"Πάνω στον ώμο μου φτερό αποδημητικού πουλιού. Για εκείνο το ταξίδι που μου χρωστώ δεν μίλησε...

Έξι και τριάντα. Τα μάτια μου ανοίγουν απότομα πάντα την ίδια ώρα, όταν η σιγαλιά της νύχτας δίνει τη σκυτάλη διστακτικά στους πρώτους ήχους του πρωινού. Κλείνω τα μάτια και αφουγκράζομαι τη θάλασσα. Ο απαλός παφλασμός των κυμάτων με νανουρίζει γλυκά....

Έχουμε αρκετές φορές διαπιστώσει ότι τα τελευταία χρόνια το διήγημα έχει επιστρέψει δυναμικά στα γράμματα. Σε αυτό με βοήθησε και το διαδίκτυο με τις απαιτήσεις του σε μικρή έκταση. Ταυτόχρονα όμως αναδύθηκε και μία υποκατηγορία, εκείνη των...

«Α πα πα πα, τι είναι αυτό πια με σένα βρε παιδί μου; Γλώσσα δεν έβαλες μέσα σου όλη τη νύχτα απόψε. Μα γιατί άραγε; Πρόβαρες τα καινούρια σου ποιήματα και σε ενέπνεε αυτό να το κάνεις μέχρι τα χαράματα; Έστησα μεν αυτί να ξεχωρίσω τι έλεγες αλλά στ’...

Αργά αργά το φως δίνει τη θέση του στο σκοτάδι. Ακόμα μία νύχτα μοναχική, απ’ αυτές που θα ακολουθήσουν δίχως εσένα πια. Καθισμένη στο πιάνο παίζω ασταμάτητα… μελωδίες… τις δικές μας μελωδίες. Οι αναμνήσεις πάνε να θολώσουν στον καθρέφτη της μνήμης κι εγώ πασχίζω...

Εσύ το ξέρω, προτιμάς τυρόπιτα πασπαλισμένη με σποράκια, είσαι της υγιεινής διατροφής... Έτσι κι εκείνο το πρωί, πήρες την τυρόπιτα με τους σπόρους και κάποιος από αυτούς έπεσε κάτω, στο πεζοδρόμιο κι έπειτα το αεράκι τον γλύτωσε και τον έσπρωξε στη ρίζα της...

- Πότε μπορώ να περάσω; ρώτησα στο τηλέφωνο. - Όποτε θέλετε, με διαβεβαίωσε η γραμματέας. - Ευχαριστώ, της απάντησα ολότελα ικανοποιημένος. - Καληνύχτα σας, μου είπε. - Καληνύχτα. Ήταν η πρώτη φορά που τον επισκεπτόμουν στο γραφείο του και είχα ένα ελαφρό τρακ....

γράφει η Γεωργία Κλωστράκη   - Το πρωί βγαίνει απ΄ το πάπλωμα της νύχτας Συγγραφέας: Καλλιτεχνικό Ψευδώνυμο: Λόλα (Power), Μαθήτρια Στ’ τάξης Το συγκεκριμένο λογοτεχνικό έργο το έγραψε μια μαθήτρια Στ’ Τάξης Δημοτικού κατά τη διάρκεια εφαρμογής της έρευνας ...

Πνίγεσαι. Θέλεις τόσα να πεις και άλλα τόσα να κάνεις και δεν σου το επιτρέπουν οι καταστάσεις, μα πάνω απ' όλα η ανατροφή σου, οι αξίες σου. Για πόσο καιρό, όμως, θα καταπιέζεσαι; Βρίσκεσαι στο δείλι της ζωής σου κι εξακολουθείς να σέβεσαι και το μυρμήγκι. Θέλεις...

Κλειδιά ξεχασμένα. Κλειδιά περασμένα σ’ έναν κρίκο. Κάτι άλλο έψαχνε από το πρωί, μα δε θυμάται τώρα τι. Άγγιξε τούτα τα κλειδιά. Τα πήρε στο ροζιασμένο χέρι του, έκλεισε το συρτάρι, προχώρησε στην πολυθρόνα του και κάθισε, όσο πιο αθόρυβα μπορούσε. Σαν να ήθελε να...

Η αίθουσα είναι κατάμεστη. Άνθρωποι κάθε ηλικίας. Άνθρωποι που νοιάζονται για τον συνάνθρωπο, που νοιάζονται να γίνουν και οι ίδιοι καλύτεροι. Οι σημερινές ομιλίες έχουν σαν θέμα τις μειονοτικές ομάδες. Ανάμεσα στους ομιλητές, που οι περισσότεροι είναι καθηγητές...

"Ελεύθεροι ξανά, τα καταφέραμε. Πανηγυρίσαμε, γιορτάσαμε και χορέψαμε. Ναι! Είμαστε ελεύθεροι!" Έτσι είπαν μέχρι το άλλο δειλινό, με την δύση του ήλιου έδυσε και η ελευθερία, και πριν έρθει η επόμενη ανατολή είχε ανατείλει ο πόλεμος. Περιμένανε οι, απ’ τα χρόνια,...