχτυλα στη μοναξιά της νύχτας Με χνώτο αδύναμο, δειλό, παλεύω να ζεστάνω   Ποιος στέκει πίσω μου νεκρός, ποιος μου οδηγά το σώμα Ποιος στο σκοτάδι δίνει...

 Κόντευε τρεις η ώρα, σ’ αυτή την πόλη, Σάββατο βράδυ του Ιουλίου και ο Τάκης δε κατάφερνε να κοιμηθεί από τη ζέστη. Στριφογύρναγε στο κρεβάτι του ελαφρώς ιδρωμένος και το μυαλό του πλημμύριζαν σκέψεις για το σημερινό ραντεβού του, για βόλτα στην παραλία, με την...

Η νύχτα πιo σύντομη κάποιος γύρισε το χρόνο μπρος με προσπέρασε σα σταματημένο να κοιτώ το χθες.   Κοιτώ τ΄ αστέρια μα δεν ακούω τίποτα σου εξομολογήθηκαν τα πάντα όσα μυστικά τους έταζα τις νυχτιές που 'λειπες.   Όλα όσα ήθελα να κάνω μ' όσα η Ψυχή δίχως...

"Μέχρι τ’ αστέρια…" Ώρα σκοτεινή... Ασυντόνιστα δευτερόλεπτα. Ασυντόνιστος κι εγώ με τη σκιά μου Στο μυαλό μου σβήσανε τα φώτα στην καρδιά μου δύει ο ήλιος Ώρα σιωπής παθητικής δεν τα  μετράω τα λόγια και κείνα πάψαν να μετρούν εμένα Συμφωνία απλή. Μία πυγολαμπίδα...

Η νυχτιά απίστευτα μικρή να χωρέσει δυο ζωές δε της το 'παν ότι θα ζητήσω όχι σαν χάρη, μα προσταγή δυο ευχές κρατάω της είπα μια γι' απόψε να μη ξημερώσει στ' όνειρα της επισκέπτης ακάλεστος να τριγυρνώ κι ας χάνομαι και μια ακόμη γι' αύριο ο Χρόνος να πάψει...

Με παραμονεύεις κάθε νύχτα μου την έχεις στημένη και αγωνιάς και μετράς λεπτό το λεπτό στιγμή τη στιγμή, που θα με δεις ξοφλημένη. Με περιμένεις κάθε νύχτα με περιμένεις με αποπαίρνεις, με μετράς, με στοιχίζεις, με συγκρίνεις, με κρίνεις. Ναι είμαι άλλη από αυτή...

Νύχτα ήταν, θυμάσαι; «Θέλω το φιλί σου» ψιθύρισες, θυμάσαι; Και εγώ δεν μίλησα, μόνο σε κοίταξα. Και εσύ δεν είπες τίποτε άλλο, μόνο όρμησες. Χωρίς τη διαύγεια της λογικής. Αυτή δε χωρούσε στη στιγμή. Σταμάτησες να διεκδικείς ό,τι δεν σου ανήκε και απαίτησες όσα η...

Η μπάσα φωνή σου που καμωνόταν την ανέμελα φιλική βρόντηξε στ’ αυτιά μου απρόσμενα, το βιβλίο που χάζευα προχωρώντας κόντεψε να μου πέσει από τα χέρια. Η ξαφνική σου εμφάνιση με απέκοψε από τις σκέψεις μου, από το μέρος που βρισκόμουνα, από όλο τον υπόλοιπο κόσμο....

Στα χέρια της κρατούσε ένα χαρτί από διαφημίσεις. Πριν λίγο μοίραζε τέτοια φυλλάδια στο απέναντι φανάρι ένας όμορφος νέος. Την πλησίασε, της γέλασε και της έδωσε ένα. «Έλα, πάρε και εσύ! Ποτέ δεν ξέρεις!». Εκείνη άπλωσε το χέρι. Μαθημένη σε τούτη την κίνηση....

Έναστρη η νύχτα στο νυχτερινό ουρανό σε κίνηση χαοτικής δίνης σου κλέβει το βλέμμα που χάνεται μέσα της. Ταξιδεύεις στροβιλίζοντας στους γαλαξίες των ονείρων σου. Ταξιδιώτη της αστροφεγγιάς ρίξε μας αστερόσκονη και άσε να δούμε τ' όνειρό σου!   _ γράφει η...

"Μαρία, κόκκαλα έχει αυτός ο καφές, γαμώ την αγανάκτηση;" Και ήρθε ο καφές και το νε ρούφηξε ο Πασάς, έκανε και το τσιγαράκι του... έστειλε ανορθόγραφα μηνύματα καπνού να συναντήσουν το λερό ταβάνι και να σκορπίσουνε ολούθε... ομορφιές... μέγκλα. Είδε μετά τ'...

Όπου καταρρέει η απόσταση και συμπιέζεται ο χρόνος, όπου το σκοτάδι λαμπυρίζει και η σιωπή σφυροκοπά.   Βρίσκομαι να αιωρούμαι στο απέραντο κενό.   Να, η Γη ένα άλσος από Ερινύες κάτω από το λαμπερό της κέλυφος.   Να, η Σελήνη ένα πέπλο από μυστήρια...

Γερμένο στην καρέκλα η νυχτιά με αποπαίρνει δεν ξέρω τι πιο δύσκολο, να 'σαι μακριά ή πλάι μου το δύσκολο θέλησα, στο 'πα μα ακόμη πιο δύσκολο να το καταλάβεις.   Εσύ που κι απόψε λείπεις όνειρα απότιστα δώνε μου από ‘κείνα που Μούσες ετραγούδησαν και χορούς...